Το θέαμα είναι η εμμενής έκταση και το κατ' ιδέαν αντικείμενο (res extensa) κάθε μορφής θεωρίας.
Το θέαμα δομεί την αφαιρετικοποιημένη αστική κοινωνία ως Κοσμική Διάταξη.
Ι.
Η διαφορά του σημείου από την υπόσταση είναι ότι το σημείο είναι μη αναγώγιμο, αλλά μόνο σχετικά επιδεκτό συνδεσιμότητας.
Σε μια πιο επιφανειακή οπτική πρόκειται για διαφορά δύο αντιτιθέμενων τρόπων γνωρίζειν.
ΙΙ.
[“Το Οντολογικό Υφάδι της Αυτοκρατορίας.
“Η μεταφυσική της Αμερικανικής εξουσίας είναι η μεταφυσική του απεριόριστου”
Alain Badiou
Ο Ιταλικός Εργατισμός κι η Αυτονομία πάντοτε επέδειξαν μια γοήτευση με την Αμερική. Ο Μάριο Τρόντι ισχυρίσθηκε ότι οι Αμερικανικοί εργασιακοί αγώνες της δεκαετίας του 1930 ήταν “ένας κόκκινος ήλιος που έρχεται από τη Δύση” και “πιο σοβαροί από ό,τι οι Ευρωπαϊκοί καθώς αποκτούν περισσότερα αποτελέσματα με λιγότερη ιδεολογία”. Οι Διεθνείς Εργάτες του Κόσμου (‘Wobblies’) ήταν μια σταθερή αναφορά για την “αυτόνομη” αντίσταση των εργατών, και οι παρατηρήσεις του Μαρξ στη Δυτική μετανάστευση των Αμερικανών εργατών στο τελικό κεφάλαιο του Κεφαλαίου Πρώτος Τόμος μορφοποίησαν το υπόδειγμα για την πολιτική στρατηγική της εξόδου. Η Αμερική, λοιπόν, είναι η θετική αναφορά για νέες μορφές ταξικής πάλης και ριζοσπαστικών πολιτικών υποθετικά“αμόλυντων¨από το Σταλινισμό του Ευρωπαϊκού Μαρξισμού -”μια ιστορία χωρίς ιδεολογική μεσολάβηση, βίαιη και συγκεκριμένη”]. [1]
ΙΙΙ.
Κατά τη μαρξική εννοιολόγηση του πολιτικού κράτους ως ιστορικά ταυτόσημου με την ποιότητα του ΗΠΑ-κράτους προκύπτει ότι η διαλεκτική του είναι η διαρκής (τόσο χωρική-διατλαντική όσο και ανθρωπολογική) διεύρυνση της ιδιότητας του πολίτη. [2] Αυτή η διαλεκτική προσδιορίζει κάθε σπάραγμα της πολιτικής κοινωνίας στις ΗΠΑ από τον Πολιτικό Πόλεμο (1861-1865) [3] και το κίνημα για πολιτικά δικαιώματα (1954-1968) [4] έως το “black lives matter” και το “me too”.
Η αγγλοκρατούμενη και ισπανοκρατούμενη προ του 1776 βορειοαμερικανική επικράτεια ήταν ήδη ένα εκτενές σύνολο από εποικιστικές χριστιανικές κοινότητες πιστών. Η in actu αναίρεση της κοσμικής κεντρικότητας της κοινότητας των πιστών οδήγησε στην επαναστατική διακήρυξη ενός πολιτικού κράτους. [5] Οι ΗΠΑ ήταν το πρώτο αντιαποικιακό κράτος, και γι’ αυτό η χώρα στην οποία η κατανίκηση του πολιτικού κράτους επί του χριστιανικού, η σχετικά ειρηνική επίλυση του ιουδαϊκού ζητήματος στη μορφή την οποία είχε στο 19ο αιώνα, έλαβε μια τόσο ανοιχτή και επιδραστική διάσταση.
Αν το 1776 ληφθεί ως ένα εναρκτήριο σημείο, κατά την προ-οδευτική διαλεκτική (και όχι κατά τη σειριακή) [6] η φραγκική επανάσταση, και στη συνέχεια η πολωνική, όπως και η ελληνική ανεξαρτησία ήταν σχετικά άμεσες απόρροιες της αμερικανικής. Σε ικανό εύρος, η πολιτική, δημοκρατική επανάσταση του 19ου αιώνα ήταν η εκτύλιξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας στην Ευρώπη κάτι που διαρρηγνύεται και καταργείται επαναστατικά με το Γερμανοφραγκικό Πόλεμο και την Κομμούνα του Παρισιού (1870-1871).
ΙV.
Στις ΗΠΑ μετά τον Πολιτικό Πόλεμο κατά τη διαδικασία της Ανασυγκρότησης (1865-1877) [7] έπρεπε να οικοδομηθεί μια νέα δικαιοκρατική (και σε δεύτερο χρόνο δεοντολογική) αρχή σεβασμού -αλλά με ξεκάθαρο επιστημολογικό και πολιτικό χαρακτήρα- όλων των εσωτερικών δυναμικών που είχαν συγκρουσθεί μεταξύ τους από το 1776 έως και τα τέλη του 19ου αιώνα: αυτό επετεύχθη με τη λεγόμενη “αμερικανοποίηση της αγγλικής αναλυτικής νομολογίας”. [8]
Στη δεκαετία του 1930 αυτός ο νομικός χαρακτήρας υπέστη έναν ποιοτικό μετασχηματισμό μέσα από το νομικό πραγματισμό/ρεαλισμό. [9] Ωστόσο, κι αυτό χωρεί ως ποιοτική ανάπτυξη της παραπάνω αρχής, καθώς εννοιολογικά είναι μια εξέλιξη πλησίον του συγκειμενισμού.
V.
Το βασικό σημείο κριτικής είναι ότι κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 το πνεύμα και η συνείδηση που είχε συνοψίσει ως Αμερικανισμό ο Γκράμσι, [10] αντεστράφησαν οντολογικά σε αυτό που συνοψίζεται κριτικά ως θέαμα.
Ενδεικτικό αυτού είναι ότι κατά την ίδια περίοδο ο τύπος της δικαιοκρατικής αρχής στρεβλώθηκε μέσα από τις νεο-πλατωνίζουσες προφεσσορικές θεωρίες δικαίου και δικαιοσύνης των οποίων τα ερείσματα είναι ιδεαλιστικά.
Η λύση προσφέρθηκε από μια μυθικού τύπου εκδοχή αποφασιοκρατίας περί “Δικαστή-Ηρακλή” (κατ’ αντιστοιχία της χομπσιανής συμβολοποίησης). [11]
VI.
Το Zabriskie Point (1970) [12] οικονομεί με αισθητικά μετανεωτερικό τρόπο τη μετάβαση της θεαματικής συγκρότησης των αμερικανικών κοινωνιών στο μεταμοντέρνο ως “πολιτιστική λογική του ύστερου καπιταλισμού” [13].
Από πολιτική άποψη, το “σημείο” σημειώνει ότι κατά το προχώρημα της διαλεκτικής του πολιτικού κράτους η διεύρυνση της ιδιότητας του πολίτη καθιστά την εν λόγω διαλεκτική να μεταστρέφεται σε αντιφατική ταυτολογία, και στη συνέχεια σε Ταυτότητα του όλου προς το μέρος.
VII.
Η κατανόηση της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής συγκρότησης διαθέτει ως ιστορικό κόμβο τα γεγονότα, τις διεργασίες και τις αποφάσεις που διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου (1990-1991) [14] και την εξέγερση του L.A το καλοκαίρι του 1992. [15]
Η ειδικά προσδιορισμένη απάντηση του ΗΠΑ-κεφαλαίου σε αυτή την εξέγερση ήταν η δημιουργία της Καλιφορνέζικης Ιδεολογίας ως κατεστημένου τεχνολογικοποιημένου ιδεαλισμού. [16]
VIII.
Από τον επί Ρίγκαν “Πόλεμο των Άστρων” [17], έως και την επίσκεψη Κλίντον στη Μόσχα (1/1994) [18] η αμερικανική εξωτερική πολιτική δικαιολογείται θεαματικά ως ecclesia triumphans. Από την 11.9.2001 έως και την απόσυρση από το Αφγανιστάν (2021) [19] η αμερικανική εξωτερική πολιτική δικαιολογείται θεαματικά ως ecclesia militans. [20]
IX.
H τομή της διακυβέρνησης Ομπάμα συνιστούσε με όρους νομικού πραγματισμού και συγκειμενισμού τη συστημική αναπλαισίωση της όξυνσης του εσωτερικού κοινωνικού ανταγωνισμού. Κάτι τέτοιο απέτυχε υπό το βάρος της νέας τότε ανόδου του ισλαμικού τερρορισμού και συνολικά του Πολιτικού Ισλάμ αρχή γενομένη από τον πόλεμο στη Συρία και επεκτεινόμενη ως ενάντιο θέαμα στην Ευρώπη.
Χ.
Ο τραμπισμός ως άμεση πολιτική πρακτική αναπτύχθηκε ως διοικητικού τύπου έγκληση περί συστηματικής ενασχόλησης με τη γεωπολιτική στη δημόσια/ψηφιακή σφαίρα (κάτι το οποίο είναι διαμεσολαβημένα ληφθέν από την πρόσφατη ρωσική πολιτική ιστορία) ακόμα κι αν αυτός προς τον οποίο απευθύνεται η έγκληση έχει εκτελέσει το υπηρεσιακό καθήκον του. Αυτό συντείνει σε μια άμεση ιδεολογικοποίηση λειτουργιών στρατού και αστυνομίας, ώστε θεαματικά από εργοστάσιο λειτουργούν ως κόμμα. Το φριχτό θέαμα αυτής της κομματικής λειτουργίας καταφαίνεται στις πρόσφατες αντι-μεταναστευτικές, αντεργατικές επιδρομές στην ΗΠΑ-ενδοχώρα.
Κατά τις στιγμές εκλογικής ανόδου του τραμπισμού και ακόμα πιο πολύ κατά τις στιγμές αποφασιστικής αναμέτρησης με τους Δημοκρατικούς δημιουργήθηκε ένας θεαματικός παραλληλισμός με όψεις της λενινιστικής και μπολσεβίκικης πολιτικής ιστορίας -ακόμη κι η επίθεση στο Καπιτώλιο (6/1/2021) [21] ήταν από θεαματική άποψη ό,τι πιο κοντινό στην επίθεση στα Χειμερινά Ανάκτορα. [22]
Όλο αυτό με θεαματικούς όρους προετοιμάζει τη συναίνεση στον προστατευτισμό, νεο-μερκαντιλισμό [23], στον κρατικό καπιταλισμό και στο μιλιταρισμό.
ΧI.
Ως ένα άθυρμα δυναμικών φιλοσοφίας ιστορίας ο τραμπισμός είναι η θεαματική αναβίωση του ιστορικού παροντισμού [24] των Ουίγων. Σε αυτό έγκειται ο φιλελεύθερος χαρακτήρας του.
Η αντίδραση στη συντακτική παρουσίαση της ιστορικής κίνησης συνθέτει μια ιστοριογραφικού τύπου “διανεμημένη συνωμοσία” [25] περιφερειοποίησης της ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας. [26] Πιθανά ή εμφανώς, σ’ αυτό συναινεί και η ρωσική πολιτική.
ΧIΙ.
Το woke δεν είναι απλά η απάντηση της διαλεκτικής του ΗΠΑ-πολιτικού κράτους στη τραμπική δεξιά, αλλά η θεαματική μορφή της στις δεκαετίες του 2010 και 2020.
Η συστηματική πάλη ενάντια στο woke δεν είναι τόσο ρεπουμπλικανισμός, αλλά ουσιωδώς πάλη της χριστιανικής κοινότητας πιστών ενάντια στο υποτροπιάζον και γι’ αυτό τυραννικό κράτος το οποίο διατηρεί τον όρο του πολιτικού κρατώντας τον σε ταυτότητα με τις πολιτικές των ταυτοτήτων και μειονοτήτων: πάλη της εκκοσμικευμένης πολιτικής θεολογίας.
XIII.
Η κοινωνιολογική σύνθεση του woke και η απόκριση σε αυτό αναλύεται σε ένα πανεπιστημιακό επίπεδο. [27] Όμως, [28] είναι χρήσιμο να δούμε τις εκκινήσεις των ιστορικολογικών θεμελίων του:
-Οι αμερικάνοι μαύροι έχουν το δικό τους ιδιαίτερο θέαμα, τις δικές τους μαύρες εφημερίδες, περιοδικά και αστέρες ... Το θέαμα είναι ένα ναρκωτικό για δούλους ... Οι απόπειρες να χτιστεί ένας σεπαρατιστικός φιλο-Αφρικανικός μαύρος εθνικισμός είναι όνειρα τα οποία δεν δίνουν απάντηση στην πραγματική καταπίεση. Οι Αμερικανοί μαύροι δεν έχουν πατρίδα. Είναι μέσα στη δική τους χώρα και είναι αποξενωμένοι. Έτσι είναι και το υπόλοιπο του πληθυσμού, αλλά οι μαύροι έχουν επίγνωση αυτού ... Η Αφρική δεν έχει κάποιο ειδικό μονοπώλιο σε αυτό. Οι Αμερικάνοι μαύροι είναι ένα προϊόν της σύγχρονης βιομηχανίας, όπως τα ηλεκτρονικά, οι διαφημίσεις ή το κύκλοτρον. Και σωματοποιούν τις αντιφάσεις της- [29]
To woke (ως η δημώδης αποτύπωση της πολιτικής των ταυτοτήτων) αναπτύσσεται ως ένταξη των αποξενωμένων υποκειμένων τα οποία έχουν ταυτισθεί με κάποια διαχωρισμένη και διαχωριστική Ταυτότητα, στο θέαμα, καθώς αυτό τους επιτρέπει να διατηρούν τον πολιτιστικό προσδιορισμό της αποξένωσής τους. Το στόρυ αυτό ξεκίνησε με τα μαύρα υποκείμενα και συμπεριέλαβε μια σειρά κατηγοριοποιημένων μειονοτικών πληθυσμών.
ΧΙV.
Στις μείζονες εκλογικές [30] επιτυχίες των Δημοκρατικών (αριστερού προσανατολισμού) κατά τις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2025 οι οποίες είναι ταυτόχρονα άμεσες πολιτικές ήττες του τραμπισμού, φανερώνονται δύο τάσεις:
Ο ποιοτικός μετασχηματισμός της κοινωνιολογικής σύνθεσης του woke σε νέο-σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα μέσα από την πόλωση του με τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους των καπιταλιστικών μητροπόλεων, και από την άλλη η αντίθεση του άμεσα κοινωνικού αναπαραγωγικού προτσές προς το ειδικά προσδιορισμένο παραγωγικό προτσές στις βιομηχανίες υψηλής οργανικής σύνθεσης. Αυτό προοικονομεί τη σφοδρότητα και την οξύτητα της επερχόμενης πολιτικής σύγκρουσης και επομένως η παραπομπή στον ιμπεριαλισμό τύπου Δόγματος Μονρόε μπορεί να παράσχει κάποιες πρόσκαιρες λύσεις επί της συγκυρίας.
Στον ίδιο χρόνο τα μηνύματα για φούσκα στις βιομηχανίες και την οικονομία τεχνητής νοημοσύνης επιθέτουν έναν πιο επιτακτικό χαρακτήρα στη συγκρότηση συνεκτικών πολιτικών στρατοπέδων: η αμερικανική πολιτική τάξη επιδιώκει να υπερβεί με υλικούς όρους τον (αντι-)γουοκισμό κι όλη αυτή την ατζέντα.
Αυτό πιθανά θα οδηγήσει σε μια ρωμαϊκού τύπου ανασυγκρότηση της πολιτικής λειτουργίας που προϋποθέτει και συνεπάγεται τη θραύση της υφιστάμενης πολιτικής συμβατικότητας και ορθότητας.
XV.
Εφ' όλων, η αμερικανική πολιτική τάξη όπως κι οι Ρώσοι συνομιλητές της δεν έχουν απαντήσει τι τύπου και τι ποιότητας εξωτερικό κρατικό δίκαιο προτιμούν για την επίλυση των μεταξύ τους πολεμικών κρίσεων. Αυτό συνιστά από αμφότερους αναπαραγωγή της κατεστημένης μεταμοντέρνας συνθήκης και στον ίδιο χρόνο διαιώνιση των κρίσεων.
Ο υποστασιοποιητικός Ρεαλισμός στις διεθνείς σχέσεις και στη διπλωματία κατατείνει ακριβώς σε αυτό: στη θεαματικοποιημένη διαιώνιση. Από αυτήν την άποψη, είναι περισσότερο ταυτός με το ομώνυμο αισθητικο και φιλοσοφικό ρεύμα παρά συναπτόμενος στις ενεργές εξωτερικές πολιτικές.
XVI.
Στον παρανομαστή όλων αυτών των αντιφάσεων μιας ευρύτερης περιόδου (1945- ) η οποία παρίσταται ενώπιον των ιστορικά μειζόνων εποχών μάλλον ως υβριδική και ασταθής με έναν εκνευριστικά ενδεχομενικό (στα όρια του queer) χαρακτήρα, πάντοτε βγαίνει το δολάριο-παγκόσμιο χρήμα ως η συστατική προϋπόθεση της ΗΠΑ-πολιτικής υπεροχής ως θέαμα.
Σε αυτό, από θεαματική σκοπιά οι πρόσφατες συστημικές ανατρεπτικές επιδιώξεις για ένα νέο μεταλλισμό [31] έχουν εγκαταλειφθεί, και επομένως ο (ψηφιακός) χαρταλισμός προβάλλει ως η κατεστημένη συντακτική οπτική του ύστερου καπιταλισμού σε ανατολή και δύση. [32]
Ωστόσο, δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει για έκβαση: η τρέχουσα άνοδος στην τιμή των ευγενών μετάλλων, η σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (2023) [33] περιέχουσα το θέμα ενός μεταλλείου χρυσού ή διεξαχθείσα επ’ αυτού, [34] τα απεργιακά κύματα που αντικειμενικά επιβάλλουν μεταλλική διάσταση στη ξεχαρβαλωμένη, στην ιδεατή λειτουργία του νόμου της αξίας, σημειώνουν αντικειμενικές, ενεργές δυναμικές υλιστικής ανατροπής του θεάματος όπως έχει δομηθεί τα τελευταία 80 χρόνια.
XVII.
Για την αφαίρεση που ονομάζεται αμερικανική συνείδηση, πνεύμα ή νους, το ισραηλινό κράτος είναι το οικείο (αν όχι το (παρ-)όμοιο) μέσα στο αλλότριο της Μέσης Ανατολής.
Αυτό σίγουρα κρατάει από το χριστιανικό σιωνισμό των εποίκων του 17ου αιώνα και εντεύθεν. Στο θέαμα, όλο αυτό εκπίπτει σε αυτό το οποίο συνοψίζει ο Ρέζα Νεγκαστερανι ως “λούμπεν οριενταλισμό” [35]. Το συγκεκριμένο κράτος προβάλλει ως- και στον ίδιο χρόνο λειτουργεί ως προβολέας του φυλετικοποιημένου αμερικανικού φαντασιακού είτε έχει ως εκπήγαση τη Βίβλο είτε τις θεωρίες συνωμοσίας περί ούφο και aera 51.
Σε μια πιο πραγματική διάσταση, για το μέσο Αμερικανό εργάτη το ισραηλινό κράτος είναι το οικείο επέκεινα, και η ταξική παλαιστινιακή συνθήκη το αλλότριο ενθάδε.
εξορύκτες του πραγματικού
[1] Benjamin Noys, The Persistence of the Negative. A Critique of Contemporary Continental Theory, Edinburgh University Press, Edinburgh, 2010, pp. 122-123.
[2] Βλ. Karl Marx, Zur Judenfrage. I. Bruno Bauer: »Die Judenfrage«. Braunschweig 1843, MEW, Band 1, Berlin, 1956, S. 351-352: “Erst in den nordamerikanischen Freistaaten – wenigstens in einem Teil derselben – verliert die Judenfrage ihre theologische Bedeutung und wird zu einer wirklich weltlichen Frage. Nur wo der politische Staat in seiner vollständigen Ausbildung existiert, kann das Verhältnis des Juden, überhaupt des religiösen Menschen, zum politischen Staat, also das Verhältnis der Religion zum Staat, in seiner Eigentümlichkeit, in seiner Reinheit heraustreten. Die Kritik dieses Verhältnisses hört auf, theologische Kritik zu sein, sobald der Staat aufhört, auf theologische Weise sich zur Religion zu verhalten, sobald er sich als Staat, d.h. politisch, zur Religion verhält. Die Kritik wird dann zur Kritik des politischen Staats. An diesem Punkt, wo die Frage aufhört, theologisch zu sein, hört Bauers Kritik auf, kritisch zu sein …Dennoch ist Nordamerika vorzugsweise das Land der Religiösität, wie Beaumont, Tocqueville und der Engländer Hamilton aus einem Munde versichern. Die nordamerikanischen Staaten gelten uns indes nur als Beispiel. Die Frage ist: Wie verhält sich die vollendete politische Emanzipation zur Religion? Finden wir selbst im Lande der vollendeten politischen Emanzipation nicht nur die Existenz, sondern die lebensfrische, die lebenskräftige Existenz der Religion, so ist der Beweis geführt, daß das Dasein der Religion der Vollendung des Staats nicht widerspricht. Da aber das Dasein der Religion das Dasein eines Mangels ist, so kann die Quelle dieses Mangels nur noch im Wesen des Staats selbst gesucht werden. Die Religion gilt uns nicht mehr als der Grund, sondern nur noch als das Phänomen der weltlichen Beschränktheit”.
[3] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/American_Civil_War
[4] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Civil_rights_movement
[5] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/United_States_Declaration_of_Independence
[6] Βλ. Karl Marx, Das Elend der Philosophie. Antwort auf Proudhons »Philosophie des Elends«, II. Die Metaphysik der politischen Ökonomie, § 1. Die Methode, Erste Bemerkung, MEW, Band 4, Berlin, 1959, S. 125-130.
[7] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Reconstruction_era
[8] Βλ. Eric Voegelin, On the Form of the American Mind, 4. Anglo-American Analytic Jurisprudence, translated by Ruth Hein, Louisiana State University Press, Baton Rouge and London, 1995, pp. 144-204.
[9] Ενδεικτικά βλ. Samuel Aber, Legal Realism: An LPE Reading List and Introduction
[10] Βλ. Αντόνιο Γκράμσι, Αμερικανισμός και Φορντισμός, Τετράδιο 22, μτφ. Ρούντι Ρινάλντι, εκδ. Α/συνέχεια, Αθήνα, 1990.
[11] Βλ. Ronald Dworkin, Η Αυτοκρατορία του Νόμου, μτφ. Θάνος Σαμαρτζής, εκδ. Ευρασία, Αθήνα, 2010.
[12] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Zabriskie_Point_(film)
[13] Βλ. Fredric Jameson, Postmodernism, or The Cultural Logic of Late Capitalism, Verso, London, New York, 1992.
[14] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Gulf_War
[15] Βλ. Aufheben #1, autumn 1992, LA '92: The context of a proletarian uprising, https://libcom.org/article/la-92-context-proletarian-uprising
[16] Βλ. Richard Barbrook and Andy Cameron, “The Californian Ideology”, 995-09, Mute Vol 1 #3 CODE
[17] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Strategic_Defense_Initiative
[18] Βλ. https://nsarchive.gwu.edu/briefing-book/russia-programs/2024-01-25/clinton-yeltsin-moscow-summit-january-1994
[19] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/2020%E2%80%932021_U.S._troop_withdrawal_from_Afghanistan
[20] Βλ. Retort: Iain A. Boal, T. J. Clark, Joseph Matthews and Michael Watts, Afflicted Powers: Capital and Spectacle in a New Age of War, Verso, London, New York, 2005.
[21] Βλ. https://www.bbc.com/news/world-us-canada-56004916
[22] Βλ. Gray Mirror, The trials of Trump. "The state is the motor of revolution.", Jun 06 2024, https://graymirror.substack.com/p/the-trials-of-trump, More reflections on the Kamala Koup. "Eventually Americans would find out that their country is just another country.", Jul 22 2024, https://graymirror.substack.com/p/more-reflections-on-the-kamala-koup, 10 προκαταρκτικές θέσεις για τον Τραμπ, 24/7/2024, https://hangovertheory.substack.com/p/10
[23] Βλ. Gray Mirror, The problem with Trumpian mercantilism. "You can't just pour fertilizer into water and get a tree.", April 05 2025, https://graymirror.substack.com/p/the-problem-with-trumpian-mercantilism
[24] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Presentism_(historical_analysis)
[25] Ο όρος έχει ληφθεί από: Mencius Moldbug, An Open Letter to Open-Minded Progressives. Chapter 9: How to Uninstall a Cathedral, June 12, 2008, https://www.unqualified-reservations.org/2008/06/ol9-how-to-uninstall-cathedral/ Nick Land, The Dark Enlightenment, Studies in Reaction, 2012, Gray Mirror, A brief explanation of the cathedral. An oligarchy inherently converges on ideas that justify the use of power, Jan 21 2021, https://graymirror.substack.com/p/a-brief-explanation-of-the-cathedral
[26] Βλ. Dipesh Chakrabarty, Provincializing Europe: Postcolonial Thought and Historical Difference, Princeton University Press, Princeton, 2008.
[27] Ενδεικτικά βλ. Mariia Ilchenko, The “Woke” Effect: The Critical Debate on Identity Politics and its Impact on Brand Storytelling, Università degli Studi di Padova, Dipartimento di Scuola di Scienze umane, sociali e del patrimonio culturale, Corso di Laurea Magistrale in Communication Strategies, 2023/4.
[28] Παράβαλε The Philosophical Roots of Wokeism, by Bishop Robert Barron, January 08, 2024, https://www.acton.org/religion-liberty/volume-34-number-1/philosophical-roots-wokeism, Mises Wire, Wokism, Marxism and the Failures of Academic “Liberalism”, 04/20/2024, Wanjiru Njoya, https://mises.org/mises-wire/wokism-marxism-and-failures-academic-liberalism
[29] INTERNATIONALE SITUATIONNISTE #10 (1966), Decline and Fall of the Spectacle-Commodity Economy, in Situationist International Anthology. Revised and Expanded Edition, Bureau of Public Secrets, Berkeley, 2006, pp. 200-201.
[30] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_mayors_of_the_50_largest_cities_in_the_United_States
[31] Βλ. Ideology, Intelligence, and Capital: An Interview with Nick Land, August 15 2018, Part 2: Blockchain, Critique, Time, Patchwork, https://vastabrupt.com/2018/08/15/ideology-intelligence-and-capital-nick-land/
[32] Αντιπαράβαλε FMM Working Paper, No. 34 ·October, 2018 · Hans-Böckler-Stiftung, The Evolution of Money Debate: Functionalism Versus Chartalism, Schumpeterian Dynamics, Gresham’s Fallacy, and how History Constrains Public Finance, Thomas Palley.
[33] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Nagorno-Karabakh_conflict
[34] Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Sotk_gold_mine#:~:text=The%20Sotk%20gold%20mine%20(Armenian,terms%20of%20pure%20gold%20reserves
[35] Βλ. Reza Negasterani, “The Object”, Bidoun, Issue 14, Summer 2008, https://www.bidoun.org/articles/the-object
No comments:
Post a Comment