https://libcom.org/article/intakes-communities-commodities-and-class-august-2011-riots
*Η μετάφραση αναρτήθηκε αρχικά τον Ιούλιο του 2022 σε δύο μέρη χωρίς τις υποσημειώσεις και με κάποια αποσπάσματα ελλείποντα. Αυτή που αναρτάται εδώ είναι πλήρης, αλλά δεν περιέχει τα διαγράμματα που περιέχονται στο πρωτότυπο κείμενο. Τα κείμενα της μετάφρασης αναρτήθηκαν στα 2022.
Προλεγόμενα μετάφρασης
Ο χαρακτήρας της κάθε εξέγερσης προκύπτει κύρια από την αυτοκατανοητικότητα και την ποίησή της. Αυτή η ικανότητα και η επάρκεια ενισχύεται στο μέτρο, που τείνει να υπερβεί τις αντικειμενικές περιστάσεις (γεωγραφία, τοποθεσία, ιστορικοπολιτική συγκυρία), αν και αυτές σίγουρα επιδρούν. Ωστόσο, το γνωσιακό ζήτημα είναι, αν μπορούν να ιστορικοποιηθούν υποδειγματικές μητροπολιτικές εξεγέρσεις, σαν αυτή στο Λονδίνο τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου 2011.
Σ’ αυτό, η ίδια η μητροπολιτική περιεχομενικότητα λειτουργεί απορροφητικά και χωνευτικά κάθε πειθαρχικής εκ των υστέρων προσέγγισης.
Η διάχυτη οσμή τηγανίλας και τσίκνας από τους εξαερισμούς των φαγάδικων στους πολυσύχναστους δρόμους του Camden, η διάχυτη οσμή από μπύρες στο Queen’s Walk, φαίνεται να επιδρά πιο πολύ, από οποιαδήποτε ακαδημαΐστικη απόπειρα πρόσδοσης συνάφειας στα μπάχαλα με τους βαρετούς βερμπαλισμούς στο House of Lords ή στα Μητροπολιτικά Συμβούλια αιρετών, επειδή απλά ανοίγει τις ορέξεις. Ένας εργάτης στην βιομηχανία κατασκευών μπαίνει στον σταθμό Mansion House στο tube, μετά την δουλειά, στον ίδιο χρόνο που ένα θηλυκό και ένα αρσενικό γνωσιοπληροφοριακών εργατών στον ουρανοξύστη Egg, μπαίνουν στο ίδιο βαγόνι, το θηλυκό κοιτάει στα κλεφτά τον οικοδόμο λιβιδινικά, την ίδια στιγμή που το αρσενικό τον κοιτά με μια κάποια περιφρόνηση, ή το αντίστροφο, την ίδια ώρα ένας νεολαίος βρίζει την τύχη του, που δεν του φτάνουν τα λεφτά να πάρει γραμμή του tube εκτός West Ham, για να πάει να συναντήσει μια κοπέλα στο Angel, Παρασκευή αργά το απόγευμα με ομίχλη. Η μητροπολιτική καθημερινότητα εξυφαίνεται από αναρίθμητα τέτοια επεισόδια εμφάνισης ταξικών αποκλεισμών και στεγανοποιήσεων.
Ο ακαδημαϊσμός προωθεί μια σειρά αναλύσεων, ώστε να ανακατασκευάσει διαφοροποιημένους και νέους ταυτοτισμούς και μειονοτισμούς. Αυτό είναι το χαράς του νεοφιλελευθερισμού ευαγγέλιο, πολυχρησιμοποιημένο από τις ίδιες τις κατόπιν κρατικών εντολών συσταθείσες επιτροπές κοινωνιολογικών ερευνών στα Λονδρέζικα μπάχαλα των eighties. Αλλά, η μητροπολιτική εξέγερση του 2011, λόγω της σύνθεσης, των πρακτικών και των δραστηριοτήτων της, εισέτι υπερβαίνει, αν δεν λειτουργεί σαν καταστρεπτικός οδοστρωτήρας γι’ αυτές τις επίσημες καθεστωτικές γραμμές.
Έτσι, όποιος ψάχνει να βρει μαύρους, κίτρινους, πράσινους, κόκκινους, πολύχρωμους κλπ, βρίσκει μόνο αντιστοιχίσεις στα nicknames των συμμοριών νεολαίων σε διάφορες περιοχές, που έχουν μεικτές εθνοφυλετικές συνθέσεις. Η διατομεακότητα και διαθεματικότητα (φύλο, φυλή (race ή tribe), έθνος) της πάλης δεν είναι κάτι που χάνεται, αλλά είναι κάτι το οποίο υπάγεται (μέσω της ενάσκησης προλεταριακής άρνησης της άρνησης επ’ αυτού, μέσω της ενάσκησης προλεταριακής αυτοαξιοποίησης) στην εμφανιζόμενη στην ορατότητα ταξική σύνθεση των φαινομενολογικά χαρακτηριζόμενων ως μπάχαλων, δραστήριων, λεηλατητών, αλητών, πάνκηδων, χούλιγκανς, κινούμενων, συγκρουόμενων.
Από την άλλη, ιδιαίτερα στην περίπτωση των μητροπόλεων της Αγγλίας, τα πλήθη των εμπλεκόμενων και συμμετεχόντων, δεν μπορούν να κατανοηθούν ούτε ως κάτι ευρισκόμενο σε διαλεκτική με μια έννοια δημοκρατίας, ούτε ως κάτι ευρισκόμενο σε διαλεκτική με νεωτερικού στερεότυπου ή ιδεότυπου εθνικολαϊκές κατηγορίες, αλλά, εν προκειμένω, μπορούν να κατανοηθούν, διότι έτσι λειτουργούν εν τω προτσές των συγκρούσεων, ως operative σχηματισμοί, σύνολα φιγούρων, σύνολα μορφικοτήτων. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ίδια η μητροπολιτική εξέγερση προσπερνά και ξεπερνά κάθε είδους οργανωτικότητα και οργανικότητα της ορισμένης αριστεράς και του ορισμένου κινήματος σε αυτές τις μητροπόλεις, όπως και συνολικά στην αγγλική χώρα, ή αν προτιμάτε στην αγγλόσφαιρα.
Έχουμε να κάνουμε με μια μητροπολιτική εξέγερση σε βασικές περιοχές και σε σημεία του κέντρου του Λονδίνου, σε μια εποχή που το Λονδίνο-κεφαλαιακή μητρόπολη ηγείτο της αυτοκρατορικοποίησης σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο προς δημοσίευση επικείμενο βιβλίο/μπροσούρα στηρίζουμε, από την σκοπιά που το βλέπουμε σ’ αυτό, την θέση, ότι η εν λόγω εξέγερση προκαλεί κρίση της ρικαρντιανής πολιτικής οικονομίας της Αυτοκρατορίας.
Αυτό που ενοποιεί τους συμμετέχοντες και τους εμπλεκόμενους, είναι οι πληβειακές συνθήκες ύπαρξης στην έχουσα την μεγαλύτερη παγκοσμιότητα μητρόπολη-κεφάλαιο, και σε ένα πιο ευκρινές σημείο ταξικής ανάλυσης, ότι συνιστούν τμήματα υποτιμημένης εργασίας.
Θα πρέπει, όμως, να επισημανθεί, ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ήταν η στοχοποίηση εκ μέρους της εξέγερσης βασικών σημείων του προτσές κυκλοφορίας κύρια του εμπορευματικού κεφαλαίου πολυτελειών συγκριτικά με την πληβειακή ικανότητα παραγωγικής κατανάλωσης. Έτσι, όσο τα πιο μαχητικά, τα πιο αποφασισμένα κομμάτια των πληβείων αρχίζουν και αντιλαμβάνονται τον εκ μέρους του κεφαλαίου τρόπο αναγνώρισής των ως μεταβλητό κεφάλαιο, όσο αντιλαμβάνονται, ότι για το κεφάλαιο μετράνε, μόνο στο μέτρο που το εισόδημά τους εισέρχεται ως χρήμα στο προτσές κυκλοφορίας, για να ξαναγυρίσει πάλι ως τέτοιο στο προτσές παραγωγής μέσα από την περιστροφή του μεταβλητού κεφαλαίου, τόσο η απόσταση μεταξύ μεταβλητού κεφαλαίου και συγκεκριμένων ειδικών αδιαίρετων μορφών εμπορευματοκεφαλαίου αναδύεται.
Επομένως, δεν είναι τόσο μια αξίωση εισόδου σε κάποια πολιτική κοινωνία υψηλής κατανάλωσης, σε κάποιο διευρυμένο club προνομιούχων καταναλωτών (κατ’ αυτόν τον τρόπο το αντιμετωπίζει κύρια η πολιτική αριστερά) –αν και τέτοια ποιοτικά χαρακτηριστικά υπάρχουν-, όσο μια διά ελιγμών αντιπαράθεση κεφαλαιακών μορφών, που αρνούνται την κεφαλαιοποίησή τους, κόντρα σε αντικειμενοποιημένες μορφές κεφαλαίου. Ακριβώς επειδή η εξέγερση αποκτούσε κεφαλαιακά την αναπαράσταση του μεταβλητού και του δυνητικά μεταβλητού κεφαλαίου, γι’ αυτό και δεν στοχοποιήθηκαν καταστήματα τραπεζών, ούτε οι τράπεζες. Αυτό καταμαρτυρά πολλά για την σύνθεση της εξέγερσης, ότι δηλαδή συντίθεντο οργανικά από υποκείμενα ούτως ή άλλως αποκλειόμενα, ή τουλάχιστον έχοντα την σοφία και την γνώση, τα ένστικτα αναπαραγωγής σε διευρυμένη κλίμακα, να μην μπλέξουν με τους δανειστικούς μηχανισμούς του συστήματος τραπεζών και χρέωσης.
Καμία εξέγερση δεν έληξε ποτέ. Καμία μητροπολιτική εξέγερση, ούτε ηττήθηκε, ούτε νίκησε.
Μπορεί κάποιος να δει τα υπηρεσιακά αποτελέσματα της εξέγερσης: πώς επέδρασε στην ανασυγκρότηση της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, στις διαφοροποιήσεις και στις ποιοτικοποιήσεις των μελών της, καθώς και στους μηχανισμούς ασφάλειας και καταστολής. Μπορεί κάποιος να δει πλευρές με κατ’ εξοχήν χρηστική αξία: πώς ήλθαν μετά την εξέγερση κύματα εξευγενισμού, αναπλάσεων και δημόσιας τάξης, εγκωδικωμένα στο προτσές κυκλοφορίας του κεφαλαίου της βιομηχανίας κατασκευών, με ποιόν τρόπο οι ποικίλες βιο-κοινότητες, οι τοπικές επιτροπές του Εργατικού Κόμματος επιτελούν καθησυχαστικό και κρυπτοκατασταλτικό ρόλο, κατακερματίζουσες την ταξική σύνθεση. Μπορεί να δει ποιες ειδικές πρακτικές, ποιες ειδικές τεχνο-λογίες, ποιες ειδικές τεχνογνωσίες της εξέγερσης μεταφέρθηκαν σε εξεγερτικά επεισόδια σε άλλες περιοχές, αν συνολικά συγκροτεί ένα νέο παράδειγμα μητροπολιτικής εξεγερτικότητας.
Από το stricto sensu σημείο θέασης της κριτικής της πολιτικής οικονομίας, αυτό, το οποίο προσωπικά είδαμε, κι αυτό λόγω της ικανότητας της εξέγερσης να διεισδύει παντού (από τον thin ice της αστεακής ζωής, έως στα βαθιά θεσμικά στρώματα της πολιτικής κοινωνίας) ήτο η μετάβαση από το luxurism της κατανάλωσης, σε αυτό που ονομάσθηκε UK miserabilism, ήτοι σε ένα νέο είδος επιβαλλόμενης «εργατικής λιτότητας», αμφότερα κατανοούμενα ως ειδικές εκφάνσεις και απόρροιες του προτσές συσσώρευσης κεφαλαίου και έντασης της υπαγωγής της εργασίας στο κεφάλαιο.
Όπως γράψαμε στο πιο πρόσφατο δημοσιευθέν βιβλίο/μπροσούρα, ο UK miserabilism είναι τέτοιος, διότι εμπεριέχει και λειτουργεί εξ αιτίας υβριδικών κυκλωμάτων εμπορικού κεφαλαίου, τα οποία λαμβάνουν εκ προθέσεως την λειτουργικότητα σχέσεων και ταυτόσημων μορφών διανομής, βασισμένα σε παράπλευρη και συχνά παράτυπη συστηματική απόσπαση πρόσθετης, υπερβάλλουσας εργασίας, πρόσθετης, υπερβάλλουσας αξίας. Η πολεμική ενάντια στο Academia και στο Cathedral, ακριβώς, όπως την έχει αναπτύξει ο Mencius Moldbug, ξεσκεπάζει ανάμεσα στα άλλα ακριβώς αυτό.
Επομένως η μία εξέγερση δεν διαδέχεται την άλλη, αν και είναι ωραία η αναλογία μεταξύ εξεγέρσεων ως τέτοιων και αυτόνομων βασιλισσών, αλλά κατά κύριο λόγο η μία εξέγερση προετοιμάζει την επόμενη, και ισχυροποιούνται στο μέτρο που αυτοκατανοούνται και αυταναγνωρίζονται ως περιεχομενικές περίοδοι με τον δικό τους φορμαλισμό, στο ενιαίο επαναστατικό προτσές. Απ’ αυτήν την σκοπιά μπορεί να ειπωθεί, ότι η μεγαλύτερη επιτυχία της μητροπολιτικής εξέγερσης τον Αύγουστο του 2011 ήταν η μείωση στο UK προοπτικά του βαθμού απόσπασης πρόσθετης εργασίας και πρόσθετης αξίας, ανεξαρτήτως του τι προβάλλουν επ’ αυτού οι επίσημες στατιστικές και οικονομετρικές ποσοτικοποιήσεις.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι η μετάφραση είναι όσο το δυνατόν πιο πιστή και κυριολεκτική προς το πρωτότυπο κείμενο.
Εισαγωγή
Το ακόλουθο άρθρο γράφτηκε στο αιφνίδιο ξέσπασμα των μπαχάλων του Αυγούστου του 2011 στην Βρετανία, και είναι μια προσπάθεια παροχής μιας εμπειρικής βάσης για μια ανάλυση της αναταραχής. Σχολιαστές απ’ το πολιτικό φάσμα ξέρασαν θεωρησιακές εξηγήσεις για τις διαταράξεις. Αυτό που ενοποιεί τις περισσότερες απ’ αυτές, είναι η έλλειψη στοιχείων και ευστάθειας σε ανεκδοτικά ή εξαιρετικά περιστατικά μέσα στα επεισόδια. [1] Εντός του περιορισμένου διαθέσιμου χρόνου, προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία, προκειμένου να υποστηρίξουμε αυτήν την εξέταση (των πραγμάτων). Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από ποικίλες πηγές, συμπεριλαμβανομένων των στατιστικών των κυρίαρχων μέσων (γεγονότα, συλληφθέντες, τοπικοί), συναφών ακαδημαϊκών σπουδών, κοινωνικών μέσων, οπτικού και ακουστικού υλικού, κάποιων συνεντεύξεων με ταραξίες και λεηλατητές, και των δικών μας εμπειριών ως συμμετεχόντων.
Το πρώτο τμήμα αυτού του άρθρου παρουσιάζει μια σύντομη ιστορία των γεγονότων του Αυγούστου. Έπεται μια αναλυτική σύγκριση με τα μπάχαλα του Ιουλίου του 1981, αναφορικά με τα χωρικά και συγκυριακά χαρακτηριστικά των. Το τελικό τμήμα αφορά ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία, ώστε να εξετάσει πλευρές όπως την λεηλασία, την σύνθεση των πληθών και τις τακτικές αστυνόμευσης.
Τι έγινε τον Αύγουστο;
Σάββατο 6η Αυγούστου
Η εκτέλεση του Μαρκ Ντούγκαν σε ένα μίνι-ταξί στο Tottenham Hale (περιοχή στο βόρειο Λονδίνο) από ένοπλους αξιωματικούς CO19 (ειδική μονάδα ενόπλων φρουρών της Μητροπολιτικής Αστυνομίας), που χρησιμοποίησαν υποπολυβόλα όπλα το απόγευμα της Πέμπτης 4ης Αυγούστου, γενικά αναφέρεται ως το επισπεύδον γεγονός για τα μπάχαλα, που ακολούθησαν. Ωστόσο, όχι όπως παρόμοια πυροκροτητικά γεγονότα στο Brixton και στο Tottenham στα 1985, όπου σοβαρή συλλογική βία ακολούθησε εντός ολίγων ωρών ή εντός μιας ημέρας το πολύ, [2] δεν υπήρξε τέτοια άμεση απάντηση στην υπόθεση αυτή. Η οικογένεια και οι φίλοι του Μαρκ Ντούγκαν (και οι περισσότεροι από το Tottenham) περίμεναν μια εξήγηση από την αστυνομία, [3] η οποία ουδέποτε έφτασε. Τελικά, μια διαμαρτυρία, οργανωμένη από την οικογένεια, κινήθηκε προς το Αστυνομικό Τμήμα του Tottenham το απόγευμα του Σαββάτου, σχεδόν δυό μέρες μετά τον πυροβολισμό. Ύστερα από αρκετές ώρες αναμονής μπροστά από τις αστυνομικές γραμμές περιφρούρησης του αστυνομικού σταθμού, και χωρίς ουδεμία προσπάθεια να σημειωθεί απ’ αυτούς, ώστε να συνδιαλεχθούν με το πλήθος, ή να κάνουν κάποια δήλωση, μια νεαρή γυναίκα, που επιχείρησε να εισέλθει στον σταθμό, κακοποιήθηκε από την αστυνομία μπαχάλων. Αυτό το πυροκροτητικό γεγονός περίπου στις 8.20 μμ. οδήγησε στο κάψιμο δύο κοντινών εγκαταλελειμμένων αστυνομικών οχημάτων στο Tottenham High Road, και έπειτα, καθ’ όσον ουδεμία εμφανή αντίδραση από την αστυνομία μπαχάλων σημειώθηκε, ένα λεωφορείο πήρε φωτιά. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν στο συγκείμενο ενός αποκλειστικά “Μαύρου” πλήθους, όπως ένας αυτόπτης μάρτυρας κατέθεσε:
“Πήγα ξανά στο Tottenham γύρω στις δώδεκα η ώρα, και το πρώτο πράγμα που είδα, ήταν ότι υπήρχε αρκετός κόσμος στον δρόμο, δεν είναι κάτι σύνηθες να βλέπεις πολλούς στο Tottenham στις δώδεκα η ώρα. Δεν είδα ακόμα μπάχαλα. Ήταν απλά κόσμος γύρω-γύρω. Ήταν πολλά Τουρκικά παιδιά, αρκετοί Σομαλοί, είχε Αφρικανούς, Τζαμαϊκανούς, Λευκούς τύπους, Ιρλανδέζους τύπους, Πολωνούς … ήταν σαν όλο το Tottenham να είχε βγει έξω … Είδα Γιαγιάδες, Παππούδες, μικρά παιδιά, ήταν σαν ένα party, σαν μια καρναβαλική ατμόσφαιρα, ήταν κομματάκι περίεργο”. [4]
Μετά από λίγη συλλογική λεηλασία και καψίματα, [5] η αστυνομία μπαχάλων και η έφιππη αστυνομία χρέωσε τα πλήθη και συνάντησε αντίσταση από πολλά φλεγόμενα οδοφράγματα και ρίψεις μπόλικων μολότοφ.
“Ο καθείς φώναζε και τραγουδούσε: “Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς Δικαιοσύνη”, “Αναπαύσου εν Ειρήνη Μαρκ Ντούγκαν”. Ο κόσμος, που στεκόταν και κρατούσε, ήταν εκεί από την αρχή, και μέχρι τις τρεις, τέσσερις τα ξημερώματα. Οπότε, το σημειώνω. Το Tottenham ξεσηκώθηκε, ξεφορτώθηκε ό,τι θέματα είχαν με τους άλλους τύπους και τις γειτονιές, και όλα αυτά, και έγιναν έναν. Έκτοτε δεν έχεις καμία βία μεταξύ τους, τίποτα Μαύρο στο Μαύρο έγκλημα ή κάτι σχετικό” [6]
Έχοντας απωθήσει τα επεκτεινόμενα πλήθη προς τον βορά κατά μήκος του Tottenham High Road, αλλά αποτυγχάνουσα στο να τα διασκορπίσει, η αστυνομία κρατιόταν για λίγη ώρα στα Aldi σουπερμάρκετ, καθώς οι μπάχαλοι χρησιμοποιούσαν τα καρότσια, ώστε να μπλοκάρουν την προέλαση της έφιππης αστυνομίας, και μετακινήθηκαν σε ένα εργοτάξιο, που τους παρείχε άφθονα πολεμοφόδια.
Η τελική φάση των διαταραχών ήλθε, ώστε να τονίσει ένα χαρακτηριστικό της αναταραχής, που έμελλε να έλθει. Γύρω στις 1.30 πμ., καθώς μεγάλη ποσότητα αστυνομίας μαχόταν με μπάχαλους στο High Road, άλλοι στοχοποίησαν το Tottenham Hale Retail Park, περίπου ένα μίλι προς τα νότια, όπου εκατοντάδες κόσμου ελεύθερα λεηλατούσαν αγαθά υψηλής αξίας από αρκετά καταστήματα μεγάλων αλυσίδων. Τα πρώτα σημάδια εξάπλωσης αυτής της δραστηριότητας έξω από το Tottenham εμφανίσθηκαν μια ώρα αργότερα στο Wood Green, σχεδόν δυο μίλια προς τα δυτικά, όπου η λεηλασία, χωρίς να βρίσκει αντίθεση, ενός εμπορικού κέντρου συνεχίσθηκε για τρεις ώρες έως την αυγή.
Κυριακή 7η Αυγούστου
Ο γενικός χαρακτήρας των Αυγουστιάτικων μπαχάλων εξετέθη ακόμα πιο καθαρά το επόμενο απόγευμα, από την στιγμή που (ασυνήθιστα) υπήρξε λίγο ή καθόλου θέμα στο Tottenham, όμως ο άξονας της λεηλασίας μεταφέρθηκε σε άλλες περιοχές του κεφαλαίου (της πρωτεύουσας). Νωρίς το απόγευμα, στο Einfield, τέσσερα μίλια βόρεια του Tottenham (στα περίχωρα της πόλης), μια διακοσάρα (πολλοί κουκουλωμένοι) συγκεντρώθηκαν σε μια συνεννοημένη τοποθεσία. [7] Κάποιος παριστάμενος δημοσιογράφος σημείωσε:
“Όπως στο Tottenham την προηγούμενη, η σύνθεση του πλήθους αντανακλούσε την τοπική δημογραφία. Νεαροί άντρες στην πλειοψηφία, ωστόσο υπήρχαν και γυναίκες, και κάποιοι πιο παλιοί παρόντες, αλλά σε αντίθεση προς τις αναφορές, που άκουγα στα ραδιόφωνα, δεν ήταν «μαύροι νεαροί»: στο Enfield ήταν επί το πλείστον λευκοί”. [8]
Παρ’ όλο το παραγέμισμα της περιοχής με αστυνομία μπαχάλων χάρη στην ανάπτυξη των (υπηρεσιών) πληροφοριών/νοημοσύνης, συνέβησαν λεηλασίες και επιθέσεις στην χωροφυλακή. Ωστόσο, όχι όπως στο Tottenham, τα πλήθη απέφυγαν τις στημένες αντιπαραθέσεις με τις Ομάδες Επίγειας Υποστήριξης (TSG), που ήταν παρόντα. Αντίθετα, μικρές ομάδες έπαιξαν ένα παιχνίδι κίνησης γάτας και ποντικιού με την αστυνομία, λεηλατώντας ζουμερούς στόχους, που είχαν αφεθεί ανυπεράσπιστοι. Καθώς στο Enfield έσπευδαν όλο και πιο πολλές αστυνομικές ενισχύσεις, το πλάνο άλλαξε:
“Η αστυνομία εμφανίσθηκε να έχει ακριβείς πληροφορίες, και περίμενε στον επόμενο προσχεδιασμένο προορισμό. Κάτι έφηβοι μου είπαν … να κατευθυνθώ στο Ponder's End, και από ‘κεί, κατά τα μεσάνυχτα να είμαι στο Edmonton”. [9]
Αφήνοντας καταπίσω τα σμήνη της αστυνομίας, τα πλήθη κινούνταν σε νέα βοσκοτόπια, λεηλατώντας ανυπεράσπιστα μεγάλα καταστήματα στην κίνησή τους. Ο ίδιος δημοσιογράφος σημείωσε την επιλογή των στόχων:
“Τα μαγαζιά που στοχοποιούνταν, ήταν εκείνα, τα οποία είτε περιείχαν κάτι αξίας –κινητά, video games- ή εκείνα που απλά είχαν εύκολα σπάσιμες τζαμαρίες. Φαίνεται ότι υπήρχε μια προτίμηση για αλυσίδες σε χάι δρόμους, αλλά επίσης σπάστηκαν οικογενειακές επιχειρήσεις”. [10]
Καθώς σποραδικές λεηλασίες και επιθέσεις στην αστυνομία συνέβησαν και σε άλλες περιοχές του βόρειου Λονδίνου (Islington, Waltham Cross, Chingford Mount, Walthamstow), ένα μεγάλο άγριο πλήθος εμφανίσθηκε στο Oxford Circus στο West End (περιοχή στο Κεντρικό Λονδίνο) και άρχισε να σπάει παράθυρα, και ένα πλήθος καμιά διακοσάρα συγκεντρώθηκε στο Brixton (περιοχή στο νοτιοανατολικό Λονδίνο) μετά από ένα φεστιβάλ, κάτι που οδήγησε σε μαζικές λεηλασίες καταστημάτων αλυσίδων. [11] Ανέλπιστα, υπήρξαν τα πρώτα σημάδια προβλήματος στο Hackney (περιοχή στο Εσώτερο Λονδίνο), όπου:
“Η λεηλασία, μικρότερη σε κλίμακα απ’ όπου οπουδήποτε αλλού, έγινε νωρίτερα σ’ αυτήν την νύχτα. Τώρα, οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από διμοιρίες αστυνόμων που αποτελούνταν από νέους άνδρες και γυναίκες να κάθονται με την πλάτη στους τοίχους. Προέβαιναν σε συστηματικό έλεγχο όλων στην περιοχή. “Μην γκρινιάζεις”, άκουσα να λέει ένας αστυνόμος. “Αυτό είναι ένας έλεγχος ρουτίνας”. [12]
Δευτέρα, 8η Αυγούστου
Η τρίτη ημέρα υποδειγματοποίησε την ποικιλία των μορφών των διαταραχών, και τις πέτυχε να εξαπλώνονται εκτός Λονδίνου σε άλλες μεγάλες πόλεις. Επιθετικές επιχειρήσεις προληπτικών ελέγχων σε Mare Street, Hackney, το απόγευμα της Δευτέρας, οδήγησαν σε αντιπαραθέσεις μεταξύ κινούμενων, καταστηματαρχών και αστυνομίας μπαχάλων. Αστυνομικά οχήματα, που είχαν αφεθεί να μπλοκάρουν τους δρόμους, σπάστηκαν και η διαταραχή αναπτύχθηκε σε γενική αντιπαράθεση, διασταυρωμένη με την λεηλασία επιλεγμένων στόχων. [13] Στον βορά των περιστατικών, στο Mare St., πλησίον του Pembury Estate, άλλα πλήθη συγκεντρώνονταν, έχτιζαν οδοφράγματα σε μεριές των δρόμων και εμπλέκοντο σε έντονη βία, συμπεριλαμβανομένων χειροδικιών, ώστε να ανακόψουν την ανάπτυξη της αστυνομίας μπαχάλων στην γειτονιά. Αυτές οι χωρούσες μάχες, περιλαμβάνουσες εκατοντάδες συμμετεχόντων, συνεχίσθηκαν μέχρι τις μικρές ώρες του πρωινού της Τρίτης.
Καθώς η βία ξεκίνησε στο Hackney, νωρίς το απόγευμα, σχεδόν ταυτόχρονα, αντιπαραθέσεις ξέσπασαν στο νότιο Λονδίνο, στις περιοχές Peckham, Lewisham, Catford και Clapham. Όπου η αστυνομία αποκλειόταν ή ξεγελιόταν, συλλογική λεηλασία επακολουθούσε. Ένας μάρτυρας περιέγραψε τις σκηνές στο Clapham:
“Ντουζίνες νεολαίων ξεκίνησαν την νυχτερινή βία … μόλις μετά τις εννιά η ώρα, όταν μπούκαραν σε ένα Curry κατάστημα ηλεκτρονικών στο Northcote Road. Τους συνέδραμαν ντουζίνες κι άλλων, πολλοί με μαύρες κουκούλες και μαντήλια, αφού ένας μικρός αριθμός κάποιων απ’ την αστυνομία μπαχάλων είχε εγκαταλείψει το σκηνικό μισή ώρα νωρίτερα, όταν εκτέθηκαν στο φως από προβολείς. Παρατηρητές και τοπικοί ταυτοποίησαν καμπόσους εκ των παρόντων ως “μπλε, κίτρινους και κόκκινους”, μέλη τοπικών συμμοριών, που είχαν συνάψει ανακωχή μεταξύ τους για αυτό το απόβραδο. Κατά μήκος του Northcote Road τα παράθυρα άλλων καταστημάτων, συμπεριλαμβανομένων των Starbucks, σπάστηκαν. Οι συμμορίες κινούνταν με ταχύτητα κατά μήκος του δρόμου και σε ένα σημείο ένας μεσόκοπος άντρας και η σύζυγός του έδειξαν προς την κατεύθυνση ενός κοσμηματοπωλείου πιο πέρα στον δρόμο και άλλους δυνητικούς στόχους. Λιγότερο από τριάντα μέτρα μακρύτερα, ντουζίνες γλεντζέδων στεκόντουσαν έξω από μια παμπ, πίνοντας μπύρες, και κοίταζαν. Καθώς έγινε εμφανές, ότι μετά από είκοσι λεπτά λεηλασίας η αστυνομία δεν θα ερχόταν, όλο και περισσότεροι πύκνωναν τις γραμμές των λεηλατητών” [14]
Ένα από τα πιο ασυνήθη γεγονότα αυτής της νύχτας ήταν η προκανονισμένη επίθεση στην πλούσια περιοχή του Ealing στο δυτικό Λονδίνο (με αριστοκρατικές και μπουρζουά γειτονιές και τοποθεσίες). Καθώς έπεφτε η σκοτεινιά, γύρω στους 200 νεολαίους, που είχαν έλθει κυρίως από κοντινές περιοχές, [15] πήραν το πλεονέκτημα του γεγονότος, ότι το πιο πολύ απ’ την τοπική αστυνομία μπαχάλων είχε προωθηθεί σε άλλα περιστατικά στο Λονδίνo, και έτσι προκάλεσαν και σκόρπισαν αμόκ για αρκετές ώρες. Κάποιοι στόχοι λεηλατήθηκαν στο Uxbridge Rd. και στο Ealing Broadway, αλλά αυτό που σημείωσε το όλο γεγονός, ήταν η εκτενής καταστροφή εμπορικών ιδιοκτησιών και αμαξιών, ιδιαίτερα στην υπερευπόληπτη περιοχή του Haven Green. Εντός αυτής της γεωγραφικής περιοχής, αυτό ήταν το λιγότερο συλλογικό και μη βασισμένο ξεκάθαρα σε συνιδιοποίηση εμπορευμάτων. Κάποιος δημοσιογράφος περιέγραψε την σκηνή σε σύγκριση με άλλα περιστατικά στο Λονδίνο, που είχε παρατηρήσει αυτήν την νύχτα: “Ήταν μέρη στο Ealing όπου κάθε μαγαζί είχε δεχτεί επίθεση και κάθε αμάξι είχε τεθεί στις φλόγες”. [16]
Προκειμένου να κατασιγάσει την βία, η αστυνομία επανανάπτυξε αστυνομία μπαχάλων και θωρακισμένα οχήματα «να απωθήσει τις ορδές», [17] αυτοί ήταν σε δράση μέχρι τις 4.30 πμ. στην ευρύτερη περιοχή του Acton (βλ. φιγούρα 1). Παρόμοια χτυπήματα ακριβείας από μπάχαλους συνέβησαν την ίδια νύχτα σε πλούσιες περιοχές του δυτικού Λονδίνου όπως στο Notting Hill, Sloane Square και Pimlico. [18] Το σοκ στους πλούσιους κάτοικους αυτών των διαμερισμάτων δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί: παρόλο που προειδοποιήθηκαν από την αστυνομία νωρίτερα το απόγευμα, ότι οι περιοχές τους είχαν στοχοποιηθεί, πολλοί από αυτούς πίστεψαν, ότι τα σπίτια τους θα ήταν απρόσβλητα στην βία, ακριβώς λόγω της μπουρζουά κοινωνικής τους σύνθεσης.
Καθώς τα μπάχαλα και η λεηλασία εξαπλωνόταν στο Λονδίνο, [19] κι άλλες πόλεις άρχιζαν να βλέπουν τα πρώτα σημάδια προβλήματος εν όψει. Στο Birmingham, εκατοντάδες κόσμου συγκεντρώθηκαν στο εμπορικό κέντρο Bull Ring στο κέντρο της πόλης και λεηλάτησαν αρκετά καταστήματα αλυσίδων, παρά την σημαντική αστυνομική παρουσία. Στο διαμέρισμα Handsworth της πόλης ένας ανώνυμος αστυνομικός σταθμός κατακάηκε. Σε Τoxteth, Liverpool και Chapeltown στο Leeds αναπτύχθηκαν εντάσεις μεταξύ αστυνομίας και πλήθους, και στο Nottingham η αστυνομία σταμάτησε μια προσπάθεια εισβολής σε κύριο εμπορικό κέντρο. Αργότερα, ένας αστυνομικός σταθμός στο διαμέρισμα St. Ann δέχθηκε επίθεση με μπόμπες μολότοφ. [20] Στο Bristol, 150 κουκουλωμένοι νεαροί έπαιξαν γάτα και ποντίκι με την αστυνομία μπαχάλων για αρκετές ώρες στις περιοχές Stokes Croft και St. Paul, πλησίον του κυρίως στόχου των στο Cabot Circus, στο κυρίως εμπορικό mall. Παρ’ όλη την παρουσία της αστυνομίας, η οποία φρουρούσε το mall, ένα κοσμηματοπωλείο λεηλατήθηκε. Ωστόσο, δεν σημειώθηκαν σοβαρές προσπάθειες κλοπών των αρκετών τοπικών μαγαζιών στις πλησίον γειτονιές, στις οποίες η αστυνομία μάντρωσε τα πλήθη. [21]
Τρίτη 9η Αυγούστου
Την επόμενη ημέρα, η Μητροπολιτική Αστυνομία κινητοποίησε 13.000 αξιωματικούς στους δρόμους του Λονδίνου. [22] Θωρακισμένα οχήματα αναπτύχθηκαν ξανά, καθώς και αξιωματικοί οπλισμένοι με εκτοξευτήρες πλαστικών σφαιρών, ώστε να σταματήσουν την αναμενόμενη λεηλασία και το μπάχαλο. [23] Στην πρωτεύουσα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, τα μαγαζιά και τα malls πήραν συμβουλές από την αστυνομία, να κλείσουν νωρίς. Συμμορίες εθελοντών εμφανίσθηκαν σε αρκετές περιοχές, υποτιθέμενοι, για να προστατεύσουν τις τοπικές επιχειρήσεις. [24]
Ωστόσο, τα πρώτα σημάδια αναταραχής δεν ήλθαν στο Λονδίνο, αλλά σε Salford, Μείζον Manchester, αργά το απόγευμα, καθώς τα πλήθη συγκεντρώθηκαν γύρω από τον κύριο τομέα αγοραπωλησιών. Αρκετά μαγαζιά λεηλατήθηκαν και ένα όχημα του BBC και ένα οίκημα γραφείων του συμβουλίου τέθηκαν στις φλόγες. [25] Ακολούθησε ένταση, που έληξε με μάχες χιτ εν ραν, καθώς η αστυνομία μπαχάλων εισήλθε σε τοπικές γειτονιές. Στο μεταξύ, στο κέντρο της πόλης του Manchester, εκατοντάδες συγκεντρώθηκαν στην γειτονιά Arndale Shopping Centre και ενεπλάκησαν για ώρες σε αψιμαχίες και ελιγμούς γάτας και ποντικιού με την αστυνομία μπαχάλων, που ήταν παρόντα σε σημαντικούς αριθμούς. Παρ’ όλη αυτήν την παρουσία, κάμποσα καταστήματα αλυσίδων λεηλατήθηκαν και το Miss Selfridge ετέθη στις φλόγες. [26]
Στα Δυτικά Midlands, για ακόμα μια φορά, το κέντρο της πόλης του Birmingham στοχοποιήθηκε από πλήθη για λεηλασία, αλλά η μεγαλύτερη παρουσία της αστυνομίας μείωσε τις αφαιρέσεις (εμπορευμάτων). Στο Δυτικό Bromwich, εκατοντάδες συγκεντρώθηκαν στο High St., έχτισαν οδοφράγματα, καίγοντας οχήματα και λεηλατώντας επιλεγμένες επιχειρήσεις. Το κέντρο της πόλης του Wolverhampton αντίκρισε παρόμοια σκηνικά, με μια τρακοσάρα να λεηλατεί καταστήματα ενδυμάτων και ηλεκτρονικών, με εμπλοκές σε μάχες σώμα με σώμα με την αστυνομία μπαχάλων.
Στο Nottingham, πέντε αστυνομικοί σταθμοί δέχθηκαν επίθεση με μπόμπες μολότοφ, [27] και διαταραχή ξέσπασε στο Liverpool για δεύτερη νύχτα με χιτ εν ραν μάχες με την αστυνομία και σποραδικές λεηλασίες σε Toxteth, Sefton Park και στο Mersey στο Birkenhead. Σε ένα περιστατικό στο Bootle μια συμμορία 70 προσπάθησε να εισβάλει σε ένα ταχυδρομείο, χρησιμοποιώντας ένα μηχάνημα JCB. [28] Βία επίσης ξέσπασε σε Gloucester, Leicester και Bristol.
Αυτά τα γεγονότα σημείωσαν το τέλος του κύκλου μπαχάλων και λεηλασιών, που διήρκεσαν τέσσερις συναπτές νύχτες. Το περιστατικό, που επισκίασε την τελική φάση της αναταραχής, ήταν ο θάνατος τριών κατοίκων στην περιοχή Winson Green στο Birmingham, οι οποίοι ενεπλάκησαν σε ένα χιτ εν ραν επεισόδιο, καθώς συμμετείχαν σε άμυνα τοπικών μαγαζιών απ’ την λεηλασία.
Αύγουστος 2011 και Ιούλιος 1981: Ανάλυση
Σε αυτό το κομμάτι κάποια εξέχοντα γνωρίσματα της αναταραχής του Αυγούστου του 2011 θα απομονωθούν και θα γίνουν συγκρίσεις με τα μπάχαλα του Ιουλίου του 1981. Αυτή η προσέγγιση επιλέγεται, προκειμένου να εκτιμηθούν οι διαφορές στην κλίμακα, στην εξάπλωση, στην ένταση και στην διάρκεια των πρόσφατων διαταράξεων. Επίσης, επιτρέπει κάποια ανάσυρση των διαφορών μεταξύ των δύο περιόδων, ιδιαίτερα σε σχέση με τις αστυνομικές τακτικές, τους αντικειμενικούς σκοπούς των συμμετεχόντων και τις επικρατούσες δομικές συνθήκες.
Ιούλιος 1981: Σαν ένα καλοκαίρι…
Την Παρασκευή 3η Ιουλίου στο Toxteth, [29] στο Λίβερπουλ, η σύλληψη ενός Μαύρου άντρα από έναν κατώτερο αξιωματικό οδήγησε σε μια αντιπαράθεση στον δρόμο με την αστυνομία, που αναπτύχθηκε σε μεγάλη διαταραχή. [30] Συγκυριακά, το ίδιο απόγευμα στο Southall, δυτικό Λονδίνο, σκίνχεντς, που είχαν ταξιδέψει στην περιοχή για να δουν κάποιες Oi μπάντες, [31] ενεπλάκησαν σε βανδαλιές και επιθέσεις σε Ασιάτες κατοίκους και στα μαγαζιά τους, πριν από την συναυλία. Αυτό οδήγησε σε μια βίαιη αντιπαράθεση μεταξύ της τοπικής Ασιατικής νεολαίας, των σκίνχεντ πρωταγωνιστών, και των αστυνομικών τους προστατών, η οποία άφησε εξήντα-ένα αστυνομικούς τραυματισμένους, και το μέρος στις φλόγες. [32] Το περιστατικό του Toxteth ξέσπασε το Σαββατοκύριακο –αν και αυτό είναι αμφισβητήσιμο- σε μία από τις πιο σοβαρές αστεακές διαταραχές, που η Βρετανία είδε στον εικοστό αιώνα. Επί των τεσσάρων ημερών του μπάχαλου (3η - 6η Ιουλίου 1981), 355 αστυνομικοί τραυματίσθηκαν, έγιναν 244 συλλήψεις (το 90% των οποίων ήταν Άσπροι), 150 κτίρια κατακάηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στην χώρα της Βρετανίας κάνιστρα CS αερίου ως όπλα εκτοξεύσεων για την διάλυση των πληθών. [33]
Την επόμενη εβδομάδα (6η - 13η Ιουλίου) η αναταραχή απλώθηκε στην Αγγλία, ξεκινώντας από το Moss Side, στο Μάντσεστερ, με τρεις ημέρες βίας, η οποία ξεκίνησε την 6η , και περιελάμβανε μια μαζική επίθεση από περισσότερους από χίλιους μπάχαλους σε τοπικό αστυνομικό σταθμό την ερχόμενη νύχτα. [34] Στις επόμενες ημέρες και ιδιαίτερα το Σαββατοκύριακο 10η - 13η Ιουλίου, πόλεις όπως Λονδίνο, Wolverhampton, Μπίρμινχαμ, Nottingham, Derby, Leicester, Halifax και Leeds χτυπήθηκαν από αρκετά επεισόδια σε πολλές τοποθεσίες. Επιπρόσθετα, πολλές πόλεις γεύθηκαν αναταραχή, συμπεριλαμβανομένων αυτών στις Οικιακές Κομητείες όπως Luton, High Wycombe, Bedford και Maidstone. Γενικά, στους μήνες Ιουλίου και Αυγούστου 1981, σε είκοσι-πέντε από τις σαράντα ή κάτι τέτοιο αστυνομικές περιοχές σε Αγγλία και Ουαλία, σχεδόν τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθησαν σε συσχέτιση προς τις διαταραχές, με τα 2/3 περίπου να περιγράφονται ως «Λευκοί». [35] Πάνω από 200 ημερήσια περιστατικά επεισοδίων σε 128 μέρη συνέβησαν κατά τον μήνα Ιούλιο 1981 μόνο στην Αγγλία, με την μεγάλη πλειοψηφία να συμβαίνει σε μια περίοδο δέκα ημερών στο ξεκίνημα του μήνα. [36]
Γνωρίσματα των επεισοδίων του Αυγούστου του 2011
Λεπτομερής εξέταση της Αυγουστιάτικης αναταραχής επιτρέπει μια δοκιμαστική σχεδίαση των τριών μορφών των επεισοδίων. Αυτές οι κατηγοριοποιήσεις είναι αρκούντως χαλαρές, καθώς τα ρεπερτόρια της δραστηριότητας, όπως συλλογική βία απευθυνόμενη ενάντια στην αστυνομία, και η οργανωμένη λεηλασία, ήταν γνωρίσματα των περισσότερων των διαταραχών σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Ωστόσο, υπήρχαν ξεκάθαρα κάποιες διαφορές στο πρωτείο της δραστηριότητας στην Αυγουστιάτικη αναταραχή, που συνδέονταν στα κίνητρα και στην συγκυριακή τοποθέτηση των γεγονότων.
Η πρώτη μορφή επεισοδίων, σκιαγραφούμενη σαν μπάχαλα κοινότητας, χαρακτηρίζεται από την τοπικότητα, παρά από την καθαρότητα της δραστηριότητάς της. Αυτά τα περιστατικά στον Αύγουστο 2011 ήταν τυπικά τοποθετημένα σε εκτενείς προλεταριακές εντός της πόλης περιοχές μεικτών εθνικοτήτων (πχ. σε Tottenham, Hackney, Brixton, Toxteth, Handsworth). Τυπικά, πυροκροτήθηκαν από αστυνομικές δράσεις (πχ. ο πυροβολισμός του Μαρκ Ντούγκαν, και η αστυνομική αντίδραση στην επακόλουθη διαμαρτυρία στο Tottenham, και οι επιχειρήσεις σταματήματος και ελέγχου στο Hackney) σε περιοχές, που είχαν μια σημαντική προ-ϊστορία εξ ίσου αμφισβητούμενων αστυνομικών και μπαχαλέικων απαντήσεων. [37] Αυτά τα περιστατικά χαρακτηρίζονταν από μεγάλη ποσότητα βίας απευθυνόμενης ενάντια στην αστυνομία, στατικής άμυνας της περιοχής από τους μπάχαλους (όπως στο Tottenham High Rd. και στο Pembury estate στο Hackney), επιθέσεις σε σημαντικούς συμβολικούς στόχους (όπως αστυνομικοί σταθμοί, δικαστήρια, δημόσια κτίρια) και την ενεργητική και παθητική υποστήριξη διαφορετικών κατηγοριών του τοπικού πληθυσμού (πχ. σε Tottenham και Hackney). Η λεηλασία ήταν ξεκάθαρα μια παράπλευρη δραστηριότητα σε αυτά τα γεγονότα
Η δεύτερη κατηγορία επεισοδίων μπορεί να ταξινομηθεί ως εμπορευματικά μπάχαλα, καθώς ο πρωταρχικός στόχος των συμμετεχόντων ήταν να ιδιοποιηθούν αγαθά. Στον Αύγουστο αυτά τα γεγονότα ήταν τα πιο κοινά, επισπεύσθηκαν από τους συμμετέχοντες, κι όχι από την αστυνομία, και χαρακτηρίσθηκαν από κάποιο εύρος προ-κανονισμένης και αιφνίδιας επιλογής στόχων και οργάνωσης (χρήση μηνυμάτων BB, πχ. σε Enfield, Oxford Circus, Bristol, και σε αρκετές άλλες περιοχές). Συνήθως, στόχευαν σε μεγάλες συγκεντρώσεις σε εμπορικά καταστήματα (όπως εμπορικά κέντρα, malls, και πάρκα εμπορίου), συμπεριλαμβανομένης μεγάλης κινητικότητας πλήθους (συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ποδηλάτων και οχημάτων μεταφορών λαφύρων), και απέφευγαν την επαφή με τις αντιτιθέμενες υπέρτερες δυνάμεις (της αστυνομίας). Οι ελιγμοί γάτας και ποντικού μεταξύ της αστυνομίας και των λεηλατητών, που συνέβησαν σε πολλά περιστατικά –οι τελευταίοι βοηθούμενοι από κινητά τηλέφωνα και στιγμιαία μηνύματα- ήταν ένα άμεσο προϊόν του πρωταρχικού στόχου να αποκτήσουν χρήσιμα (και με αξία) εμπορεύματα για τους πρωταγωνιστές. Οι λεηλατητές επιχειρούσαν σε πιο πολυάριθμα σύνολα, παρά σε μικρές ομάδες, απ’ ότι στα μπάχαλα κοινότητας, συχνά ταξίδευαν σε σημαντικές αποστάσεις, ώστε να χτυπήσουν επιλεγμένους στόχους, και δεν ήταν χωρικά συνδεδεμένου στους ντόπιους τοπικούς.
Ο τελικός και αρκούντως ασυνήθης τύπος επεισοδίων, που συνέβησαν στον Αύγουστο σε λίγες τοποθεσίες στο Λονδίνο (Ealing, Pimlico, Sloane Square, Notting Hill), ήταν τα ενάντια στους πλουσίους/λεφτάδες μπάχαλα. Αυτά χαρακτηρίστηκαν από προ-σχεδιασμό, αιφνίδιο χαρακτήρα, κινήσεις των συμμετεχόντων εκτός των ντόπιων τοπικών, ώστε να επιτεθούν σε περιοχές, που εκλαμβάνονταν ότι κυριαρχούνταν από τους λεφτάδες, και σημειώθηκαν από εκτεταμένη καταστροφή αμαξιών, καφετεριών, ρεστοράν, μπουτίκ και εμπορικών ιδιοκτησιών, οι οποίες δεν ήταν κατ’ ανάγκη στόχοι λεηλασίας υψηλής αξίας. Κλοπή πρόσωπο προς πρόσωπο, τρομοκράτηση και βία απευθυνόμενη στους πλούσιους κάτοικους αυτών των περιοχών, ήταν το σημαντικό γνώρισμα αυτών των γεγονότων. [38]
1981 και 2011: Χωρικές συγκρίσεις
Έχοντας υπογραμμίσει αυτές τις τρεις μορφές επεισοδίων, αξίζει η σύγκριση των συνολικών χαρακτηριστικών του Ιουλίου του 1981 και του Αυγούστου του 2011 κυμάτων αναταραχής. Το πρώτο και εμφανές γνώρισμα αμφότερων των γεγονότων ήταν, ότι κάμποσοι από τους τοπικούς, που γεύθηκαν τα μπάχαλα, ήταν ίδιοι σε αμφότερες τις περιόδους (πχ. σε Tottenham, Brixton, Hackney, Woolwich, Croydon, Walthamstow και Lewisham στο Λονδίνο,και Toxteth και Birkenhead (Λίβερπουλ), Wolverhampton, Salford, Handsworth (Μπίρμινχαμ), St. Paul's (Μπρίστολ), και σε πολλές περιοχές). [39] Παρομοίως, η εξάπλωση των διαταραχών στην χώρα στον Αύγουστο ήταν συγκρίσιμη στον Ιούλιο του 1981, παρότι λιγότερο επισημασμένη. Πρακτικά, μια διαχωριστική γραμμή μπορεί να τραβηχτεί από το Λονδίνο έως το Λίβερπουλ, που περιλαμβάνει τις μητροπολιτικές εκτάσεις των δυτικών και ανατολικών Μέσων Γαιών, το Μάντσεστερ, και τις πόλεις και μητροπόλεις του Yorkshire και του Lancashire. Οι περιοχές της χώρας, που ήταν σχετικά ανέγγιχτες τον Ιούλιο του 1981 (και στο 2011), είναι στην άλλη μεριά αυτής της γραμμής, και περιλαμβάνουν την Ουαλία, την Σκωτία και τα πέρα νοτιοδυτικά, την Ανατολική Αγγλία, και τα βορειανατολικά.
Υποστηρίχθηκε από πολλούς στα πολιτικά στα 1981, και από τα μέσα, ότι η απουσία επεισοδίων σε αυτές τις τελευταίες περιοχές (πολλές απ’ τις οποίες ήταν περιοχές υψηλής ανεργίας εκείνο τον καιρό) ήταν απόδειξη, ότι η κοινωνική υποτίμηση δεν ήτο η ριζική αιτία της αναταραχής. Ωστόσο, αυτό που δεν ήτο αντιληπτό σε αυτό το επιχείρημα, ήτο ότι τα μπάχαλα δεν συμβαίνουν απλά με έναν χωρικά ομοιογενή τρόπο: υπάρχουν σημαντικά κοινωνικά προτσές που πρέπει να διεξαχθούν υπογείως, για να συμβούν και να εξαπλωθούν. Στα 1981 η περισσότερη από την διάχυση των μπαχάλων εντός των πόλεων και των μητροπολιτικών εκτάσεων εξαρτιόταν από ένα μεγάλο επεισόδιο που συνέβαινε κάπου σ’ αυτό το περιβάλλον και λειτουργούσε ως αιφνιδιασμός. Στα 1981 (και σε ένα εύρος στα 2011) αυτά τα πυροκροτητικά μπάχαλα συνέβησαν σε προλεταριακές πολύ-εθνικές εντός των πόλεων περιοχές, και έπειτα εξαπλώθηκαν σε αυτές τις πόλεις ανά διαμερίσματα με προλεταριακή μονο-εθνικότητα (κύρια σε Λευκές περιοχές). [40] Πολλές από τις πόλεις που απέτυχαν να κάνουν μπάχαλα στα 1981, δεν είχαν σημαντικές πολύ-εθνικές εντός της πόλης περιοχές, που να έχουν δοκιμάσει τις μεγεθυμένες επιδράσεις της ρατσιστικής (και αμφισβητούμενης) αστυνόμευσης: συνεπώς, αυτές γενικά παρήγαγαν λιγότερα αιφνίδια γεγονότα, λιγότερα εντατικά αντι-αστυνομικά μπάχαλα, και λιγότερη ή καθόλου εξάπλωση σε παράμερες περιοχές. Αυτό δεν σημαίνει, ότι είτε η ρατσιστική αστυνόμευση είτε οι συγκεντρώσεις προλεταριακών πολύ-εθνικών πληθυσμών ήταν η κύρια αιτία των μπαχάλων (στα 1981 και στα 2011): ειδάλλως, γιατί οι Άσπρες προλεταριακές περιοχές εξερράγησαν σε κάμποσες μεγάλες πόλεις; Αντίθετα, αυτό μόνο ενδεικνύει, ότι σημαντικά αιφνίδια επεισόδια (που θα μπορούσαν να είχαν ξεκινήσει αυτό το προτσές) δεν ήταν παρόντα σε κάποιες πόλεις. Αν αυτά ήταν η ιστορία, θα ήταν ακόμα πιο δραματικά σε κάθε εποχή.
1981 και 2011: Συγκυριακές συγκρίσεις
Έχοντας αναλογισθεί τα χαρακτηριστικά των κυμάτων επεισοδίων, αξίζει να αναλογισθούμε τα συγκυριακά χαρακτηριστικά τους. Η φιγούρα 2 είναι μια πλοκή των αριθμών των επεισοδίων αντίστροφα στον χρόνο (σε ημέρες) από το πρώτο μπάχαλο τον Ιούλη του 1981 και τον Αύγουστο 2011. Είναι καθαρό, ότι στον Ιούλιο του 1981, μετά τα μεγάλα αιφνίδια γεγονότα σε Toxteth και Southall, υπήρξε ένα σημαντικά κύριο χρονικό διάστημα (3 ημερών) για την εξάπλωση των επεισοδίων. Ωστόσο, στον Αύγουστο 2011 το κύριο χρονικό διάστημα είναι μη-υπαρκτό: τα επεισόδια ξεκίνησαν να εξαπλώνονται την ημέρα αμέσως μετά το αιφνίδιο γεγονός στο Tottenham. [41] Τυπικά, το κύριο χρονικό διάστημα για την εξάπλωση των μπαχάλων εντός μιας μητροπολιτικής έκτασης δεν εξαρτιέται καθαρά στην μεταφορά των πληροφοριών από τα μαζικά (εθνικά) μέσα, κάτι που είναι σχεδόν μη στιγμιαίο (ή τουλάχιστον κάτι που έγινε εντός ολίγων ωρών στα 1981) και ομοιογενές (κάτι που παρουσιάζεται στην χώρα). Απεναντίας, απ’ την στιγμή που οι πληροφορίες για ένα επεισόδιο έχουν αποκτηθεί μέσω αυτής της διαδρομής, τότε αυτές εισέρχονται στα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία ευρέως κουβεντιάζουν και αξιολογούν το περιεχόμενο αυτών των νέων. Έπειτα, οι απαντήσεις μορφοποιούνται, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε φάσεις σχεδιασμού και κινητοποίησης για δράση. Όλο αυτό παίρνει χρόνο και εξαρτιέται επί της ταχύτητας, στην οποία οι δρώντες μπορούν να επικοινωνήσουν. Η έρευνα στα τελειώματα του Ιουλίου του 1981 έδειξε ότι οι κύριες υδρορροές γι’ αυτό το προτσές ήταν η σχολική τάξη, ο δρόμος, και η παμπ, [42] που είναι πηγές προφορικών πληροφοριών και επικοινωνίας.
Έτσι, το κύριο χρονικό διάστημα στο 1981 μπορούσε να ήταν αρκετές ημέρες πριν ένα μεγάλο επεισόδιο γενικευθεί σε περαιτέρω επεισόδια στα περιβάλλοντα της πόλης. Η επίδραση του διαδικτύου, των κοινωνικών μέσων και των συσκευών προσωπικής επικοινωνίας (όπως κινητά τηλέφωνα, συσκευές BB μηνυμάτων) ως προς την ταχύτητα και ικανότητα απλώματος των πληροφοριών (ιδιαίτερα ως προς την κινητοποίηση) ίσως είναι ο κύριος παράγοντας στην επιτάχυνση των απαντήσεων στα αιφνίδια γεγονότα του 2011. [43] Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ότι ενεργά κοινωνικά δίκτυα, εξοπλισμένα με τέτοιες τεχνολογίες, όχι μόνο κινούνται ταχύτερα στην προπαγάνδιση των πληροφοριών τους και της συλλογικής απόφασής τους, συσχετισμένης σε ένα γεγονός, αλλά επίσης είναι ικανά να δράσουν σε πραγματικό χρόνο. Αυτό δεν ήταν πιθανό στα 1981, και σημειωτέον βοήθησε τις κινήσεις των ομάδων κινούμενης λεηλασίας στα 2011. Λαμβανομένου επιπροσθέτως υπ’ όψη, ότι η ποσότητα των πληροφοριών, διαθέσιμων στα κοινωνικά δίκτυα στα 2011, είναι εκτενώς μεγαλύτερη, απ’ αυτή στα 1981, αυτό σήμαινε ότι οι περισσότεροι γνώριζαν σχεδόν άμεσα, ότι κάτι συνέβαινε την 6η Αυγούστου, χωρίς να έχουν δει τις τηλεοπτικές ειδήσεις.
Φυσικά, η πρόσβαση σε τέτοιες τεχνολογίες, είναι μια δίκοπη σπάθη, καθώς είναι επίσης διαθέσιμες στις αρχές. Η χειραγώγηση των τροφοδοσιών του Twitter feeds, των BB μηνυμάτων, των e-mails κλπ. ήταν ένα κεντρικό τμήμα της αστυνομικής δραστηριότητας συλλογής πληροφοριών/νοημοσύνης κατά την διάρκεια των Αυγουστιάτικων γεγονότων. Ωστόσο, είναι καθαρό, ότι η μεγάλη διαφορά στον έλεγχο των τεχνολογιών στα 1981 μεταξύ της αστυνομίας και των μπάχαλων προλετάριων [44] κορυφώθηκε σημαντικά στα 2011. Η συνηγορία των πολιτικών και των γκουρού των μέσων για τις ωφέλειες των κοινωνικών μέσων στις διαμαρτυρίες στο Ιράν και στην Αραβική Άνοιξη, επανήλθε για να τους στοιχειώσει κατά τον περσινό Αύγουστο. Ειρωνικά, τα Βρετανικά πρωτόδικα Δικαστήρια απάντησαν στην χρήση των κοινωνικών μέσων για την προπαγάνδιση της εξέγερσης, τόσο τιμωρητικά, σαν κάποιες Αραβικές δικτατορίες. [45]
Λεηλασία, στόχοι, συμμετοχή και αστυνόμευση
Λεηλασία: τα γεγονότα και οι φιγούρες
Πολιτικοί και δημοσιογράφοι, κατά την διάρκεια και μετά την αναταραχή, έδωσαν έμφαση στις ζημιές και στις απώλειες στα τοπικά μαγαζιά και στις οικογενειακές επιχειρήσεις. Οι πλείστες των συνεντεύξεων, οι οποίες συνήφθησαν στα μέσα, επικεντρώθηκαν στους μη-αλυσιδωτούς τοπικούς πωλητές (στους μικροαστούς), ενώ οι ενεργοί καπιταλιστές (που είχαν τα μεγάλα καταστήματα αλυσίδων) εμφανίζονταν στις χρηματιστικές ειδήσεις. Οι προπαγανδιστικοί λόγοι για αυτήν την προσέγγιση ήταν εμφανείς, η ανάγκη για ιστορίες ανθρώπινου ενδιαφέροντος (όχι τόσο εύκολα διαθέσιμη όταν αναφέρονται στα Tesco στα JD Sports), η ανάγκη να υποστηρίξουν την διαταξική συνοχή της κοινότητας ή της ευρείας κοινωνίας στις μπαχαλώδεις περιοχές (παρ’ όλες τις υλικές διαιρέσεις), και μια προσπάθεια να γενικοποιήσουν τον φόβο ανάμεσα στους προλετάριους, ότι δήθεν αυτοί ήταν οι στόχοι των μπάχαλων τον Αύγουστο (οι οποίοι σε γενικές γραμμές δεν ήταν). Ωστόσο, πέρα απ’ αυτές τις ανεκδοτολογικές ιστορίες, ήταν δύσκολο να διατιμήσουν στα μέσα από μια συνολική οπτική τους τύπους και τα μεγέθη των επιχειρήσεων, οι οποίες είχαν πράγματι πληγεί, λεηλατηθεί ή/και κατακαεί κατά την διάρκεια της αναταραχής.
Τα αποτελέσματα παρουσιάζονται στην Φιγούρα 3, και δηλώνουν ότι σχεδόν τα 2/3 των στόχων συνδέονταν με την συνιδιοποίηση των ηλεκτρονικών αγαθών, ενδυμάτων και υποδημάτων, και φαγητού και ποτού. [46] Η μεγάλη πλειοψηφία των καταγεγραμμένων επιθέσεων στο δείγμα στόχευε σε μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων, με γύρω στο 7% να σκιαγραφείται ως μη αλυσιδωμένα τοπικά μαγαζιά. [47] Αυτές οι φιγούρες υποστηρίζονται από το γεγονός, ότι στις πόλεις, που επηρεάστηκαν από την αναταραχή, δώδεκα μεγάλα κέντρα αγορών, malls, και πάρκα ανταλλαγών, συχνά σε σημαντική απόσταση από τις περιοχές κατοικίας, στοχοποιήθηκαν με ειδικό τρόπο για συνιδιοποίηση. Παρόλο που αυτά τα στατιστικά παρέχουν σημαντικές ενδείξεις, για να τονίσουν την προπαγάνδα των μέσων και της κυβέρνησης, που εικονίζουν τους μπάχαλους, να επιτίθενται ευρέως σε μικρά μαγαζιά στις περιοχές κατοικίας τους, δεν υποστηρίζεται εντελώς η ιδέα, ότι τα κίνητρά τους ήταν να αγνοήσουν τις τοπικές επιχειρήσεις στην βάση της συνοχής της κοινότητας. Στ’ αλήθεια, ίσως είναι απλά το προϊόν της οικονομικής και χωρικής αναδόμησης του τοπικού χάι δρόμου κατά τα τελευταία 40 χρόνια.
Επί παραδείγματι, τον Απρίλιο του 1980 στο διαμέρισμα St Paul’s του Μπρίστολ, ένα μπάχαλο, που ξέσπασε το απόγευμα ύστερα από μια επιθετική αστυνομική επιδρομή σε ένα καφέ (μια σημαντική κοινοτική τοποθεσία στην πρώτη γραμμή του μετώπου), οδήγησε στην αποχώρηση της αστυνομίας από την περιοχή για τέσσερις ώρες. Κατ’ αυτόν τον χρόνο συλλογική, επιλεκτική και κατόπιν διαπραγμάτευσης λεηλασία διεξήχθη. Αυτό που είναι ενδιαφέρον, είναι, ότι από τους 45 εμπορικούς και κρατικούς στόχους, που ήταν διαθέσιμοι στην κοντινή περιοχή υπό τον έλεγχο των μπάχαλων, 19 επιλέγησαν για επίθεση. Απ’ αυτούς, 14 λεηλατήθηκαν, οι μισοί από τους οποίους στόχοι υψηλής αξίας. [48] Τεχνικά, οι περισσότεροι των διαθέσιμων στόχων θα μπορούσαν να εκληφθούν ως τοπικά μαγαζιά και επιχειρήσεις. Η συγκριτική ανάλυση της περιοχής στα 1973 έδειξε, ότι κατά τα 1980 ο Άγιος Παύλος είχε απωλέσει σχεδόν το μισό των μαγαζιών και των επιχειρήσεών του, λόγω της οικονομικής παρακμής, του χτισίματος δρόμων και της οικιστικής ανάπτυξης της εσώτερης πόλης κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου. [49] Αυτό το προτσές συνεχίσθηκε ταχέως, με την συσσώρευση αρκετών μικρών μαγαζιών σε μεγαλύτερες αλυσίδες και την επανατοποθέτησή τους σε περιφερειακά φιλικά στα αμάξια malls και πάρκα ανταλλαγών. Κάμποσα χρόνια πριν, υπήρξε μια σημαντική έγνοια στους τομείς των μέσων (και σε κάποια πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα στους Πράσινους και στους Φιλελε-Δημοκράτες), ότι ο παραδοσιακός τοπικός Χάι δρόμος στις Βρετανικές πόλεις εξαφανιζόταν. [50] Παρ’ όλες τις δυστυχίες, τις οποίες έφερε η οικονομική παρακμή της εσώτερης πόλης στην δεκαετία του 1970, ήταν ακόμη πιθανό να συνιδιοποιηθείς καλούδια υψηλής αξίας (δίκυκλα, ποδήλατα, τηλεοράσεις, ράδια, hi-fi κλπ.) στα 1980 εντός αυτών των περιοχών. Στα 2011 δεν ήταν ακριβώς έτσι. Συνεπώς, ειρωνικά αντηχώντας τα καλέσματα αρκετών πολιτικών τσιρλίντερς των μπαχάλων στα 1980 περί του να μην αφοδεύετε στις εξώπορτές σας, και αντιθέτως να επιτίθεστε σε συγκεντρωμένους μη-τοπικούς, μεγάλους εμπορικούς στόχους, οι λεηλατητές του 2011 επί του πρακτέου δεν είχαν άλλη επιλογή, από το να ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι, αν ήθελαν να συνιδιοποιηθούν αγαθά υψηλής αξίας, αλλιώς δεν θα είχαν καθόλου καλούδια σε κάποιες περιοχές κατοικίας. Έτσι, ο άξονας της λεηλασίας στα 2011 ίσως ήταν απλά ένα προϊόν της χωρικής αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου επί των περιοχών ψωνίσματος, και έτσι γενικοποιήθηκαν τα χαρακτηριστικά της κινητικότητας, του σχεδιασμού και της χρήσης οχημάτων, τα οποία απαιτούνται για την απαλλοτρίωση μακρινών στόχων. [51]
Αυτό το σημείο είναι σημαντικό, καθώς το τοπικό μαγαζί κατά αλυσιδωμένου καταστήματος ως επιχειρηματολογία ηθικότητας, ήταν σημαντική σε αμφότερες τις πράσινες, φιλελεύθερες και παραδοσιακές Συντηρητικές περιοχές στην αρχή των μπαχάλων του Αυγούστου, και στα αναρχικά και αριστερά μέσα στα τελειώματά τους. Αυτό το πεδίο αντιπαράθεσης συχνά αποτυγχάνει να αναγνωρίσει, ότι η ούτω καλούμενη τοπική κοινότητα περιέχει σημαντικές υλικές ταξικές διαιρέσεις (προλετάριους, μικροαστούς και μεσαία τάξη), απ’ τους οποίους όλοι έχουν παροξυνθεί από την αναδόμηση και τον εξευγενισμό των περιοχών της εσώτερης πόλης κατά τα τελευταία 30 χρόνια. Όπως αναφέρθηκε σε έναν σοκαρισμένο δημοσιογράφο του BBC μετά από μια νύχτα αναταραχής στο Κρόιντον τον Αύγουστο, μερικές γυναίκες που συμμετείχαν σε «λεηλασίες»:
Ρεπόρτερ: "Αλλά αυτό είναι σαν τους ντόπιους, εννοώ γιατί στοχεύει τους ντόπιους, τους δικούς σας ανθρώπους;"
Συμμετέχοντες: "Είναι οι πλούσιοι, είναι οι πλούσιοι, οι άνθρωποι που έχουν επιχειρήσεις και γι' αυτό συνέβησαν όλα αυτά, εξαιτίας των πλουσίων. Έτσι, απλώς δείχναμε στους πλούσιους ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε". [52]
Αυτή θεωρήθηκε ως μία από τις πιο σοκαριστικές [53] συνεντεύξεις σε όλο το τσίρκο των μέσων ενημέρωσης του Αυγούστου, καθώς κατέδειξε την προλεταριακή περιφρόνηση για τις αστικές έννοιες της "τοπικής κοινότητας" και τόνισε τις ταξικές διαιρέσεις που υπήρχαν σε αυτήν.
Η εκ μέρους του κεφαλαίου αναδόμηση των εμπορικών ανταλλακτικών περιοχών σε πόλεις και σε μητροπόλεις, η οποία τα τελευταία χρόνια από μόνη της έχει κάνει πολύ περισσότερη ζημιά στον τοπικό Χάι δρόμο και στην τοπική κοινότητα, από τα συνολικά προλεταριακά ώνια τον Αύγουστο του 2011, είναι ίσως το κλειδί για την κατανόηση της χωρικής ανατομίας της λεηλασίας, από ότι τα ηθικά επιχειρήματα των πολιτικών σχολιαστών δεξιά και δυστυχώς και αριστερά.
Εμπρόθετοι στόχοι και ενέγγυες ζημιές
Οι θεαματικές εικόνες των καιόμενων κτιρίων στο Λονδίνο, που τόσο γοήτευσαν το έθνος στο Λονδίνο (και τους γραφίστες του Aufheben), χρησιμοποιήθηκαν απ’ τα μέσα, ώστε να εξυφάνουν μια ιστορία τυχαίων επιθέσεων από λεηλατητές και μπάχαλους στα σπίτια του λαού. [54] Αυτές οι ιστορίες ανθρώπινου ενδιαφέροντος, οι οποίες εικόνιζαν τα αθώα θύματα, να γίνονται θηράματα σε άγριους εμπρηστές, ήταν κεντρικές στην αφήγηση περί ψυχοπαθών συμπεριφορών ανάμεσα στους μπάχαλους. Ωστόσο, η εκτενής ανάλυση των στόχων των εμπρηστών και των μπάχαλων τον Αύγουστο, έχει αποτύχει να εντοπίσει μια σοβαρή επιλεκτική επίθεση σε μια ιδιωτική κατοικία. [55] Όλες οι ιδιωτικές κατοικίες, οι οποίες καταστράφηκαν από φωτιές, ήταν αποτέλεσμα των εμπρηστικών επιθέσεων σε εμπορικά κτίρια, τα οποία είτε κείντο κάτω απ’ αυτά τα σπίτια ή εφάπτοντο αυτών. Αυτό δεν είναι μια προσπάθεια δικαιολόγησης αυτής της δραστηριότητας, αλλά τοποθέτησής της στο πρέπον συγκείμενο. Τα σπίτια των ανθρώπων δεν ήταν οι κύριοι ή έστω δευτερεύοντες στόχοι των "λεηλατητών και των ταραχοποιών". Διαφορετικά, σκηνές φλεγόμενων γειτονιών, που θυμίζουν οργανωμένες σεκταριστικές επιθέσεις στη Βόρεια Ιρλανδία τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, θα είχαν γεμίσει τις οθόνες μας. Αντίθετα, ήταν ουσιαστικά "ενέγγυες ζημιές".
Πολλές από τις ιστορίες γύρω από αυτά τα εμβληματικά γεγονότα περιείχαν ενδιαφέρουσες δευτερεύουσες πλοκές. Για παράδειγμα, η τηλεοπτική εκπομπή Panorama του BBC πήρε συνέντευξη από μια οικογένεια που ζούσε πάνω από το κατάστημα Carpetright στην οδό Tottenham High Rd. (βλ. εξώφυλλο) όπου 26 διαμερίσματα καταστράφηκαν από πυρκαγιά που τέθηκε στο κατάστημα από κάτω τη νύχτα του Σαββάτου 6 Αυγούστου. Μετά από αρκετές κλήσεις για βοήθεια στην αστυνομία χωρίς απάντηση, ο πατέρας δήλωσε:
"Ακούσαμε ένα χτύπημα στην πόρτα μας και άνοιξα την πόρτα και ήταν ένας νεαρός που δεν ζούσε στο κτίριο, λέγοντας ότι το κτίριο είχε πυρποληθεί και "φύγετε". Στην πραγματικότητα νόμιζα ότι ο τύπος προσπαθούσε να μας βγάλει έξω για να μπει στο διαμέρισμά μας. Ουσιαστικά μας εγκατέλειψαν οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, ήμασταν υπό πολιορκία και είχαν σκοπό να μας δολοφονήσουν". [56]
Οι αντιφάσεις σε αυτή τη δήλωση είναι εμφανείς. Η οικογένεια δεν ήταν αντικείμενο πολιορκίας, δεν ήταν στόχος δολοφονίας ή ακόμα και διάρρηξης και τεχνικά σώθηκε από έναν "μπάχαλο". Η ιστορία "ανθρώπινου ενδιαφέροντος" του "επιμελούς άγριου μπάχαλου" σίγουρα δεν επρόκειτο να γίνει πρωτοσέλιδο, παρά τη γνησιότητά της.
Βέβαια, όπως έχει ήδη σημειωθεί, ορισμένες ομάδες έγιναν συγκεκριμένα στόχος των μπάχαλων, κυρίως η αστυνομία και σε πολύ λίγες περιπτώσεις το προσωπικό των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης, όπως οι πυροσβέστες. Μια άλλη επικίνδυνη απασχόληση ήταν η δημοσιογραφία ή η φωτογράφηση. Τον Αύγουστο, αρκετοί βιντεογράφοι και εικονολήπτες ήρθαν αντιμέτωποι με μέλη του πλήθους "τα οποία τους ρώτησαν αν ήταν ομοσπονδιακοί" και στη συνέχεια δέχτηκαν επίθεση και τους έκλεψαν τον εξοπλισμό. [57] Αυτό ήταν σίγουρα ένα χαρακτηριστικό των αναταραχών της δεκαετίας του 1980, όπου η φωτογράφιση "μπάχαλων" θεωρούνταν ουσιαστικά ως το να κρατάς τα κλειδιά ενός κελιού και τα πλήθη ενεργούσαν αναλόγως. Μέσα σε λίγες εβδομάδες από τις "ταραχές" του Αυγούστου 2011, οι αστυνομικές αρχές κατασχέθηκαν νόμιμα από μεγάλα ειδησεογραφικά ιδρύματα υλικό από τις ταραχές. [58] Αυτή η ενέργεια φάνηκε να δικαιώνει τις επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων από "μπάχαλους" και οδήγησε ένα στέλεχος του NUJ να δηλώσει:
"Κρατώντας υλικό, αυτοί οι οργανισμοί μέσων ενημέρωσης έχουν μετατρέψει κάθε φωτογράφο, βιντεογράφο και δημοσιογράφο σε πιθανούς στόχους και αυτό θα οδηγήσει μόνο σε αύξηση του αριθμού των επιθέσεων κατά του Τύπου κατά την κάλυψη γεγονότων". [59]
Σύνθεση πλήθους και κοινωνική υποτίμηση: Ψεύδη και καταραμένα ψεύδη …
Λοιπόν, ποιοι ήταν οι λεηλατητές και οι μπάχαλοι? Αυτή ήτο η ερώτηση, η οποία απασχολούσε εξ ίσου τον φιλελεύθερο και δεξιό τύπο μετά τον Αύγουστο. Επί του πρακτέου, υπήρχαν δυο παράλληλες ερμηνείες αναφορικά με την σύνθεση των πληθών. Η πρώτη, που εκπλήρωνε μια ατζέντα γενικά νόμος και τάξη και απέρριπτε οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής υποτίμησης ως αιτία, έδινε έμφαση στη διαταξική σύνθεση των συλληφθέντων. Χρησιμοποιώντας εξαιρέσεις, όπως έναν πρεσβευτή των Ολυμπιακών Αγώνων, μια "μπαλαρίνα", την κόρη ενός εκατομμυριούχου, μεσίτες ακινήτων, κοινωνικούς λειτουργούς και φοιτητές, [60] ορισμένα μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν την αστική (και χομπσιανή) έννοια του "είμαστε όλοι κακοί" και έτσι χρειαζόμαστε το κράτος και την πειθαρχία των νόμων για να μας κρατούν σε τάξη, αλλιώς θα βυθιζόμασταν στην αγριότητα που είναι εγγενής στην "ανθρώπινη φύση".
Η δεύτερη και πιο εκλεπτυσμένη προσέγγιση, ενώ παρέπεμπε στην κοινωνική υποτίμηση (αναπτυχθείσα στον φιλελεύθερο τύπο), επιχειρηματολογούσε, ότι η καθαρή εγκληματικότητα ήταν το προϊόν μιας ειδικής άγριας, εγκληματικής υποβάθμισης, της οποίας οι αυτό-οργανωμένες δραστηριότητες σιωπούσαν καλά πίσω από την κανονική και κόσμια συμπεριφορά. Αυτή η άποψη προπαγανδίσθηκε ιδιαίτερα από την κυβέρνηση Τόρηδων - Φιλελέ Δημοκρατών κατά τα τελειώματα των διαταραχών. [61] Συνδέετο επίσης στην έννοια του φτωχοδιαβόλου και της συμμορίτικης κουλτούρας και δημόσια φυλετικοποιήθηκε σε τηλεοπτική συνέντευξη του ιστορικού David Starkey. [62]
Οι υποτίθεμενες αποδείξεις για την τελευταία θέση δόθηκαν από μια ανάλυση συλληφθέντων μετά τις «ταραχές» του Αυγούστου. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Kenneth Clarke, δήλωσε:
"Δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί ευρέως, αλλά οι σκληροπυρηνικοί των ταραχοποιών ήταν στην πραγματικότητα γνωστοί εγκληματίες. Σχεδόν τα τρία τέταρτα των ατόμων ηλικίας 18 ετών και άνω που κατηγορήθηκαν για αδικήματα ταραχών είχαν ήδη προηγούμενη καταδίκη" [63]
Αυτές οι υποτιθέμενες αδιάσειστες αποδείξεις για μια "εγκληματική υπο-τάξη" που βρίσκεται πίσω από τις "ταραχές" του Αυγούστου ήταν βαθιά έωλα. Αρκετοί ερευνητές των αστεακών "ταραχών" έχουν επισημάνει ότι ο αριθμός των συλλήψεων συχνά δεν σχετίζεται με τη σοβαρότητα των "ταραχών", ούτε αντιπροσωπεύουν απαραίτητα μια διατομή των συμμετεχόντων. [64] Το 2011, αυτό επιδεινώθηκε από τη χρήση κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης. Ουσιωδώς, τέσσερις κατηγορίες "ταραξιών και λεηλατητών" μπορούσαν να απομονωθούν, με βάση δύο σύνολα κριτηρίων, με μάσκα (κουκούλα κλπ) και χωρίς μάσκα, γνωστοί προηγουμένως στην αστυνομία και άγνωστοι στην αστυνομία. Είναι προφανές ότι η πιο πιθανή ομάδα που θα συλληφθεί μετά από μια διαταραχή, χρησιμοποιώντας υλικό CCTV, είναι όσοι δεν φορούσαν μάσκα και ήταν προηγουμένως γνωστοί στην αστυνομία. Αυτό συμβαίνει επειδή η κατοχή εικόνας CCTV ενός υπόπτου δεν είναι πολύ χρήσιμη αν δεν έχετε μια υπάρχουσα επώνυμη φωτογραφία για να τη συγκρίνετε. Η δεύτερη πιο πιθανή ομάδα που θα συλληφθεί ήταν όσοι δεν φορούσαν μάσκα αλλά ήταν άγνωστοι στην αστυνομία. Σε αυτήν την περίπτωση, η αστυνομία βασιζόταν σε μέλη του κοινού που τους αναγνώρισαν για να τους συλλάβουν. Η λιγότερο πιθανή κατηγορία "λεηλατητών" που εντοπίστηκε ήταν όσοι φορούσαν μάσκες και δεν ήταν προηγουμένως γνωστοί στην αστυνομία. Δεν αποτελεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι τα στατιστικά στοιχεία για τους συλληφθέντες τον Αύγουστο του 2011 ήταν μεροληπτικά κυρίως προς εκείνους με (εκτεταμένο) ποινικό μητρώο των οποίων τα πρόσωπα δεν ήταν καλυμμένα και, δεύτερον, προς εκείνους (τυχαίους ή ευκαιριακούς λεηλάτες;) που δεν είχαν προηγούμενο ποινικό μητρώο και ήταν ακάλυπτοι.
Αυτό το επιχείρημα επιβεβαιώθηκε εν μέρει από τον Αναπληρωτή Επίτροπο της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, Tim Godwin, ο οποίος δήλωσε ενώπιον της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων ότι:
"Τα περισσότερα μέλη της συμμορίας τα γνωρίζουμε στην πραγματικότητα. Εναντίον των περισσότερων μελών της συμμορίας έχουμε ενεργές έρευνες, επομένως ήταν αυτά που πιάσαμε πρώτα, γι' αυτό και το ποσοστό ήταν υψηλότερο στην αρχή" [65]
Μια πιο χρήσιμη στατιστική έρευνα εξέτασε τις γειτονιές των συλληφθέντων. Το BBC δημοσίευσε μια ανάλυση 147 συλληφθέντων στο Μάντσεστερ, η οποία έδειξε (όπως ήταν αναμενόμενο) ότι:
"μερικοί άνθρωποι κατηγορούνται από περιοχές κάθε επιπέδου στέρησης... οι περισσότεροι κατηγορούνται από περιοχές υψηλότερης στέρησης, με πάνω από το ένα τρίτο (36,1%) όλων όσων κατηγορούνται στις δέκατες πιο υποβαθμισμένες περιοχές"
Και ο σχολιαστής του BBC κατέληξε στο εκπληκτικό συμπέρασμα ότι:
"Δεν σημαίνει ότι η φτώχεια προκάλεσε το έγκλημα, φυσικά, αλλά υπάρχει κάτι στο να είσαι φτωχός που κάνει πιο πιθανό να εμπλακεί ένα άτομο"
Άλλα ευρήματα στην έκθεση έρχονταν σε αντίθεση με την προπαγάνδα, η οποία υποδήλωνε την κεντρική θέση των "εφηβικών συμμοριών και παιδιών":
"Τα δεδομένα υποδηλώνουν επίσης ότι όσοι χαρακτηρίζουν τις ταραχές στο Μάντσεστερ ως έργο συμμοριών ανηλίκων κάνουν λάθος. Η μέση ηλικία των κατηγορουμένων στην πόλη είναι 24 έτη, οι νεότεροι 12 και οι μεγαλύτεροι 58. Μόνο ένας στους δέκα από τους κατηγορούμενους ήταν κάτω των 16 ετών". [66]
Αυτά και άλλα ευρήματα, τα οποία αντικρούουν τις πιο απλοϊκές αναπαραστάσεις μιας εγκληματικής κατώτερης τάξης που περιλαμβάνει "άγρια νεολαία" και "συμμορίες ανηλίκων", άρχισαν να κάνουν εντύπωση και στις αρχές Σεπτεμβρίου η Υπουργός Εσωτερικών Τερέζα Μέι άλλαζε τη θέση της κυβέρνησης:
"Η κ. Μέι δήλωσε στην Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων την Πέμπτη ότι η Μητροπολιτική Αστυνομία και άλλες δυνάμεις εξέταζαν τον αριθμό των συλληφθέντων με γνωστές σχέσεις με συμμορίες - το ποσοστό των οποίων είχε μειωθεί με την πάροδο του χρόνου, καθώς οι συνολικές συλλήψεις είχαν αυξηθεί. Περίπου το 25% των συλληφθέντων ήταν ανήλικοι, είπε. Η επιτροπή έχει ήδη ακούσει στοιχεία ότι περίπου το 19% των συλληφθέντων στο Λονδίνο ήταν μέλη συμμοριών - από σχεδόν το ένα τρίτο των αρχικά συλληφθέντων. "Με βάση τα τρέχοντα στοιχεία, φαίνεται ότι η πλειονότητα των εμπλεκόμενων ατόμων δεν ήταν άτομα που είχαν εμπλακεί σε συμμορίες" [67]
Μπάτσοι, δούλοι του εμπορεύματος
Τι έκαναν οι μπάτσοι σ’ όλ’ αυτό; Διακινείται μια καταισχύνη στον αστικό τύπο, ότι προφανώς έστεκαν και άφηναν τους μπάχαλους να κάνουν ό,τι ήθελαν. Προφανώς δεν "στάθηκαν πάντα άπραγοι", αφού ήταν "προληπτικοί" στο Χάκνεϊ και σε ορισμένα άλλα μέρη, και προστάτευσαν ορισμένα μέρη αλλά όχι άλλα. Ωστόσο, ορισμένοι από εκείνους που ήταν στο πλευρό των "ταραξιών" έχουν δει επίσης κάτι δυσοίωνο στη θέα των αστυνομικών που στέκονται πίσω από το κάψιμο περιπολικών και από ορισμένες επιθέσεις σε περιουσίες.
Στην κατά τα άλλα πολύ καλή ταινία του YouTube "Εξέγερση στο Τότεναμ", [68] το γεγονός ότι οι μπάτσοι προφανώς επέτρεψαν σε ανθρώπους να καταστρέψουν και να κάψουν δύο από τα οχήματά τους ερμηνεύεται από ορισμένους ομιλητές ως σκόπιμο τέχνασμα. Τα αυτοκίνητα αφέθηκαν εκεί για να τους επιτεθούν οι άνθρωποι, ώστε οι μπάτσοι να μπορέσουν στη συνέχεια να κλιμακώσουν νόμιμα τις τακτικές τους στις ταραχές. Οι μπάτσοι κλιμάκωσαν σκόπιμα τις ταραχές, προφανώς.
Πού έχουμε ακούσει αυτό το είδος εξήγησης πριν? Σχεδόν κάθε φορά που υπάρχει ένα εναρκτήριο λάκτισμα, φαίνεται. Σύμφωνα με έναν από τους κριτές των Militant εκείνη την εποχή, η μεγάλη ταραχή για τον κεφαλικό φόρο του 1990 στήθηκε από "προβοκάτορες" της αστυνομίας. Προφανώς, οι μπάτσοι, εργαζόμενοι κατ' εντολή της κυβέρνησης, "ήθελαν" την εξέγερση για να "δυσφημίσουν" το κίνημα κατά του κατά κεφαλήν φόρου. [69] Ομοίως, όταν τα κεντρικά γραφεία των Συντηρητικών στο Μίλμπανκ διαλύθηκαν κατά τη διάρκεια της φοιτητικής διαδήλωσης πέρυσι, υπήρξε ο ισχυρισμός ότι η έλλειψη μπάτσων απ' έξω ήταν απόδειξη συνωμοσίας για να κάνουν το φοιτητικό κίνημα να φαίνεται κακό. Στη φοιτητική διαδήλωση δύο εβδομάδες αργότερα, το βαν της αστυνομίας που εγκαταλείφθηκε στο Γουάιτχολ υποτίθεται ότι αφέθηκε εκεί "σκόπιμα" για να το καταστρέψουν οι άνθρωποι, να δυσφημίσουν τη διαμαρτυρία και να δώσουν στους μπάτσους μια δικαιολογία να επιτεθούν στο πλήθος (κάτι που έκαναν ούτως ή άλλως απερίσκεπτα και αδιάκριτα).
Αυτά τα είδη εξηγήσεων στηρίζονται επί μια κατανόησης της πολιτικής, εντός της οποίας οι μπάτσοι και το πλήθος ανταγωνίζονται να κερδίσουν ένα ακροατήριο στο μεσαίο έδαφος, το οποίο υποστηρίζει τους μπάχαλους, όταν είναι θύματα. Αυτά τα είδη εξηγήσεων είναι πολιτικά αποδυναμωτικά, διότι τα θύματα είναι αναπόδραστα ξεγελασμένα από τον μακιαβελικό σχεδιασμό και την ανώτερη προβλεπτικότητα των υπερ-νοημόνων μπάτσων. Αν τέτοιες θεωρίες συνωμοσίας είναι αληθείς, δεν υπάρχει νόημα να αναλάβουμε δράση, διότι η πραγματική δράση λαμβάνει χώρα πίσω απ’ τις σκηνές.
Ωστόσο, εξηγήσεις σαν κι αυτή είναι σπανίως αληθινές και γενικά είναι εντελώς παπαριές. Οι υποτιθέμενες έξυπνες στρατηγικές των μπάτσων στις διαμαρτυρίες για τον κεφαλικό φόρο και στις φοιτητικές διαδηλώσεις φαίνεται να έχουν κάπως γυρίσει μπούμερανγκ, καθώς οι μπάτσοι ήταν οι ηττημένοι και τα θύματα, αυτοί που έλαβαν θεραπεία για διαταραχή μετατραυματικού στρες και παρουσιάστηκαν ως ανίκανοι ανόητοι, ενώ τα κινήματα ενθάρρυναν το καθένα από τα γεγονότα.
Στην περίπτωση του Τότεναμ, υπάρχει μια απλούστερη και πολύ πιο εύλογη εξήγηση για το τι συνέβη εκείνο το βράδυ από τη συνωμοσία των μπάτσων. Μία από τις κύριες ανησυχίες των μπάτσων όταν τα αυτοκίνητα καιγόντουσαν και έκαναν πίσω ήταν πιθανότατα το Άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το "δικαίωμα στη ζωή". Με άλλα λόγια, έκαναν πίσω επειδή πίστευαν ότι κάποιος θα μπορούσε να είχε πεθάνει αν κολλούσε μέσα. Και αν επρόκειτο για μια αναμέτρηση μεταξύ ενός αυτοκινήτου και μιας ζωής, η επιλογή ήταν προφανής γι' αυτούς. Δεν ήθελαν να ρισκάρουν ούτε ένα ακόμη Blakelock [70] (εταιρική ανθρωποκτονία) ούτε να σκοτώσουν έναν ταραξία, με όλα όσα αυτό θα συνεπαγόταν για μια κλιμάκωση - εναντίον τους. Ο αναπληρωτής βοηθός αρχηγός της Μητροπολιτικής Αστυνομίας Tim Godwin δήλωσε σε μια Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων μετά το Τότεναμ:
"Νομίζω ότι θα κάναμε μια διαφορετική συζήτηση αν είχαμε ένα νεαρό άτομο σε μηχανική υποστήριξη αυτή τη στιγμή ως αποτέλεσμα εγκεφαλικής αιμορραγίας ή κάποιου άλλου τραυματισμού. Είμαι πολύ περήφανος για το γεγονός ότι γεμίσαμε θέσεις φυλακών αντί για νοσοκομειακές κλίνες" [71]
Έτσι, από την οπτική τους γωνία, ήταν ένα καλό αποτέλεσμα - επειδή κανείς δεν σκοτώθηκε. Γενικά, οι μπάτσοι απλώς δεν είναι αρκετά εκλεπτυσμένοι ή οργανωμένοι για να σχεδιάσουν με τον τρόπο που φαντάζονται κάποιοι. Απλώς αντιδρούν από τη μία κατάσταση στην άλλη και, σε πολλές περιπτώσεις (κεφαλικός φόρος, Millbank) το "σκάτωμα" είναι απλώς μια πολύ πιο εύλογη εξήγηση για το τι είναι οι μπάτσοι σε αυτή τη συνωμοσία.
Κατά τη διάρκεια των "ταραχών" στο Λονδίνο τον Αύγουστο, χρειάστηκαν δύο ημέρες στην Μητροπολιτική Αστυνομία για να συγκεντρώσει 1.900 αστυνομικούς εκπαιδευμένους στη δημόσια τάξη (αστυνομία μπαχάλων) μετά το περιστατικό στο Τότεναμ. [72] Την πρώτη νύχτα (Σάββατο) είχαν 480 διαθέσιμους για υπηρεσία και την Κυριακή το βράδυ 1.275 [73] για ολόκληρο το Μείζον Λονδίνο. Όπως εξήγησαν ανώτεροι αξιωματικοί, η "λεπτή μπλε γραμμή" ήταν πολύ λεπτή και αυτά τα προβλήματα υλικοτεχνικής υποστήριξης επιδεινώθηκαν από την ταχεία και διάχυτη εξάπλωση των ταραχών στην πρωτεύουσα, καθώς και από τους έξυπνους ελιγμούς των λεηλατητών. Μέχρι τη στιγμή που η Μητροπολιτική Αστυνομία είχε συγκεντρώσει αρκετές μονάδες ταραχών για να ελέγξει ενδεχομένως την κατάσταση, το άλογο είχε ήδη φύγει. Αυτοί οι συγκεκριμένοι παράγοντες είναι πολύ πιο ρεαλιστικές εξηγήσεις για την φαινομενική "έλλειψη δράσης" της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, από τις συνωμοσίες που βασίζονται σε «οργισμένη αστυνομία για τις περικοπές» και σε δυσοίωνες ιστορίες ότι "το επέτρεψαν να γίνει" για κρυμμένους πολιτικούς λόγους.
Αυτό που είναι πιο ενδιαφέρον ήταν οι τακτικές που χρησιμοποιούσαν οι διάφορες αστυνομικές αρχές. Τριάντα χρόνια πριν, το 1981, η αστυνομία είχε (παρομοίως) πιαστεί να χοροπηδάει μπροστά στην κλίμακα και την αγριότητα των αρχικών "ταραχών" στο Μπρίξτον του Λονδίνου (Απρίλιος) και στο Τόξτεθ του Λίβερπουλ (Ιούλιος). Αν και εκείνη την εποχή ήταν εν μέρει εξοπλισμένη με μεγάλες, δυσκίνητες ασπίδες ταραχών, οι αρχικές της τακτικές ουσιαστικά περιλάμβαναν στατικές φάλαγγες αστυνομικών που προχωρούσαν αργά με τα πόδια σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβουν τις γειτονιές υπό τον έλεγχο των ταραχοποιών. Ως αποτέλεσμα, οι απώλειές τους απέναντι σε πυραύλους και βόμβες μολότοφ ήταν τεράστιες. Η κλιμάκωση και η τροποποίηση των τακτικών αστυνόμευσης, ιδιαίτερα στο Μάντσεστερ μεταξύ 7-9 Ιουλίου 1981, ήταν άμεσο αποτέλεσμα των τραυματισμών που υπέστησαν οι αστυνομικοί και της αντίληψής τους για «ήττα» κατά την ανάπτυξή τους στη γειτονική πόλη του Λίβερπουλ στις προηγούμενες ταραχές του Τόξτεθ. Αυτές οι νέες τακτικές περιελάμβαναν τη χρήση κινητών αστυνομικών μονάδων, "ομάδων συλλήψεων" για τη στόχευση του "επικεφαλής του κύκλου" και, το πιο αμφιλεγόμενο, τη χρήση ημι-θωρακισμένων αστυνομικών οχημάτων ως κριών υψηλής ταχύτητας για τη διάλυση πλήθους. Αυτό το επιθετικό στυλ αστυνόμευσης, που δεν είχε ξαναγίνει γνωστό στην ενδοχώρα της Βρετανία; (αν και αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε εδώ και καιρό από τις δυνάμεις ασφαλείας στη Βόρεια Ιρλανδία), ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην καταστολή περαιτέρω ταραχών στο Moss Side και το Greater Manchester την επόμενη εβδομάδα. Η «επιτυχής» χρήση τους σε περαιτέρω ταραχές στο Toxteth αργότερα τον ίδιο μήνα οδήγησε σε θάνατο και σοβαρούς τραυματισμούς αρκετών "ταραξιών". [74]
Τον Αύγουστο του 2011, εμφανίστηκε ένα παρόμοιο μοτίβο, ωστόσο αυτή τη φορά η αστυνομία ήταν ήδη "εξοπλισμένη" σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Οι αποτυχίες αποτελεσματικής διάλυσης πλήθους στο Τότεναμ και σε άλλες περιοχές του Λονδίνου το Σάββατο και την Κυριακή το βράδυ οδήγησαν στην ανάπτυξη θωρακισμένων οχημάτων σε διάφορες τοποθεσίες στο Λονδίνο κατά την τρίτη νύχτα των ταραχών (Δευτέρα 8). Αυτά τα «Jankel» (βλ. Σχήμα 1) χρησιμοποιήθηκαν για να διασκορπίσουν τα πλήθη και να τα εκδιώξουν από τις αμφισβητούμενες περιοχές. Ο Βοηθός Επίτροπος Steve Kavanagh της Μητροπολιτικής Αστυνομίας δήλωσε:
"Η χρήση τεθωρακισμένων οχημάτων που κινούνται με ταχύτητα προς αυτά τα άτομα που λεηλατούν είναι μια νέα τακτική που δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ πριν. Είναι αρκετά σοκαριστικό για τους κατοίκους του Λονδίνου να βλέπουν ότι αυτό πρέπει να κάνουμε" [75]
Παρά την έλλειψη ιστορικής γνώσης του Kavanagh για την αστυνόμευση, φαίνεται ότι πολλοί στη Μητροπολιτική Αστυνομία είδαν αυτές τις "παλιές τακτικές" από τη Βόρεια Ιρλανδία και τον Ιούλιο του 1981 ως τον δρόμο προς τα εμπρός. Κατά την κατάθεση στην Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων τον Σεπτέμβριο, ο Hugh Orde, πρόεδρος της Ένωσης Αρχηγών Αστυνομίας, δήλωσε με μεγαλύτερη ακρίβεια:
"Οι τακτικές που βρέθηκαν αποτελεσματικές ήταν οι τακτικές οχημάτων. Οι τακτικές οχημάτων δεν είναι καινούργιες και υπάρχουν στο εγχειρίδιο. Δεν έχουν χρησιμοποιηθεί συστηματικά στην ηπειρωτική χώρα, ελλείψει καλύτερης περιγραφής. Έχουν χρησιμοποιηθεί συστηματικά στη Βόρεια Ιρλανδία. Η τακτική υπάρχει"
Συνέχισε σημειώνοντας:
"Θα ήταν πολύ απίθανο να χρησιμοποιηθούν, για παράδειγμα, τακτικές οχημάτων εναντίον πολιτικών διαμαρτυριών, εκτός αν γίνουν εξαιρετικά βίαιες. Έτσι, οι τακτικές καλύπτουν μια σειρά από πράγματα, από την ειρηνική συγκράτηση του πλήθους μέχρι τη ρίψη σφαιρών με γκλομπ και τη χρήση κανονιών νερού". [76]
Συμπέρασμα
Τούτο το άρθρο έχει αναλύσει, χρησιμοποιώντας το διαθέσιμο εμπειρικό αποδεικτικό υλικό, ότι τα μπάχαλα του Αυγούστου του 2011 γενικά χαρακτηρίσθηκαν από την συνιδιοποίηση των αγαθών από μεγάλα καταστήματα ανταλλαγών. Παρ’ όλο που αρχικά επισπεύσθηκαν από τον πυροβολισμό του Μάρκ Ντούγκαν και ένα κοινοτικό μπάχαλο στο Tottenham, όπου οι κύριοι στόχοι ήταν η αστυνομία, τα επεισόδια εξαπλώθηκαν γρήγορα ως εμπορευματικά μπάχαλα στο Λονδίνο και περιστασιακά σε μεγάλες μητροπολιτικές εκτάσεις σε Δυτικές Μέσες Γαίες, σε Λίβερπουλ και σε Μάντσεστερ. Η πρόσβαση σε ηλεκτρονικές συσκευές, εξυπηρετούσες κοινωνικά μέσα, φαίνεται, ότι επιτάχυναν την διάχυση των επεισοδίων σε σύγκριση με εκείνα του Ιουλίου του 1981. Η χωρική αναδόμηση των τοπικών εμπορικών δρόμων σε πιο μακρινά πάρκα ανταλλαγών και εμπορικά malls ενθάρρυνε την κινητικότητα και την οργάνωση ανάμεσα στους λεηλατητές. Παρ’ όλο που υπήρξαν σημαντικές ενέγγυες βλάβες σε σπίτια, λόγω του εμπρησμού, οι πρωταρχικοί στόχοι για συλλογική βία ήταν η αστυνομία και τα μεγάλα καταστήματα. Παρόλο που πολιτικοί και δημοσιογράφοι προσπάθησαν να σκιαγραφήσουν τα πλήθη ως κατά βάση συντιθέμενα από μέλη συμμοριών και εγκληματικό υπόκοσμο, αυτός ο χαρακτηρισμός δεν είναι ευκρινής και δεν υποστηρίζεται από τα αποδεικτικά στοιχεία. Οι αποτυχίες της αστυνόμευσης, παρόλο που αναδεικνύονται απ’ τα μέσα, ήταν αποτέλεσμα αιφνιδιασμών, έλλειψης εκπαιδευμένου προσωπικού, και προβλημάτων μεταφορών (logistics), πάρα συνωμοσία.
Ένα προσεχές άρθρο του Aufheben θα εξετάσει και θα ασκήσει κριτική στα διάφορα επεξηγηματικά πλαίσια για τις "ταραχές" του Αυγούστου που προσφέρθηκαν τόσο από το κυρίαρχο ρεύμα όσο και από την αριστερά και τη δεξιά. Θα εξετάσει επίσης τις απαντήσεις στη δεκαετία του 1980 και τώρα, από το κράτος και το κεφάλαιο.
Σημείωμα μετάφρασης
Το άρθρο του Aufheben μεταξύ άλλων θέτει ζήτημα μεθόδου προσέγγισης και ανάλυσης συνολικά των εξεγέρσεων, ταραχών και επεισοδίων, διεξαγόμενων στον μητροπολιτικό ιστό. Προκύπτει από την μεθοδολογία του άρθρου, ότι αρνείται και καταργεί το a priori ιδεολογικό ή ακαδημαϊκό σημείο κοινωνιολογικής ανάλυσης, και μοιάζει, ότι ανασυνθέτει το εμπειρικό υλικό εν είδει μίτου της Αριάδνης, ως κατευθυντήριο νήμα. Πρόκειται αναμφίβολα για μια επικαιροποιημένη στις τρέχουσες περιστάσεις νομιναλιστικά υλιστική προσέγγιση και ανάλυση. Μπορεί επίσης να ειπωθεί, ότι οικειοποιείται κάποια από τα στοιχεία της clue method. Ωστόσο, η κεντρική αρετή του είναι, ότι επαναφέρει την αξία χρήσης της κλασικής ταξικής ανάλυσης, όπως πρωτοαποτυπώθηκε στο Η Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Αγγλία απ’ τον Ένγκελς: εννοιακή συνεκτικότητα, μεθοδολογική συνέπεια, νομιναλιστική θεμελίωση -είναι ένα ακόμη όπλο στην μάχη της κριτικής ενάντια στον ιδεολογικισμό.
Μ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνει να εντοπίσει την διαλεκτική της αντεστραμμένης αναγνώρισης της χωρικής αναδιάρθρωσης του κεφαλαίου στις μητροπολιτικές εκτάσεις πραγμάτωσης της αξίας, ήτοι στο προτσές κυκλοφορίας και αναπαραγωγής, σε κάποιες εκ των πρακτικών της εξέγερσης, και στον ίδιο χρόνο στο άρθρο εμφανίζεται η ανεξαρτησία απ’ το πολιτικό της βρετανικής κοινωνίας των πολιτών στο επίπεδο των κοινοτικών της συγκροτήσεων.
Κάποιος θα αντιπαραβάλλει την γνωστή κατηγορία περί «αστυνομικής αντίληψης της ιστορίας». Φορμαλιστικά και μόνο μπορεί να αξιώσει μια βασιμότητα. Όμως, η αλήθεια είναι, ότι ακριβώς χάρη σε αυτήν την μέθοδο, όχι μόνο επιτυγχάνονται τα ανωτέρω, αλλά περιγράφονται λειτουργικότητες των εξουσιών στην κρατόσφαιρα. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο σημείο, όπου καταρρίπτεται και ανατρέπεται το ψευδοθεώρημα της μακιαβελικής συνωμοσίας. Επομένως, ένα από τα αναδυόμενα ζητήματα είναι, σε ποιο βαθμό η σύνδεση μεταξύ αστικού τύπου και κυρίαρχων μέσων συγκροτεί την εικονική κυριαρχία της βρετανικής πολιτικής κοινωνίας, και σε ποια επίπεδα, σε ποιους αρμούς, σε ποιες συναρθρώσεις εμφανίζεται η πραγματική κυριαρχία ως τέτοια. Έτσι, το ζήτημα της προλεταριακής αντιπληροφόρησης αποκτά βαρύτητα.
1 Για παράδειγμα ο πολύς κόσμος ξέρει, μέσω της μαζικής κάλυψης των μέσων, σχετικά
με τον τραυματισμένο Μαλαισιανό φοιτητή
ο οποίος ληστεύτηκε, τη “μπαχαλομπαλαρίνα”, τον “πρέσβη” των Ολυμπιακών αγώνων
που συνελήφθη να λεηλατεί και τον “στρατό σκούπα”.
2 Ο πυροβολισμός και ακρωτηριασμός μιας αθώας (και άοπλης) γυναίκας, της Cherry Groce, στο κρεβάτι της από αστυνομικούς στο Μπρίξτον, στο
νότιο Λονδίνο, το πρωί της 28ης Σεπτεμβρίου 1985, οδήγησε σε διαδήλωση έξω από
το αστυνομικό τμήμα του Μπρίξτον αργότερα το ίδιο βράδυ. Αυτό εξελίχθηκε
γρήγορα σε σοβαρή συλλογική βία με στόχο την αστυνομία. Μια εβδομάδα αργότερα,
στις 5 Οκτωβρίου 1985, ο θάνατος μιας άλλης μητέρας, της Cynthia Jarrett, στο σπίτι της κατά τη διάρκεια
παράνομης αστυνομικής επιδρομής στο κτήμα Broadwater Farm στο Τότεναμ, στο Βόρειο Λονδίνο, προκάλεσε την
επόμενη μέρα μια από τις πιο σοβαρές ταραχές στην ιστορία του Λονδίνου.
3 Φαίνεται ότι επόμενες 48 ώρες ήταν μια περίοδος σημαντικής σύγχυσης τόσο
για την Μητροπολιτική Αστυνομία όσο και για την Ανεξάρτητη Επιτροπή Παραπόνων
Αστυνομίας (IPCC). Καμία από τις δύο οργανώσεις δεν φάνηκε να θέλει να
προσεγγίσει την οικογένεια του Mark Duggan «με τα κακά νέα» ή να παράσχει λεπτομέρειες για το «τι είχε συμβεί».
Αντίθετα, φάνηκαν να είναι πρόθυμοι να διαστρεβλώνουν ιστορίες στα μέσα
ενημέρωσης. Αυτό σίγουρα συνέβη με τις πρόσφατες δολοφονίες των John Charles De Menezes και Ian Tomlinson από αστυνομικούς. Βλέπε «Θάνατος του Mark Duggan: Η IPCC «μπορεί να
παραπλάνησε δημοσιογράφους»». http://www.bbc.co.uk/news/uk-england-london-14510329.
4 Από το φιλμ 'Rebellion in Tottenham' (Reel News 2011; http://www.youtube.com/watch?v=Faysa6h0lR8) 00:16:25. Άλλα πλάνα δείχνουν ντόπιους Χασιδικούς Εβραίους να μοιράζουν ψωμί στα
πλήθη και στη συνέχεια να τους κυνηγά η αστυνομία στη νότια πλευρά του
Αστυνομικού Τμήματος.
5 Αρχικοί συμβολικοί στόχοι για λεηλασίες και εμπρησμούς περιλάμβαναν έναν
δικηγόρο υπηρεσίας, ένα μη επανδρωμένο αστυνομικό τμήμα και αργότερα τα
ειρηνοδικεία του Χάρινγκεϊ και τις υπηρεσίες επιτήρησης. Επίσης, στόχοι για
οικειοποίηση ή/και εμπρησμό ήταν ένα σούπερ μάρκετ Iceland και Aldi, ένα ταχυδρομείο, το Carpetright (βλ. εξώφυλλο) και ένας στοιχηματικός πράκτορας. Αρκετοί μάρτυρες
περιέγραψαν διαπραγματεύσεις μέσα στο πλήθος κατά την επιλογή των στόχων,
γεγονός που εξηγεί τον αριθμό των μικρότερων «τοπικών» καταστημάτων που
παρέμειναν ανέγγιχτα παρά το γεγονός ότι βρίσκονταν στο επίκεντρο της
«ταραχής». «Εξέγερση στο Τότεναμ» (Reel News).
6 'Rebellion in Tottenham' (Reel News) 00:17:29.
7 Το ακόλουθο μήνυμα BlackBerry (BB) υποκλάπηκε την Κυριακή το απόγευμα: «Όλοι στο Έντμοντον, Ένφιλντ,
Γούντγκριν, παντού στο Βόρειο Σύνδεσμο, στον σταθμό Enfield Town στις 4 ακριβώς!!!! Ξεκινήστε να αφήνετε τις αυλές σας
και να επικοινωνείτε μαζί σας, παιδιά. Κοιτάξτε τους ομοσπονδιακούς, φέρτε τα
πράγματά σας και τις τσάντες σας, καρότσια, αυτοκίνητα, βαν, σφυριά, όλους!!
Συνεχίστε να το στέλνετε αυτό παντού, βεβαιωθείτε ότι δεν θα πέσουν θύματα
κρυφών αγοριών!!! Ό,τι και να καταλήξετε να βάλετε τα πράγματά σας στο Σύνδεσμο
και να προκαλέσετε χάος, απλώς ληστεύστε τα πάντα. Η αστυνομία δεν μπορεί να το
σταματήσει. Σβήστε τις φωτιές όμως!! Αναμετάδοση!!!!!» Η φράση «Σβήστε τις
φωτιές» ήταν μια έκκληση για να σταματήσει η καύση περιουσιών, η οποία είχε
σημαδέψει τις «ταραχές» της πρώτης νύχτας στο Τότεναμ. Εκτός από μερικές
εξαιρέσεις, αυτή η έκκληση τηρήθηκε τη δεύτερη νύχτα της βίας. http://www.guardian.co.uk/media/2011/aug/08/london-riots-facebook-twitter-blackberry
8 http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/08/london-riots-mood-calmer-premeditated
9 Το Πόντερς Εντ βρίσκεται περίπου ενάμιση μίλι ανατολικά του Ένφιλντ και του
Έντμοντον δύο μίλια νοτιοανατολικά. http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/08/london-riots-mood-calmer-premeditated
10 http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/08/london-riots-mood-calmer-premeditated
11 Ένας δημοσιογράφος περιέγραψε τη σκηνή: «Άνδρες, γυναίκες και έφηβοι
έφτασαν στον προορισμό τους με αγαθά και μετρητά από τα H&M, Vodafone, McDonalds και T-Mobile, ενώ μια μεγάλη
πυρκαγιά ξέσπασε στο Footlocker. Άνθρωποι κουβαλούσαν
γεμάτες ρούχα και παπούτσια και τα έδιναν σε φίλους με αυτοκίνητα, μεταφέροντάς
τα μακριά ισορροπώντας επικίνδυνα στο πίσω μέρος των σκούτερ ή με τα πόδια.
Παρόλο που η αστυνομία είχε συγκεντρωθεί σε έναν κοντινό παράδρομο, δεν επενέβη
για περισσότερο από μία ώρα.» http://www.guardian.co.uk/uk/blog/2011/aug/08/london-riots-day-two-roundup
12 http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/08/london-riots-mood-calmer-premeditated
13 Σε αυτά περιλαμβάνονταν ένα κατάστημα JD Sports, ένα σούπερ μάρκετ Tesco, ένα εκπτωτικό κατάστημα Carhartt Designer και ένα κατάστημα Spar σε ένα βενζινάδικο.
Ένα πλήθος από το Bethnal Green, ένα μίλι νότια, συμμετείχε επίσης στην αναταραχή.
14 http://www.guardian.co.uk/uk/blog/2011/aug/08/london-riots-third-night-live#block40
15 Αυτό αντανακλάσθηκε στις συλλήψεις. Ένας αστυνομικός διευθυντής δήλωσε: «Παρόλο
που ορισμένοι ήταν από το Ίλινγκ, η πλειονότητα των δραστών προερχόταν εκτός
της περιοχής». http://www.ealinggazette.co.uk/ealing-news/local-ealing-news/2011/08/15/ealing-riots-officers-kicking-down-doors-as-riot-suspects-are-arrested-64767-29238923/
16 http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/12/uk-riots-paul-lewis-five-day-journey?INTCMP=SRCH. Η ποικιλία των στόχων είναι εμφανής σε αυτή τη συλλογή
φωτογραφιών: https://picasaweb.google.com/106393364195414121585/20110808WestEalingAndEalingRiots
17 http://www.ealinggazette.co.uk/ealing-news/local-ealing-news/2011/08/15/ealing-riots-officers-kicking-down-doors-as-riot-suspects-are-arrested-64767-29238923/ and http://www.dailymail.co.uk/news/article-2023984/London-riots-2011-Where-police-Shopkeepers-mystified-theyre-left-defenceless.html Τεθωρακισμένα οχήματα
αναπτύχθηκαν επίσης στο Κλάπαμ και το Χάκνεϊ για να διαλύσουν τα πλήθη.
18 Είναι γνωστό ότι πελάτες έπεσαν θύματα ληστείας κατά τη διάρκεια επίθεσης
σε ένα από τα πιο ακριβά εστιατόρια του Λονδίνου, το The Ledbury στο Νότινγκ Χιλ. http://www.telegraph.co.uk/news/uknews/law-and-order/8689355/London-riots-all-incidents-mapped-in-London-and-around-the-UK.html
19 Άλλες περιοχές της πρωτεύουσας που επλήγησαν από λεηλασίες τη Δευτέρα το
βράδυ ήταν το Γούλιτς, το Κάμντεν, το Κόλιερς Γουντ, το Γουόντσγουορθ, το
Τσίνγκφορντ Μάουντ, το Γουόλθαμ Φόρεστ, το Στράτφορντ, το Ιστ Χαμ, το Ρόμφορντ,
το Τζίλινγκχαμ και το Μπρόμλεϊ.
20http://www.guardian.co.uk/uk/blog/2011/aug/08/london-riots-third-night-live , http://www.bbc.co.uk/news/uk-14436499 and http://www.bbc.co.uk/news/uk-england-nottinghamshire-14455584
21 Οι μόνες εξαιρέσεις ήταν ένα μίνι μάρκετ και ένα Tesco Express στο Stokes Croft. Το πρώτο περιγράφηκε από έναν συμμετέχοντα ως «καλός
στόχος» επειδή «σε κανέναν δεν αρέσει, είναι υπερτιμημένο, είναι σεξιστικά,
είναι όλα απαίσια, όλοι έχουν απαγορευτεί... κανείς δεν έκλεψε τίποτα, απλώς το
διαλύσαμε». Το δεύτερο είχε βρεθεί (γνωστά) στο επίκεντρο διαμαρτυριών νωρίτερα
μέσα στο έτος και είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια μιας «ταραχής» τον Απρίλιο.
Ένας συμμετέχων δήλωσε αδιάφορα «Είπαμε «γαμώτο, πάμε να ψωνίσουμε στα Tescos, ας κάνουμε και εμείς... οι άνθρωποι γύρω από το Stokes Croft μισούν τα Tescos... το είδαμε ως έναν
αρκετά καλό στόχο... ήταν ένα σημάδι ότι οι διαμαρτυρίες δεν είχαν τελειώσει».
Συνέντευξη με συμμετέχοντες που συμμετείχαν στα γεγονότα της Δευτέρας στο
Μπρίστολ.
22 http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/09/london-riots-police-armoured-vehicles.
Ο Κάμερον ισχυρίστηκε
ότι είχαν αναπτυχθεί 16.000 αστυνομικοί, από 6.000 το βράδυ της Δευτέρας. http://www.guardian.co.uk/uk/blog/2011/aug/09/london-riots-day-four-live-blog. Υποστηρίχθηκε ότι αυτή ήταν η «μεγαλύτερη αστυνομική παρουσία στην
βρετανική ιστορία» και αντιστοιχούσε περίπου στο ήμισυ όλων των εν ενεργεία
αστυνομικών που ήταν διαθέσιμοι στη Μητροπολιτική Αστυνομία. Ωστόσο, πολλές
άλλες αστυνομικές δυνάμεις προσέφεραν ενισχύσεις για να βοηθήσουν στην
προσπάθεια. http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/09/riots-salford-wolverhampton-west-bromwich and http://www.mpa.gov.uk/statistics/police-numbers/
23 Αν και σφαιρικά πυροβόλα με πλαστικές σφαίρες αναπτύχθηκαν, δεν
χρησιμοποιήθηκαν σε κατάσταση οργής http://www.guardian.co.uk/uk/2011/aug/09/london-riots-police-baton-rounds
24 Κύρια σε Eltham, Enfield και Southall σε Λονδίνο . http://www.guardian.co.uk/uk/blog/2011/aug/09/london-uk-riots-day-four-live
25http://www.mirror.co.uk/news/top-stories/2011/08/09/manchester-riots-2-000-thugs-rampage-through-city-centre-115875-23332940/
26 Άλλοι στόχοι στο κέντρο του Μάντσεστερ ήταν τα Foot Asylum, Diesel, Bang & Olufsen, Tesco Express, Pretty Green, ένα κοσμηματοπωλείο, το 3 Mobile, το Ugg, το Sainsbury's, το Life Clothes, το Orange, το Jessops, μια αίθουσα
ψυχαγωγίας και πολλά καφέ. http://www.guardian.co.uk/news/datablog/2011/aug/09/uk-riots-incident-listed-mapped#data
27 Αυτά ήταν τα αστυνομικά τμήματα Canning Circus, Meadows, Bulwell, Oxclose και St Ann's. http://www.metro.co.uk/news/871917-nottingham-riots-arrests-to-hit-100-after-police-station-is-firebombed
28http://www.liverpoolecho.co.uk/liverpool-news/local-news/2011/08/10/liverpool-riots-hit-city-streets-for-a-second-night-as-35-arrests-made-100252-29209866/
29 Σε αυτό το άρθρο, ο πιο συχνά χρησιμοποιούμενος όρος «Toxteth» χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την περιοχή που είναι τοπικά γνωστή
από την ταχυδρομική της περιφέρεια ως «Liverpool 8».
30 Hernon, Ian. 2006. Riot! Civil insurrection from Peterloo to the
present day. London: Pluto p.201.
31 Το «Oi» ήταν μια υποκατηγορία που συνδύαζε πανκ και σκίνχεντ
μουσικής και έγινε γνωστό το 1980 και είχε κάποιες συνδέσεις με ακροδεξιές και
ρατσιστικές ομάδες.
32 Notes and Documents. The 'riots' 1981. Race & Class 23 (2-3)
pp.225. Το Σάουθχολ έγινε σημαντικό πεδίο μάχης στα τέλη της δεκαετίας του 1970
μεταξύ του Εθνικού Μετώπου, μιας φασιστικής και ρατσιστικής οργάνωσης,
αντιφασιστικών ομάδων (συμπεριλαμβανομένου του Κινήματος Νεολαίας του Σάουθολ)
και της αστυνομίας. Η αστυνομία θεωρούνταν από μεγάλο μέρος της κοινότητας του
Σάουθχολ ως ρατσιστές συνεργάτες των φασιστών, ιδιαίτερα μετά τη βία που
εξαπέλυσαν σε μια μεγάλη αντιρατσιστική διαδήλωση στις 23 Απριλίου 1979, η
οποία οδήγησε σε πολυάριθμες συλλήψεις, τραυματισμούς και τον ανεξιχνίαστο
θάνατο του δασκάλου Μπλερ Πιτς, πιθανώς στα χέρια της Ειδικής Ομάδας
Περιπολίας. Ramdin, Ron. 1987. The Making of the Black Working
Class in Britain. Aldershot: Gower σελ. 502, Fryer, Peter. 1984. Staying Power:
The History of Black people in Britain. Λονδίνο: Pluto Press. σελ. 397 και
Ramamurthy, A. 2007. Kala Tara: A history of the Asian Youth Movements in
Britain. Film. Lancashire: University of Central Lancashire.
33 Είκοσι πέντε φυσίγγια CS εκτοξεύτηκαν από την
αστυνομία ως βλήματα εναντίον πλήθους και αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν
σοβαρά. Δεν είχαν σχεδιαστεί για αυτόν τον σκοπό και έτσι ουσιαστικά έγιναν
θανατηφόρα όπλα. Notes and Documents. The
'riots' 1981. Race & Class 23 (2-3) p.226 and Hernon, Ian. 2006. Riot!
Civil insurrection from Peterloo to the present day. London: Pluto pp.201-6.
34 Hytner, B. A. 1981. Report of the Moss Side enquiry panel to the
leader of the Greater Manchester Council. Manchester: Greater Manchester
Council pp.38-40.
35 Home Office. 1982. The outcome of arrests during the serious
incidents of public disorder in July and August 1981. London: Home Office, 13-10-82.
36 'Violent urban disturbance in England in 1981' R. Ball Unpublished
PhD Thesis University of West of England 2011
37 Το Τότεναμ ήταν η σκηνή μιας από τις πιο βίαιες «ταραχές» κατά της
αστυνομίας στην ιστορία του Λονδίνου, όταν το κτήμα Broadwater Farm ξέσπασε σε βία μετά τον θάνατο της Cynthia Jarrett κατά τη διάρκεια μιας παράνομης
αστυνομικής επιδρομής τον Σεπτέμβριο του 1985. Ο Mark Duggan ζούσε σε αυτό το κτήμα. Παρόμοια γεγονότα συνέβησαν
στο Toxteth, το Handsworth και το Brixton το 1981 και το 1985 και στο Hackney το 1981.
38 Ο θάνατος του Richard Mannington Bowes μετά από επίθεση στο Ealing και οι επιθέσεις σε πλούσιους πελάτες σε εστιατόρια ήταν ένα παράδειγμα
αυτής της βίας. Πολλοί πλούσιοι κάτοικοι ερμήνευσαν την αδιάκριτη φύση της
καταστροφής στο Ealing ως απόδειξη της
παράλογης και άγριας φύσης των συμμετεχόντων. Αυτό που δεν τους πέρασε
απαραίτητα από το μυαλό ήταν ότι οι ίδιοι, η προσωπική τους περιουσία και οι
κοινωνικοί τους χώροι ήταν οι στόχοι της επίθεσης και όχι απλώς εμπορεύματα σε
αλυσίδες καταστημάτων, τα οποία δεν επρόκειτο να καταστραφούν αλλά αντίθετα να
οικειοποιηθούν. Δείτε για παράδειγμα τις συνεντεύξεις με κατοίκους του Ealing μετά την επίθεση τη Δευτέρα 8 Αυγούστου. http://www.guardian.co.uk/uk/video/2011/aug/09/ealing-riots-residents-stunned-video?INTCMP=SRCH
39 Το «Riot bingo» ήταν ένα χρήσιμο παιχνίδι κατά τη διάρκεια της έρευνας για αυτό το άρθρο.
Σε αυτό συνέκριναν τοποθεσίες διαταραχής που προέκυψαν από τα γεγονότα του
Ιουλίου 1981 με αυτά του Αυγούστου 2011. Οι συσχετίσεις μεταξύ των δύο ήταν
εντυπωσιακές και η λέξη «house» ήταν μια συνηθισμένη
φράση.
40 Για παράδειγμα, τον Ιούλιο του 1981 στο Λονδίνο, σημαντικές ταραχές στο
Σάουθχολ και το Γουντ Γκριν οδήγησαν τελικά σε πολυάριθμες άλλες «ταραχές» σε
όλη την πρωτεύουσα. Η σοβαρή «ταραχή» του Τόξτεθ οδήγησε σε τριάντα πέντε
ταραχές στο Λίβερπουλ τις επόμενες ημέρες. Αυτό ίσχυε και για άλλες πόλεις όπως
το Μάντσεστερ (Μος Σάιντ), το Μπέρμιγχαμ (Χάντσγουορθ) και το Νότιγχαμ (Χάισον
Γκριν), οι οποίες βίωσαν παρόμοιες τάσεις.
41 Και στην πραγματικότητα, η πρώτη αναταραχή που σημειώθηκε μετά το Τότεναμ
ήταν την ίδια νύχτα στο κοντινό Γουντ Γκριν.
42 Παρατίθεται από τον Tumber, ο οποίος διεξήγαγε
την πιο εκτενή έρευνα σχετικά με αυτούς τους μηχανισμούς το 1981. Ο Tumber ανακάλυψε ότι οι περισσότεροι νέοι δεν παρακολουθούσαν τηλεοπτικές
ειδήσεις (την κύρια και πιο άμεση πηγή πληροφοριών για τις μεγάλες ταραχές το
1981). Αντ' αυτού, υποστήριξε ότι τα κανάλια επικοινωνίας για τις «ταραχές» το
1981 ήταν το «νεανικό αμπέλι» ή ο «θολός τηλέγραφος». Tumber, H. 1982. Television and the rituals: A report for the Broadcasting
Research Unit of the British Film Institute. London: British Film Institute p. 46. Ο Ashton αναφέρθηκε σε
«αυθόρμητα δίκτυα πληροφοριών» παρατίθεται από το Cashmore E.E. 1984a. No future: Youth and society. Heinemann p. 84. Μια άλλη πηγή ανέφερε ότι «η αστυνομία πίστευε
ότι το νεανικό αμπέλι ήταν μακράν το πιο αποτελεσματικό μέσο για την
επικοινωνία ενός μηνύματος, το οποίο ξεσπούσε ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη της
χώρας. Ήταν καθ' όλη τη διάρκεια της εβδομάδας η μόνη πολλά υποσχόμενη γνώση
τους». Smith, Wolfie, Tucker, June and Speed. Like a summer
with a thousand Julys..and other seasons... 1982 p.5. http://libcom.org/library/summer-thousand-julys-other-seasons Τελικά, ο Murdock δήλωσε: «Οι νέοι στο κέντρο της πόλης
δεν είναι ανοργάνωτοι, απλώς είναι οργανωμένοι με διαφορετικό τρόπο, χτισμένοι
γύρω από άτυπα δίκτυα και ανεπίσημα περιβάλλοντα αναψυχής». Murdock, G. 1984. Reporting the
riots: Images and impact. In Scarman and after: Essays reflecting on Lord
Scarman's report, the riots and their aftermath. Ed. J. Benyon. Oxford:
Pergamon p.85.
43 Ο αναπληρωτής Επίτροπος της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, Τιμ Γκόντγουιν,
δήλωσε ενώπιον Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων ότι: «Αυτό συνέβη επειδή ο
αριθμός των σημείων διατάραξης της τάξης ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί στην
πόλη και αυτό μας εξέπληξε... η ταχύτητα με την οποία οι άνθρωποι
εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι οι αστυνομικοί βρίσκονταν αλλού ήταν κάτι που δεν
έχουμε ξαναζήσει».. House of Commons oral evidence
taken before the Home Affairs Committee: Policing Large Scale Disorder. Tuesday
6 September 2011. Replies to Q73 and Q100. http://www.publications.parliament.uk/pa/cm201012/cmselect/cmhaff/uc1456-i/uc145601.htm
44 Στα 1981 η αστυνομία φυσικά διέθετε πλήρη κέντρα διοίκησης και ελέγχου
χρησιμοποιώντας ένα δίκτυο ραδιοεπικοινωνιών, ενώ οι διαδηλωτές περιορίζονταν
σε λίγα κιτ CB και δεν είναι σαφές πόσο διαδεδομένα ή χρήσιμα ήταν
αυτά στην πράξη.
45 Ο 21χρονος Jordan Blackshaw και ο 22χρονος Perry Sutcliffe-Keenan από το Cheshire καταδικάστηκαν σε
φυλάκιση τεσσάρων ετών για «χρήση του Facebook για ενθάρρυνση της
διατάραξης της τάξης, επιδίωξη οργάνωσης εγκληματικότητας παρόμοιας με
εκδηλώσεις αλλού», ένας 17χρονος από το Suffolk «είπα σε φίλους στο Facebook ότι πρέπει να
ξεκινήσουν τις ταραχές» και έλαβαν εντολή αποκατάστασης ανηλίκων 12 μηνών,
συμπεριλαμβανομένης απαγόρευσης χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με
απαγόρευση κυκλοφορίας και 120 ώρες κοινωνικής εργασίας, ενώ ο David Glyn Jones από το Bangor δημοσίευσε ένα μήνυμα που εμφανιζόταν για 20 λεπτά
δηλώνοντας: «Ας ξεκινήσουμε τις ταραχές στο Bangor» και φυλακίστηκε για τέσσερις μήνες βάσει του Νόμου περί Επικοινωνιών. http://www.bbc.co.uk/news/uk-14595102
46 Κορυφαία από τον “όμιλο στόχων” ήταν τα JD Sports (υποδήματα/ενδύματα), Argos (ηλεκτρονικά καλούδια) and Tesco (φαΐ/ποτό).
47 Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το δείγμα ενδέχεται να είναι διαστρεβλωμένο λόγω
έλλειψης αναφορών σχετικά με ζημιές σε «τοπικά καταστήματα». Ωστόσο, παρά
ταύτα, ο αριθμός τους είναι σαφώς πολύ χαμηλότερος από τον αριθμό των αλυσίδων
καταστημάτων που δέχτηκαν επίθεση.
48 Study in 'Violent urban disturbance in England in 1981' R. Ball
Unpublished PhD Thesis, University of West of England 2011.
49 This study was undertaken using Kelly's Bristol Directory. 1973.
Kingston upon Thames: Kelly's Directories and Yellow Pages: Bristol. 1980. Post
Office Yellow Pages.
50 Ορισμένοι σχολιαστές υποστήριξαν ότι η μόνη εναπομένουσα «αυθεντική χάι
οδός» στις βρετανικές πόλεις ήταν η Gloucester Rd. στο Μπρίστολ, ειρωνικά κοντά στον Άγιο Παύλο και το σκηνικό των «ταραχών»
τον Απρίλιο και τον Αύγουστο του 2011. Πρόσφατα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στην
εφημερίδα The Guardian κατέδειξαν τη δραματική επίδραση της πρόσφατης και συνεχιζόμενης
οικονομικής ύφεσης στις χάι οδούς του Ηνωμένου Βασιλείου. Το άρθρο ανέφερε:
«Έχουν τελειώσει οι χάι οδοί; Η Local Data Company δημοσίευσε μια έκθεση που περιγράφει
λεπτομερώς τα άδεια καταστήματα στις χάι οδούς της χώρας. Εξετάζει τα ποσοστά
κενών θέσεων στα κέντρα των πόλεων, τα οποία ανέρχονται σε περίπου 14,5% σε
ολόκληρη τη χώρα - τρεις φορές περισσότερα από ό,τι ήταν το 2008». http://www.guardian.co.uk/news/datablog/2011/sep/08/high-street-vacancy-rates-retail
51 Αυτές οι συμπεριφορές και οι τακτικές τον Αύγουστο του 2011 ήταν επομένως
πολύ πιο κοντά στις εμπειρίες στις διάφορες περιοχές της μεταμοντέρνας πόλης
του Λος Άντζελες στις «ταραχές» του 1992, παρά στις «ταραχές» στην Αγγλία το
1981. Βλέπε «LA '92: Το Πλαίσιο μιας Προλεταριακής Εξέγερσης» στο Aufheben #1 (Φθινόπωρο 1992) σε http://libcom.org/library/la-riots-aufheben-1
52 http://www.bbc.co.uk/news/uk-14458424
53 Αυτό που φάνηκε να σοκάρει περισσότερο τους αστούς σχολιαστές ήταν η
ευτυχία και τα γέλια των κοριτσιών.
54 Μία από τις πιο διαχρονικές εικόνες ήταν η φωτογραφία μιας γυναίκας που
πηδάει στην αγκαλιά της αστυνομίας μπαχάλων από ένα φλεγόμενο κτίριο στο
Κρόιντον. http://www.tarlani.com/2011/08/london-riots-woman-leaps-from-burning-building-in-dramatic-scene-photos/
55 Τα μόνα δύο αξιοσημείωτα περιστατικά συνέβησαν στην Οξφόρδη και στο Χάι
Γουάικομπ και σε κάθε περίπτωση αφορούσαν το σπάσιμο ενός παραθύρου.
56 'The August Riots' BBC Panorama 15th August 2011 (00.06.30) http://www.bbc.co.uk/iplayer/episode/b013xy9t/Panorama_The_August_Riots/
57 http://www.guardian.co.uk/media/2011/aug/09/london-riots-photographers-targeted
58 Σε αυτά περιλαμβάνονταν το BBC, το ITN, το Sky News και η Daily Telegraph. Οι δικαστικές εντολές επιδόθηκαν από τη Scotland Yard χρησιμοποιώντας ρήτρες του νόμου περί αστυνομίας και
ποινικών αποδείξεων του 1984. http://www.guardian.co.uk/media/2011/sep/22/bbc-itn-sky-news-riots
59 http://www.pressgazette.co.uk/story.asp?storycode=47933
60 Για παράδειγμα δες τις απόψεις της εφημερίδας 'The Sun' σε http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/news/article3747365.ece and http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/news/article3745609.ece
61 Για παράδειγμα, η Justice Secretary Kenneth Clarke in http://www.guardian.co.uk/uk/2011/sep/05/kenneth-clarke-riots-penal-system
62 Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον έκανε αυτές τις εμφάσεις σε ομιλία του στον
Οίκο των Κοινών στις 11 Αυγούστου, όταν δήλωσε: «Δεν πρόκειται για φτώχεια,
πρόκειται για κουλτούρα. Μια κουλτούρα που εξυμνεί τη βία, δείχνει ασέβεια στην
εξουσία και λέει τα πάντα για τα δικαιώματα, αλλά τίποτα για τις ευθύνες...
Στην καρδιά όλης της βίας βρίσκεται το ζήτημα των συμμοριών του δρόμου. Εδαφικές,
ιεραρχικές και απίστευτα βίαιες, αποτελούνται κυρίως από νεαρά αγόρια, κυρίως
από δυσλειτουργικά σπίτια». http://www.bbc.co.uk/news/uk-politics-14492789. Η συνέντευξη Starkey μπορεί να θεαθεί σε: http://www.bbc.co.uk/news/uk-14601813
63 http://www.guardian.co.uk/uk/2011/sep/05/kenneth-clarke-riots-penal-system
64 Επί παραδείγματι βλ. Peach, C. 1986. A geographical perspective on the 1981 urban riots.
Ethnic and Racial Studies 9 (3). pp.397-8, Cooper, P. 1985. Competing
explanations of the Merseyside riots of 1981. British Journal of Criminology 25
(1). p.63 and Keith, M. 1987. 'Something happened': The problems of explaining
the 1980 and 1981 riots in British cities. In Race & Racism: Essays in
Social Geography. Ed. P. Jackson. London: Allen & Unwin. p.97.
65 House of Commons oral evidence taken before the Home Affairs
Committee: Policing Large Scale Disorder. Tuesday 6 September 2011. Reply to
Q87. http://www.publications.parliament.uk/pa/cm201012/cmselect/cmhaff/uc1456-i/uc145601.htm
66 Η έρευνα που διεκπεραιώθηκε από τηο Cathie Marsh Centre for Census and Survey Research είναι σε http://www.bbc.co.uk/news/uk-14807665
67 http://www.bbc.co.uk/news/uk-politics-14834827
68 'Rebellion in Tottenham' (Reel News 2011) http://www.youtube.com/watch?v=Faysa6h0lR8
69 Για παράδειγμα, αυτή ήταν η οπτική γωνία στην οποία αναφέρθηκαν οι
διοργανωτές της ομοσπονδίας Militant κατά του φόρου
ψηφοφορίας, Wally Hammond και Bill North, σε μια εκπομπή του Radio 4.. 'In Living Memory' (12th March 2008).http://www.bbc.co.uk/programmes/b0093ws4. See also the otherwise excellent video 'Battle of Trafalgar' by Despite
TV.
70 Ο P.C. Blakelock σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των «ταραχών» στο Broadwater Farm στο Τότεναμ τον Οκτώβριο του 1985.
71 House of Commons oral evidence taken before the Home Affairs
Committee: Policing Large Scale Disorder. Tuesday 6 September 2011. Reply to
Q109. http://www.publications.parliament.uk/pa/cm201012/cmselect/cmhaff/uc1456-i/uc145601.htm
72 Αυτό ήταν από ένα σύνολο 2.500-3000 στο Μητροπολιτικό Μουσείο.
73 Assistant Commissioner Lynne Owens. House of Commons oral evidence
taken before the Home Affairs Committee: Policing Large Scale Disorder. Tuesday
6 September 2011. Reply to Q82. http://www.publications.parliament.uk/pa/cm201012/cmselect/cmhaff/uc1456-i/uc145601.htm
74 Ένας ανήμπορος άνθρωπος, ο Ντέιβιντ Μουρ, χτυπήθηκε και σκοτώθηκε από ένα
αστυνομικό βαν που έπεσε με μεγάλη ταχύτητα πάνω σε πλήθη στο Τόξτεθ στις 28
Ιουλίου 1981.
75http://www.dailymail.co.uk/news/article-2023984/London-riots-2011-Where-police-Shopkeepers-mystified-theyre-left-defenceless.html
76 House of Commons oral evidence taken before the Home Affairs
Committee: Policing Large Scale Disorder. Tuesday 6 September 2011. Reply to
Q138 and Q139. Our emphasis in bold. http://www.publications.parliament.uk/pa/cm201012/cmselect/cmhaff/uc1456-i/uc145601.htm
