Προς πεισματική διάψευση όσων πιθανά ευελπιστούσαν σε μια τύπου ζόμπι-αποκάλυψης αναβίωση της αντεπαναστατικής περιόδου 1989-1993 η οποία στο εγχώριο επίπεδο έχει βαφτιστεί "ανατροπές", μια τέτοια συνολική δυναμική δεν προκύπτει από την έμπρακτη εκδίπλωση της ΗΠΑ-εξωτερικής πολιτικής. Αυτό από την άλλη, δε σημαίνει ότι δεν καταγράφει συγκεκριμένα οφέλη από την επέμβαση στη Βενεζουέλα και την εξέγερση στο Ιράν που αναπόδραστα οδηγεί σε εκμείωση της εξουσίας του συγκεκριμένου καθεστώτος στο εύρος κατά το οποίο είναι καθορισμένο θρησκευτικά.
Το θέμα είναι ότι ο ιμπεριαλισμός της κρίσης, ο κρισιακός ιμπεριαλισμός έχει εισέλθει στην πιο επιθετική και πολεμική φάση του, χωρίς όμως να δίνει είτε ιδεολογικές είτε πραγματικές απαντήσεις στα συστημικά αδιέξοδα της παγκόσμιας συσσώρευσης και αναπαραγωγής κεφαλαίου (παγκόσμιο χρέος, πτώση συνολικά της αξίας λόγω πτώσης αξίας σταθερού κεφαλαίου, τάσεις όλο και μεγαλύτερης αποστοίχισης αξίας από τιμή, δομικά προβλήματα εκτίμησης και υπολογισμού εξ αιτίας μη κανονιστικής ισχύος κανόνα χρυσού, ανισορροπία μεταξύ μεταβλητού και σταθερού κεφαλαίου, πυρηνικοί ανταγωνισμοί) ακόμα και στα τρέχοντα αδιέξοδα (προβολικά ζητήματα υπερπληθυσμών, φούσκα σε βιομηχανία ΑΙ, ανοιχτές διαφωνίες μεταξύ κυβέρνησης και fed, αντίρροπες τάσεις σε νομισματική πολιτική και χρηματική θεωρία, ακρωτηριασμός διεθνούς κανονιστικού πλαισίου και εμφάνιση μετα-Βαϊμαριανών δικαιικών σχημάτων, μη διαχειρίσιμες ποσότητες κοινωνικού πληθυσμού με φοβία προς το μετά/μη-ανθρωπισμό).
Επομένως, το τραμπικό ιντερλούδιο του 2026 δεν μετράει εισέτι κάποια στρατηγική νίκη προς τους βασικούς ανταγωνιστές, αλλά σηματοδοτεί το βάθεμα των ήδη υπαρχόντων μετώπων. Σε αυτό πρέπει να συνυπολογιστεί ότι το στόρυ με τη Γροιλανδία ανοίγει απρόβλεπτες καταστάσεις είτε διάρρηξης ιστορικών συμμαχιών με ευρωπαϊκές χώρες είτε όξυνσης του εσωτερικού μετώπου μέσα στις ΗΠΑ ή και τα δύο μαζί. Επιπρόσθετα, όψεις του κοινωνικού πολέμου παίρνουν πιο σκληρό και απότομο χαρακτήρα εξ αιτίας των φονικών Ice-περιστατικών.
Σε αυτό το σκηνικό, η ανάπτυξη του εργατικού και διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος δεν προσφέρεται για δοκιμές μεταφυσικής. Αντίθετα, εμπειρικά αποδεικνύεται ή τουλάχιστον επιβεβαιώνεται ότι αν η ανάπτυξή του υποθέτει επιστημονικές μορφές, αυτές κύρια έχουν να κάνουν με την πολιτική οικονομία, την πολιτική φιλοσοφία, τη θεωρία της ταξικής πάλης, την ιστορική επιστήμη, τις μαθηματικές, μηχανικές και πληροφορικές επιστήμες. Απ' αυτήν την άποψη, στάσεις Πλατωνικού, Συμποσιακού τύπου ατέρμονης συζήτησης δεν συναντιούνται με τα επιτακτικά ζητήματα των ταξικών αντιπαραθέσεων και πολιτικών συγκρούσεων. Αυτό που αναδεικνύεται, είναι η ανάγκη λήψης εμπειρικής γνώσης από τις εξελίξεις. Αυτή η γνώση χρησιμεύει ως ακατέργαστο υλικό και ο αναστοχασμός επ' αυτού αποσκοπεί στη σφυρηλάτηση ενεργών συναρθρώσεων.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν η ΗΠΑ-στρατηγική καταφέρει προοπτικά να αποσπάσει υπέρ της τη Βενεζουέλα, να ουδετεροποιήσει σχετικά το Ιράν, να ρίξει την Κούβα κοκ, αυτό πολιτισμικά δεν πρόκειται να σημειώσει το τέλος κάποιας ιστορίας, κάποιας ιδεολογίας, κάποιου -ισμού ή κάποιου μαρξισμού, πλην του τέλους του συνθήματος για το “σοσιαλισμό του 21ου αιώνα” το οποίο ούτως ή άλλως από χρόνια ήταν μειονοτικό ακόμα και μέσα στους πολιτικούς χώρους όπου εκφερόταν. Τούτων δοθέντων, το παγκόσμιο σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, καταπίεσης και αλλοτρίωσης έχει φτάσει και σε ένα υπαρξιακού τύπου πολιτισμικό όριο: από την άποψη ότι η πλανητική αναπαραγωγή του ακόμα και με διευρυμένους όρους το μόνο που προσφέρει πέρα από πολέμους και καταστροφές, είναι ευτελές θέαμα και παρωχημένη, οπισθοδρομική ιδεολογία. Αυτό μπορεί να αποδοθεί και με μια πιο brutal περιγραφή: ο καπιταλισμός μες στον αντικομμουνισμό και τον ιδεοληπτικό, μεταφυσικό ρεαλισμό του δίνει την εντύπωση ότι επιδίδεται σε μεθυσμένες και ναρκωμένες δουλειές.
Σε ένα πιο ειδικά προσδιορισμένο επίπεδο ανάλυσης, αυτό που επιβεβαιώθηκε και περαιτέρω αναδείχθηκε από την ιρανική εξέγερση, είναι ότι κατά το προτσές της αποϋποκειμενοποίησης αναπτύχθηκε μητροπολιτική δυναμική. Ο μητροπολιτικός χαρακτήρας προσδιορίζει όλο και πιο πολύ σε όλα τα μήκη, πλάτη, βάθη τις εξεγέρσεις επί και εντός αστικού ιστού.
Αυτό είναι χειραφετητικό στο μέτρο που αναπτύσσεται η προσίδια ή έστω αποκρίνουσα σε αυτό νοημοσύνη και συγκρότηση: ο μητροπολιτισμός. Ειδάλλως, στη φαινομενολογική λειτουργία του ως ένα χωρίς υποκείμενο υλικό σύστημα αυτό που προκύπτει ως υλικό αποτέλεσμα, είναι η ενίσχυση της λειτουργίας της ανταλλακτικής αξίας ως γενικής κοινωνικής σύνδεσης και η περαιτέρω αναδιοργάνωση, συστηματοποίηση και επέκταση της πραγματικής υπαγωγής.
Στη γενική εμπειρία, εξέγερση είναι η βίαιη, ορμητική αναπραγμάτευση των υπαρχουσών, δοσμένων σχέσεων, χωρίς ακόμα να διαφαίνεται η σχηματοποίηση ενός συγκεκριμένου κοινωνικού και πολιτικού προγράμματος. Σε αυτή την αντιφατική διαδικασία, το επαναστατικό, ριζοσπαστικό, χειραφετητικό φορτίο αναδεικνύεται από τη δραστηριότητα των πιο επιδραστικών, μελλοντικών παραγωγικών δυνάμεων που επιδιώκουν μέσα από την υλικότητά τους να επιβληθούν ως τέτοιες στην πολιτική υπεροχή των σχέσεων.
Από αυτή τη σκοπιά, η κίνηση της ολικής χειραφέτησης της εργατικής τάξης δοκιμάζεται και δράττει τις ευκαιρίες να αναπτυχθεί επί αυτών των εμπειριών.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το ευρύτερο κίνημα δεν βρίσκεται σε μια κατάσταση όπως εκείνη της δεκαετίας του 1970 με a priori στεγανοποιημένα ιδεολογικά στρατόπεδα, όπου οι αντι-ΗΠΑ δυνάμεις δήθεν καλούνται να πάρουν μια ρεβάνς, αλλά μάλλον σε μια ασταθή, διερευνητική κατάσταση όπου αυτό που προέχει, είναι η ανηλεής κριτική σε οτιδήποτε υπάρχον.
Αποδεικνύεται ότι η ανάπτυξη του κινήματος όχι μόνο δεν έχει να περιμένει κάτι από την εξωτερική πολιτική των ανταγωνιστικών προς τις ΗΠΑ χώρων, αλλά η επίτευξη πολιτικής ανεξαρτησίας έναντι όλων των καπιταλιστικών χωρών είναι sine qua non για το ατσάλωμα και την αποτελεσματικότητα του. Σε αυτό η απαγκίστρωση του κινήματος από τις νεωτερικές μπουρζουάδικες κατηγορίες του έθνους και του λαού τίθεται ως κρίσιμο ζήτημα ημερήσιας διάταξης.
Στον ίδιο χρόνο για τμήματα της γνωσιοπληροφοριακής εργασίας με εκλεπτυσμένη κουλτούρα που προσεγγίζουν τα κινήματα ή ακόμα και τις εξεγερτικές διαδικασίες, το κρίσιμο είναι ο απεγκλωβισμός τους τόσο από την ακαδημαϊκή ψευδο-αρεντιανή έννοια φιλελεύθερου αντι-ολοκληρωτισμού, όσο και από τη φαινομενικά πιο ριζοσπαστική μετα-φρανκφουρτιανή εκδοχή του καμπαλομαρξισμού. Αυτό σημαίνει ότι αυτά τα τμήματα πρέπει μέσα από την ίδια την εμπειρία τους να εξοικειωθούν με το μαχόμενο πρακτικό υλισμό ως ενεργή έκφραση και εξωτερίκευση της ίδιας της ταξικής πάλης.
No comments:
Post a Comment