Μια σύντομη επισκόπηση της κρισιακά οδηγουμένης αποδιάρθρωσης των απομειναριών της αμερικανικής ηγεμονίας από τη διοίκηση του Τραμπ
Γροιλανδία και Παναμάς, Μεξικό και Καναδάς -συν κάποιες παραλίες της Γάζας και Μπόερς από τη Νότια Αφρική. Οι πρώτες εβδομάδες της δεύτερης προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ ήταν ιδιαζόντως σουρεάλ με όρους εξωτερικής πολιτικής, ακόμα πιο πέρα κι από τα διατλαντικά ρήγματα. Πολλές από τις διακηρύξεις του Λευκού Οίκου και της συγκεκριμένης εξωτερικής πολιτικής κατά το χειμώνα του 2025 έμοιαζαν σαν ένα κακό όνειρο -κάτι το οποίο απλά δεν μπορούσε να είναι πραγματικό. Ένα σόου φρίκης κανονισμένο από διαταραγμένους τρομο-κλόουνς. Η μόνη θετική πλευρά αυτού του εφιάλτη είναι ότι καθιστά απίθανο για το μπουρζουάδικο τύπο να κανονικοποιήσει την προεδρία του Τραμπ -παρά τις βέλτιστες προσπάθειες, ιδιαίτερα των γερμανικών ηγετικών μέσων. [1]
Όλες τις φορές η αρχική εξωτερική πολιτική του Τραμπ κινήθηκε κατά φαινόμενο ιδιαζόντως με παράφρονα τρόπο, ξεκομμένη από τα κατεστημένα μονοπάτια της ΗΠΑ-γεωπολιτικής. Συχνά φαινόταν ότι ο Τραμπ δεν ακολουθούσε κανένα από τα οικονομικά ή γεωπολιτικά συμφέροντα, ότι συνειδητά εργαζόταν να καταστρέψει τις παλιές ηγεμονικές συμμαχίες και δομές τις οποίες οι ΗΠΑ είχαν καθιδρύσει μετά τον ΠΠΒ. Όλα πρέπει να τεθούν στις φλόγες [2] -αυτό φαίνεται να είναι το μότο του Τραμπ. Ο άνθρωπος που σχεδίαζε να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά, επί του πρακτέου δρα ως ο νεκροθάφτης της ΗΠΑ-ηγεμονίας.
Κι όμως, υπάρχει συχνά μια μέθοδος στην παραφροσύνη. Αν κάποιος έπρεπε να συνοψίσει τη γεωπολιτική του Τραμπ σε μια απλή φράση, θα ήταν η απόπειρα να επιδιώξει πολιτική ισχύος εντός μιας κρίσης χωρίς να γνωρίζει την ύπαρξη της κρίσης. Αυτό είναι που γίνεται όταν οι καπιταλιστικές λειτουργούσες ελίτ έρχονται να πραγματευτούν το γεγονός ότι ο καπιταλισμός στην τρέχουσα μορφή του δεν μπορεί πλέον να διατηρηθεί -και αναζητούν καταφύγιο σε ένα φασίζοντα ιμπεριαλισμό κρίσης [3]. Ο απομονωτισμός που ο Τραμπ διακήρυττε κατά τη καμπάνια του, γρήγορα αποκαταστάθηκε από έναν σχεδόν αρχαϊκό ιμπεριαλισμό -παρόμοιο σε αυτό που ενασκείται από την πουτινική Ρωσία.
Οικοδόμηση αυτοκρατορίας από τη Γροιλανδία στη Γη του Πυρός
Αυτό είναι αποδειχθέν στην παιδαριώδη διακήρυξη του Τραμπ περί της επιθυμίας του να προσαρτήσει τη Γροιλανδία -αν είναι αναγκαίο μέσω στρατιωτικής δύναμης. Αυτό που μοιάζει σαν η παντοδύναμη φαντασία ενός νηπίου να σημαδεύει σε ένα μεγάλο νησί στην υδρόγειο, τώρα εξοπλισμένο με τα μέσα του να αρπάξει την κατοχή αυτού, καθίσταται τουλάχιστον κάτι κατανοητό στο συγκείμενο της κλιμακούμενης καπιταλιστικής κλιματικής κρίσης. Ο Τραμπ, ένας σχεδόν φανατικός αρνητής της κλιματικής αλλαγής, εμμέσως αναγνωρίζει την ύπαρξη της κλιματικής κρίσης -αν και μόνο στη μορφή μιας κρισιακά-ιμπεριαλιστικής αρπαγής γης.
Το λιώσιμο των αρκτικών παγόβουνων και η τήξη των μόνιμων παγετώνων διανοίγουν νέες στρατηγικές ναυσιπλοϊκές διαδρομές και εκθέτουν τις πηγές αυτής της εισέτι σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτης περιοχής του κόσμου -η οποία έχει πυροδοτήσει μια αντίστοιχη κρισιακά-ιμπεριαλιστική κούρσα για τον αρκτικό (κύκλο) μεταξύ των όμορων κρατών. [4] Γι’ αυτό δεν είναι μόνο για τη Γροιλανδία, αλλά για τις εδαφικές αξιώσεις στην περιοχή, όπου η Ρωσία έχει τα καλύτερα χαρτιά. Ενώ οι ΗΠΑ έχουν την Αλάσκα, το Κρεμλίνο ελέγχει την παλιά σοβιετική υποδομή στη βόρεια Σιβηρία και τη μεγαλύτερη εδαφική σύνδεση στην Αρκτική, κατοχυρώνοντας μια μαζική αποκλειστική οικονομική ζώνη κάτω από τα παγόβουνα τα οποία λιώνουν ραγδαία.
Η Γροιλανδία θα μπορούσε ουσιώδως να βελτιώσει τη θέση της Ουάσιγκτον στην κρισιακά ιμπεριαλιστική "κούρσα αρουραίων" για τους αρκτικούς πόρους -και, γιατί όχι, τη θέση του Καναδά ως του δεύτερου μείζονος αρκτικού παράκτιου κράτους. Ακόμα κι αν οι στρατιωτικές απειλές του Τραμπ ενάντια στο βόρειο γείτονά του παραμείνουν μια ιμπεριαλιστική ρητορική, η φιλοδοξία της Ουάσιγκτον να δεσμεύσει τον Καναδά όσο γίνεται πιο στενά στις ΗΠΑ, είναι ολότελα ρεαλιστική. Οι ΗΠΑ είναι ο πιο σημαντικός εμπορικός εταίρος του Καναδά, επομένως ο Τραμπ έχει πράγματι πολλαπλά επίπεδα ισχύος στη διάθεσή του για να ενισχύσει μια διαδικασία βόρειας επέκτασης στο γεωπολιτικό και οικονομικό επίπεδο.
Επιπρόσθετα, στο γυμνό, βάναυσο εξορυκτισμό, στην προσπάθεια να ελέγξει όσο το δυνατό περισσότερες ενεργειακές πηγές και φυσικούς πόρους, η Ουάσινγκτον υπό τον Τραμπ μοιάζει να αγωνίζεται να αποκαταστήσει την κυριαρχία της της εφ' όλης της Αμερικής -στο πνεύμα του παλιού Δόγματος Μονρόε του 1823 και του (εκφρασθέντος) πνεύματος κατά το Ψυχρό Πόλεμο.
Η εισαγωγή τιμωρητικών δασμών εναντίον του Καναδά συνοδεύθηκε από παρόμοια κλιμακωτά μέτρα προς το Μεξικό -παρά το ότι ο Λευκός Οίκος επιδιώκει ένα διαφορετικό αντικειμενικό σκοπό με το νότιο γείτονά του. Ο Καναδάς πρόκειται να ενσωματωθεί μέσα στις ΗΠΑ, ιδεατά προσαρτώμενος, επίσης προκειμένου να αυξήσει την κοινωνικο-οικονομική δυναμική στον αγώνα για κυριαρχία ενάντια στην Κίνα, ενώ το Μεξικό είναι πιεσμένο με όρους αποκλεισμού -σφραγίζοντας τον εαυτό του από τη μιζέρια των υπό κατάρρευση περιοχών της περιφέρειας. Η τάση (του Τραμπ) να σφραγίσει τα κέντρα, να χτίσει μόνιμα τείχη, είναι ένα προσδιοριστικό γνώρισμα του κρισιακού ιμπεριαλισμού το οποίο γίνεται όλο και πιο πολύ παγιωμένο, [5] και το οποίο αναγνωρίζει μόνο την περιφέρεια ως μια δεξαμενή πηγών στο συγκείμενο του εξορυκτισμού.
Το νότιο σύνορο υποτίθεται ότι είναι αδιαπέραστο για τον κόσμο, αλλά η δυνατότητα για εκβιασμό από τις ΗΠΑ εναντίον του Μεξικό έχει αυξηθεί στα πρόσφατα χρόνια, ακριβώς εξαιτίας της αυξανόμενης διασυνοριακής κυκλοφορίας εμπορευμάτων. Η διοίκηση Μπάιντεν έχει ήδη στρώσει το δρόμο για αποπαγκοσμιοποίηση σε ένα συγκεκριμένο εύρος, καθιστώντας το Μεξικό μια διευρυμένη μεταποιητική βάση για τις ΗΠΑ, ώστε να μειώσουν τις κινεζικές εξωχώριες εισαγωγές. Αυτή η λεγόμενη πλησιοποιητική/πλησιαστική (Nearshoring) στρατηγική [6] προκάλεσε τις εξαρτήσεις που ο Τραμπ μπορεί τώρα να χρησιμοποιήσει ώστε να εξαναγκάσει το Μεξικό να κάνει σαρωτικές παραχωρήσεις. Η κεντροαμερικανική χώρα αναπτύσσει στρατιωτικές μονάδες περί των 10.000 ανδρών στα σύνορα ώστε να αποτρέψει μετανάστες και να αποφύγει τους επαπειλούμενους δασμούς που θα μπορούσαν να ερημώσουν τη νεαρά εξαγωγική βιομηχανία του Μεξικό.
Ο Τραμπ εμφανίζεται πείσμων στο να αντικαταστήσει το θρυμματισμένο ΗΠΑ-ηγεμονικό σύστημα -το οποίο εδράζεται σε πλανητικά ΗΠΑ-μέτρα και σταθμά, ιδρύματα, κανονιστικά πλαίσια και οικονομικά κίνητρα για σύμμαχες δυνάμεις -με μια αμερικανική αυτοκρατορία τεντωμένη από τον Καναδά στη Γη του Πυρός, οικοδομημένη σε στρατιωτικά-βασισμένη κυριαρχία και καταναγκαστικά μέτρα. Άμεσος έλεγχος επί των πόρων και των στρατηγικών εμπορικών διαδρομών, προστατευτισμός και εγχώρια επανεκβιομηχάνιση, σφραγίζουν το νότιο σύνορο ενάντια στο επικείμενο χάος της κρίσης: στρατιωτική κυριαρχία και αυτοκρατορική φιλοδοξία αντί της παλιάς ΗΠΑ-ηγεμονίας εντός του συστήματος της δυτικής συμμαχίας -αυτά τα περιγράμματα ενός ΗΠΑ-κρισιακού ιμπεριαλισμού μοιάζουν να παίρνουν σχήμα στους πρώτους μήνες της διοίκησης Τραμπ, παρά το όλο χάος. Μια ΗΠΑ-αυτοκρατορία πρόκειται να αντικαταστήσει τη δυτική παγκόσμια τάξη που η Ουάσιγκτον σχημάτισε μετά τον ΠΠΒ.
H τραμπιανή παρόρμηση προς μια αμερικανική οικοδόμηση αυτοκρατορίας είναι, στην πραγματικότητα, κατευθυνόμενη λιγότερο στην Ευρώπη και περισσότερο ενάντια στην Κίνα και στην αύξουσα επιρροή της στο νότο της Αμερικής του Ρίο Γκράντε. Και τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, ιδιαίτερα σε συσχέτιση προς την περιφέρεια και την ημι-περιφέρεια, αυτή η στρατηγική θα μπορούσε πράγματι να αποδειχθεί επιτυχής. Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες είναι απλά πάρα πολύ αχανείς: το Μεξικό πρέπει να ενισχύσει την απομονωτιστική μανία του Τραμπ προκειμένου να περιφρουρήσει την εξαγωγική βιομηχανία του. Ο Παναμάς που ο Τραμπ απειλεί με εισβολή ώστε να φέρει το Κανάλι του Παναμά πάλι υπό ΗΠΑ-έλεγχο, ήδη ανακοίνωσε κατά τις αρχές Φεβρουαρίου ότι θα αποσυρθεί από το Κινεζικό επενδυτικό σχέδιο του Νέου Δρόμου του Μεταξιού (Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου -ΠΖΔ). [7] Η Κολομβία που αρχικά αρνήθηκε να επιτρέψει τις πτήσεις επιστροφής (απέλασης) από τις ΗΠΑ προς τη χώρα της, λούφαξε εντός ημερών μετά από απειλές από την Ουάσιγκτον. Κι ακόμα κι ο Καναδάς δύσκολα θα επιβίωνε μιας στρατιωτικής ή οικονομικής σύγκρουσης με τις ΗΠΑ μακροπρόθεσμα. Ο βορειοαμερικανικός εμπορικός πόλεμος που ο Τραμπ προκάλεσε στις αρχές του Μαρτίου 2025, θα επιδράσει στον Καναδά περισσότερο απ’ ό,τι στις ΗΠΑ.
Βόρειος ρατσισμός?
Αυτός ο Τραμπιανός κρισιακός ιμπεριαλισμός, με το μείγμα του αρκτικού επεκτατισμού, του βάναυσου άμεσου εξορυκτισμού και του νότιου απομονωτισμού, περιστασιακά εκθέτει στοιχεία σαφούς φασισμού -όπως η ιστορική ιδεολογική σκλήρυνση από τον ιμπεριαλισμό στο φασισμό στους 19ο και 20ο αιώνες συμπιέσθηκε μέσα σε λίγα χρόνια, (παρομοίως αυτό οδήγησε) σε μια κρισιακά προκαλούμενη επανενεργοποίηση στον 21ο αιώνα. Ο Τραμπ περιέκοψε όλη την οικονομική βοήθεια στη Νότια Αφρική -επειδή, στην οπτική του, ο λευκός πληθυσμός στο Ακρωτήριο υφίστατο διακρίσεις. [8] Η λευκή μειονότητα της Νότιας Αφρικής συνεχίζει να είναι η πιο προνομιούχα οικονομικά ομάδα του πληθυσμού, καθώς οι ιδιοκτησιακές σχέσεις στεναγοποιηθείσες κατά τη διάρκεια του απαρτχάιντ ευρέως αφέθηκαν άθικτες ακόμα και μετά τη διάλυσή του. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε τα σχέδια απαλλοτρίωσης από την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής, τα οποία είχαν ως πρόθεση να μειώσει τις οικονομικές ανισορροπίες, ως μια δικαιολογία για να θέσει την Πρετόρια υπό πίεση.
Αλλά δεν σταμάτησε εκεί: ο γεννηθείς στη Νότια Αφρική Έλον Μασκ δημόσια συνηγόρησε για μια εξαίρεση στις περιοριστικές μεταναστευτικές πολιτικές της Ουάσιγκτον -για τους λευκούς Νοτιοαφρικάνους [9] που υποτίθεται ότι θα μεταναστεύσουν μαζικά στις ΗΠΑ ως μια “διωκόμενη μειονότητα”. Ζούμε σε έναν ύστερο-καπιταλιστικό κόσμο κρίσης εντός του οποίου η λεγόμενη “ηγεσία” των ΗΠΑ θέλει να επιδιώξει μια ρατσιστική μεταναστευτική πολιτική διά της οποίας οι λευκοί Νοτιοαφρικάνοι θα χορηγούνται ελεύθερης εισόδου, ενώ μετανάστες από τη Λατινική Αμερική θα απελαύνονται μαζικά. [10] -Αυτό μαζί με τον εμφανή στόχο της αλλαγής της εθνικής σύνθεσης των ΗΠΑ για χάρη του “λευκού” πληθυσμού. Κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει εδώ για βόρειο ρατσισμό που συμπληρώνει τον ιμπεριαλισμό της κρίσης που επισημειώθηκε ανωτέρω.
Το πυρετώδες όνειρο του Τραμπ περί μιας εθνικά εκκαθαρισμένης Γάζας το οποίο θα επιφερθεί από τις ΗΠΑ, ως ένα είδος αποικίας και θα μεταμορφωθεί σε ένα γκέτο για πλούσιους -παρόμοιο προς το Ντουμπάι ή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα -μοιάζει να είναι κάτι περισσότερο από μια ρατσιστική φαντασιοπληξία του προέδρου, καθώς αυτό αντιφάσκει στα θεμελιακά γεωπολιτικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον (“Το σπας, σου ανήκει”). [11] Το περίεργο φτιαγμένο από AI βίντεο απεικονίζον αυτή τη φαντασιοπληξία -όπου ο Τραμπ και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Νετανιάχου ρουφάνε κοκτέιλς σε μια δεύτερη “Ριβιέρα”, αποτελούμενη από πολυτελή ξενοδοχεία, προτού κατευθυνθούν σε ένα νυχτερινό κέντρο να ψωνίσουν γυναίκες, ενώ το χρήμα πέφτει από τον ουρανό -πάνω απ’ όλα φωτίζει τη μεγαλομανία του Τραμπ, ενώ επίσης συμβολικά εξυπηρετεί τις εξωτικές φαντασιοπληξίες της Ισραηλινής ακροδεξιάς. Κι όμως, από μια ιδεολογική οπτική, μια κρισιακά οδηγούμενη παρόρμηση της παγκόσμιας ολιγαρχίας εκφράζεται αφιλτράριστη εδώ: η οπισθοχωρητική προσπάθεια να απομονώσει τον εαυτό της από το υπόλοιπο του ύστερου καπιταλιστικού κόσμου, κάτι το οποίο είναι μια διαδικασία πτώσης προκειμένου να παγιώσει την πολυτέλειά της στο χώρο και στο χρόνο.
Ο φίλος πάει σπίτι? [12]
Εξορυκτισμός και αυτοκρατορικός επεκτατισμός προς το Βορρά, ρατσιστικός απομονωτισμός προς τον παγκόσμιο Νότο, βάναυσες εθνικές μεγάλες πολιτικές ισχύος βασισμένες στον προστατευτισμό και την επανεκβιομηχάνιση -αυτά εμφανίζονται να είναι οι γεωπολιτικοί πυλώνες της πολιτικής “Πρώτα η Αμερική” του Τραμπ στο δυτικό ημισφαίριο. Η του Τραμπ παναμερικανική οικοδόμηση αυτοκρατορίας, συνοδευόμενη από διαγκωνισμούς μεγαλομανίας, αντανακλά μια προσπάθεια επανακατοχύρωσης της γεωπολιτικής κυριαρχίας της Ουάσιγκτον στην Αμερική. Ωστόσο, αυτό μοιάζει να πηγαίνει χέρι-χέρι με μια στρατηγική υποχώρηση από την Ευρώπη. Δεν είναι υπερβολή να υποθέσουμε ότι το ΝΑΤΟ είναι απίθανο να επιβιώσει στην τρέχουσα μορφή του από τη δεύτερη προεδρία του Τραμπ. Η διατλαντική στρατιωτική συμμαχία -το θεμέλιο της ήδη τρεκλίζουσας ΗΠΑ-ηγεμονίας των προσφάτων δεκαετιών- εμφανίζεται να οδεύει σε ανοιχτή αποσύνθεση.
Η εικόνα ενός παράφρονος αυτοκράτορος να θέτει φωτιά σε ένα σύστημα συμμαχίας που η Ουάσιγκτον ξόδεψε δεκαετίες για να το σχηματίσει, μοιάζει σχεδόν αναπόδραστη, όταν κοιτάς την ευρωπαϊκή πολιτική της Ουάσιγκτον. [13] Το ένα χτύπημα ακολουθεί το άλλο. Λίγο μετά αφού ανέλαβε το αξίωμα, ο Τραμπ απευθύνει εδαφικές απαιτήσεις έναντι της ΕΕ (Γροιλανδία). Στα μέσα Φεβρουαρίου, ο Αντιπρόεδρος Βανς προκαλεί ένα σκάνδαλο στο Συνέδριο Ασφάλειας στο Μόναχο με τις επιθέσεις του στην ΕΕ [14]. Αξιωματούχοι της ΗΠΑ-κυβέρνησης και υπάλληλοί της παρεμβαίνουν στη γερμανική εκλογική καμπάνια και στις εσωτερικές υποθέσεις των ΕΕ-κρατών για χάρη φασιζουσών δυνάμεων [15]. Ο Τραμπ και ο Βανς ευτελίζουν τον Ουκρανό πρόεδρο μπροστά από τις κάμερες ζωντανά στα τέλη Φεβρουαρίου [16]. Τώρα, η Ουάσιγκτον σχεδιάζει είτε μια κατανοητική απόσυρση στρατευμάτων και/ή επανάπτυξη στην Ευρώπη -και, προς κορύφωση των ήδη εν ενεργεία εμπορικών περιορισμών, κι άλλοι δασμοί εναντίον της ΕΕ είναι ακόμη στο τραπέζι. Πολλά ΗΠΑ-στρατεύματα θα μπορούσαν να αποσυρθούν, τουλάχιστον από τη Γερμανία. Εν τω μεταξύ, ως κομμάτι του αυτοκρατορικού εξορυκτισμού του Τραμπ, το Κίεβο επίσης εξαναγκάζεται να υπογράψει μια συμφωνία περί ορυκτών που σιγουρεύει τον ΗΠΑ-έλεγχο επί του ημίσεος των φυσικών πόρων της Ουκρανίας.
Η ανοιχτή εχθρότητα προς πρώην συμμάχους τελεί σε οξυμένη αντίθεση προς την καταιγιστική επαναπροσέγγιση με τη Μόσχα. Εντός ολίγων εβδομάδων, η Ουάσιγκτον κι η Μόσχα έχουν αναλάβει πρωτοβουλίες για την εξομάλυνση των διπλωματικών σχέσεων και ξεκίνησαν διερευνητικές συνομιλίες για το διαμελισμό της Ουκρανίας -χωρίς το Κίεβο ή τους Ευρωπαίους στο τραπέζι. Αυτό αντιφάσκει προς την κλιμάκωση μεταξύ Ουάσιγκτον και Κιέβου η οποία οδήγησε σε μια προσωρινή αναστολή της στρατιωτικής υποστήριξης από τις ΗΠΑ. [17] Μία ενορχηστρωμένη απ' την Ουάσιγκτον αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο, η έξωση ενάντια στο Ζελένσκυ, τώρα μοιάζει εντελώς πιθανή. Η Ουκρανία επί του πρακτέου οδηγείται προς συνθηκολόγηση, ενώ προετοιμασίες για μια σύνοδο μεταξύ Πούτιν και Τραμπ είναι ήδη καθ' οδόν. [18]
Εντός μιας πολύ βραχείας περιόδου χρόνου, η πρώην ηγεμονική δύναμη έχει επιτελέσει μια συνολική 180 μοιρών γεωπολιτική στροφή, διαταράσσοντας τις επί μακρόν ιστάμενες γεωπολιτικές συμμαχίες και δομές στον πυρήνα τους. Αυτά είναι εβδομάδες όπου συμβαίνουν δεκαετίες. Λοιπόν, περί τίνος πρόκειται όλο αυτό? Καθαρή παραφροσύνη από έναν ΗΠΑ-πρόεδρο που εξοκείλει προς την ακροδεξιά?
Η επαναπροσέγγιση με τη Μόσχα θα μπορούσε μόνο να βασισθεί σε ένα γεωπολιτικό υπολογισμό, αν ο Τραμπ προσπαθεί να αναπαράξει τα πεπραγμένα του Νίξον. Με την επίσκεψή του στην Κίνα στα 1972, ο Ρεπουμπλικάνος Ρίτσαρντ Νίξον προώθησε μια διπλωματική εξομάλυνση και γεωπολιτική επαναπροσέγγιση μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας και της Ουάσιγκτον. Αυτό εκμεταλλεύτηκε τις ρωσο-κινεζικές εντάσεις ώστε να επιθέσει μεγαλύτερη πίεση στη Σοβιετική Ένωση κατά το Ψυχρό Πόλεμο.
Ο Τραμπ τώρα εμφανίζεται να συγκαταβαίνει προς τη Ρωσία -που θα κερδίσει τον πόλεμο επί της Ουκρανίας στο ενδιάμεσο όπως και να έχει- προκειμένου να αδυνατίσει την ευρασιατική συμμαχία μεταξύ Πεκίνου και Μόσχας και εν τέλει να αποσύρει τη Μόσχα από αυτή τη συμμαχία. Δηλώσεις από το Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών υποδεικνύουν κάτι τέτοιο. [19] Παρ' όλες τις θεαματικές ρήξεις, είναι ωφέλιμο να κατανοείς τη γεωπολιτική ως συνεχές. Και μία από τις συνέχειες που όλες οι ΗΠΑ-διοικήσεις των τελευταίων δύο δεκαετιών έχουν αντιμετωπίσει, είναι η ανέλπιδα ηγεμονική σύγκρουση με την Κίνα. [20] Από τη σκοπιά της Ουάσιγκτον, ο πόλεμος επί της Ουκρανίας είναι μόνο ένα πρελούδιο στη σύγκρουση επί της πλανητικής κυριαρχίας με την Κίνα και το ευρασιατικό μπλοκ ισχύος που το Πεκίνο αγωνίζεται να στεριώσει. Κατόπιν όλων, η Ουκρανική σύγκρουση ξεκίνησε στα 2014 [21] ως μια αντιπαράθεση επί των συνόρων μεταξύ της ευρασιατικής σφαίρας επιρροής και του δυτικο-ωκεανικού συμμαχικού συστήματος της Ουάσιγκτον.
Τώρα που η Ρωσία έχει αδυνατίσει μετά από τρία ντροπιαστικά χρόνια πολέμου, η Ουάσιγκτον μοιάζει αποφασισμένη να υπονομεύσει τον άξονα Πεκίνο-Μόσχα προετοιμάζοντας την επικείμενη αντιπαράθεση με την Κίνα -ειδικά καθώς η Ρωσία έχει επί μακρόν υποβιβασθεί στο ρόλο του “νεαρού εταίρου” στην ευρασιατική συμμαχία, κινδυνεύοντας να καταστεί ένας περιφερειακός παίκτης. Ο Νίξον, ένας σταθερός αντικομμουνιστής, ήταν ο μόνος που μπορούσε φόρα-παρτίδα να πάει στο Πεκίνο -ο Τραμπ εσχάτως μοιάζει να πιστεύει ότι μπορεί να καταφέρει κάτι παρόμοιο στη Μόσχα. Αυτό είναι μια θεμελιακή γεωπολιτική στρατηγική η οποία πάντα συζητιόταν στην Ουάσιγκτον, ακόμα κι αν σιγο-έσβηνε στο περιθώριο κατά τα πρόσφατα χρόνια.
Παρ’ αύτα, η αντιπαραθετική “πολιτική” της Τραμπ διοίκησης προς την ΕΕ μοιάζει αντιπαραγωγική, καθώς η Ουάσιγκτον χρειάζεται ένα ευσταθές συμμαχικό σύστημα στην πάλη της ενάντια στο Πεκίνο. Είναι αξιομνημόνευτο ότι οι ΗΠΑ είχαν πάντα αμφίπλευρη σχέση με το ευρωπαϊκό ενταξιακό προτσές: οι σύμμαχοι που ήταν κομμάτι της αμερικανικής σφαίρας ηγεμονίας κατ’ επανάληψη απειλούνταν ώστε να μετατραπούν σε ανταγωνιστές (προς την ΕΕ) -ειδικά οικονομικά, δοθέντων των υψηλών εξαγωγικών αποθεμάτων της ΕΕ και της αποβιομηχάνισης των ΗΠΑ.
Η συνταιριάζουσα τάση μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ αντιστράφηκε οικονομικά μόνο κατά τα πρόσφατα χρόνια -ακολουθώντας το ξέσπασμα της πανδημικής κρίσης, το συνεπακόλουθο πόλεμο στην Ουκρανία, και τις αύξουσες προστατευτικές τάσεις της Ουάσιγκτον. Έκτοτε, το οικονομικό χάσμα μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ έχει διευρυνθεί, [22] ενώ στρατιωτικά η Ουάσιγκτον μοιάζει σχεδόν απίθανο να συνταιριάξει με οτιδήποτε. Υπό το Τραμπ, αυτό το διατλαντικό ξεχώρισμα τώρα λαμβάνει γεωπολιτικές συνέπειες. Αυτό αποδείχθηκε στις -και καλά- “διαπραγματεύσεις” για τη μοίρα της Ουκρανίας οι οποίες ουσιωδώς προστέθηκαν στον εκβιασμό της Τραμπ διοίκησης προς το Κίεβο. Στο μεταξύ, οι Ευρωπαίοι είχαν επί του πρακτέου αποκλεισθεί από το ιμπεριαλιστικό παζάρι για την έκβαση του πολέμου στη δική τους ήπειρο.
Μικρά κομμάτια απομονωμένα και κατεστραμμένα [23]
Αυτό το αίσθημα έλλειψης ισχύος που εξαπλώθηκε στο ευρωπαϊκό κοινό -συνειδητοποιώντας ότι η ήπειρος αίφνης είχε καταστεί αντικείμενο των μεγάλων δυνάμεων που έχουν απλά υπερβεί την ΕΕ χωρίς να συλλογίζονται τις έγνοιες και τα συμφέροντά της- είναι μια εμπειρία που οι ίδιες οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης είχαν επιβάλει στον παγκόσμιο Νότο για αιώνες κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής επέκτασής των. Είναι το αίσθημα της επικείμενης περιφερειοποίησης. Η ΕΕ τελεί σε οικονομική πτώση και δεν μπορεί να ληφθεί στα σοβαρά υπόψη από στρατιωτική άποψη -κατόπιν όλων, μόνο η απειλή μιας πυρηνικής παγκόσμιας καταστροφής εισέτι έχει βαρύτητα στις ένοπλες συγκρούσεις. Ο Τραμπ μονάχα σκιαγραφεί τα ιμπεριαλιστικά συμπεράσματα από τις κοινωνικοοικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών που έχουν περαιτέρω επιταχυνθεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Αυτός είναι ο λόγος που η ΕΕ τώρα αντιδρά με πανικό με μια ώθηση του επανεξοπλισμού, στο κέντρο του οποίου θα είναι ο πυρηνικός επανοπλισμός. [24] Αν ο Τραμπ ή ο Πούτιν πρόκειται να αποθαρρυνθούν από την προσάρτηση της Γροιλανδίας ή των Βαλτικών, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την εγγύηση της καταστροφής αμφότερων εν τω πυρηνικώ πυρί. Εν τω μέσω της έκδηλης κοινωνικο-οικολογικής κρίσης του καπιταλιστικού παγκόσμιου συστήματος, η Ευρώπη έτσι έχει κάθε ιμπεριαλιστικό λόγο να επεκτείνει το πυρηνικό οπλοστάσιό της. Μια πυρηνικά εξοπλισμένη Γερμανία, οδηγούμενη από την πραγματική σάτιρα ενός Κυρίου Μπερνς, όπου ο φασισμός τραβάει το δρόμο του προς την εξουσία [25] -τι θα μπορούσε να πάει στραβά?
Αλλά γιατί η ΕΕ υποπίπτει στο σημείο κατά το οποίο η Τραμπ διοίκηση, της συμπεριφέρεται σαν μια περιφερειακή περιοχή? Άλλη μία κομβική συνέχεια που η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει -παρόλο που δεν μπορεί να το παραδεχθεί ανοιχτά- είναι η οικονομική διάσταση της κρίσης του κεφαλαίου. Μόνο αναλογιζόμενοι αυτή την κρισιακή δυναμική δύναται η κατάρρευση του ΗΠΑ-ηγεμονικού συστήματος να κατανοηθεί πλήρως.
Το προτσές της οικονομικής κρίσης [26] καθίσταται ιδιαίτερα εμφανές στον προστατευτισμό, [27] που γυρεύει να προστατεύσει την εγχώρια βιομηχανία ή να προωθήσει επανεκβιομηχάνιση προς κόστος του ανταγωνισμού. Ο προστατευτισμός του Τραμπ -πολύ κοντά στα σχέδιά του περί αρκτικής επέκτασης- ουσιωδώς προστίθεται σε μια υπαινισσόμενη επίγνωση της παγκόσμιας κρίσης του κεφαλαίου, η οποία, λόγω του επιπέδου της βιομηχανικής παραγωγικότητας, επετεύχθη παγκοσμίως, (και γι’ αυτό) προωθεί τάσεις επανεκβιομηχάνισης, αφ’ ής στιγμής νέοι οικονομικοί τομείς που θα εκμεταλλεύονται μισθωτή εργασία σε μαζική κλίμακα, δεν είναι ακόμη ορατοί, όπως ο μεταπολεμικός φορντισμός, και δεν μπορούν πια να εγκαθιδρυθούν διότι το κεφάλαιο έχει καταστεί κατά μία έννοια πάρα πολύ παραγωγικό προς ιδίον όφελος. Η μισθωτή εργασία, ως η υπόσταση του κεφαλαίου, εξωθείται όλο και πολύ εκτός της εμπορευματικής παραγωγής -και λίαν συντόμως ακόμη και εκτός του τομέα υπηρεσιών [28] -με κάθε νέο κύμα εξορθολογισμού.
Κι αυτό είναι ακριβώς η αιτία που το συμμαχικό και ηγεμονικό σύστημα των ΗΠΑ καταρρέει, καθώς η κρίση εξαναγκάζει κράτη και οικονομικές περιοχές σε κρισιακό ανταγωνισμό για τις δικές τους βιομηχανίες, σε προστατευτισμό -η Ουάσιγκτον μπορεί μόνο να αποπειραθεί να επηρεάσει την πορεία της ηγεμονικής κατάπτωσης με το να αντικαταστήσει την ηγεμονία με αυτοκρατορική, στρατιωτικά βασισμένη κυριαρχία, χωρίς τη συνήθη ρητορική περί “αξιών” και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η γεωπολιτική ηγεμονία βασίζεται στην αποδοχή ή τουλάχιστον στην ανοχή της θέσεως του ηγεμόνος, καθώς υποταγμένες δυνάμεις στα κέντρα επίσης επωφελούνται από το ηγεμονικό σύστημα. Ωστόσο, αυτό απαιτεί ένα οικονομικό θεμέλιο που καθιστά τέτοιες μορφές διαμεσολαβημένης εξουσίας στα κέντρα του παγκόσμιου συστήματος πιθανό σε πρώτη μεριά. Αυτό ήτο ιδιαίτερα η υπόθεση στην μεταπολεμική περίοδο καθώς το προαναφερθέν φορντιστικό καθεστώς συσσώρευσης -”η μεταπολεμική ευημερία”- στήριξε μια μακρά περίοδο οικονομικής επέκτασης που συνέπεσε με την εγκαθίδρυση της ΗΠΑ-ηγεμονίας. Το ανερχόμενο κύμα έσπρωξε όλα τα πλοία στα κέντρα -όχι μόνο οι ΗΠΑ αλλά και η Ευρώπη επίσης και η Ιαπωνία επωφελήθηκαν.
Σε απάντηση προς την εξάντληση του φορντισμού στη δεκαετία του 1970, η χρηματιστικά-οδηγούμενη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση αναδύθηκε, με τις ΗΠΑ ως το χρηματιστικό κέντρο του κόσμου, επί του πρακτέου επιβάλλοντας πιστωτική ανάπτυξη -που είναι ότι το συνολικό χρέος αυξάνεται ταχύτερα από την οικονομική εκροή- ως το λιπαντικό της ΗΠΑ-ηγεμονίας. Χάρη στο δολάριο, το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, οι ΗΠΑ ανέπτυξαν μια ασταθή, τροφοδοτούμενη από σπέκουλα ελλειμματική οικονομία η οποία εξυπηρέτησε ευρύτερες σπεκουλαδόρικες φούσκες και εμπορικά ελλείμματα. Ως μια μελανή οπή, οι ΗΠΑ ήταν ικανές να απορροφήσουν τη βιομηχανική υπερπαραγωγή της υπερ-παραγωγικής παγκόσμιας οικονομίας καθ’ ό εύρος η χρηματιστική οικονομία φούσκας μπορούσε να συνεχίσει να κινείται από το ένα μπουμ στο επόμενο, παρά τις όλο και μεγαλύτερες δονήσεις της χρηματιστικής αγοράς. Δυνητικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ έτσι συνέχισαν να έχουν απτά οικονομικά κίνητρα ώστε να αποδέχονται την ηγεμονική θέση της Ουάσιγκτον και του δολαρίου -στη μορφή των αυξανομένων εμπορικών πλεονασμάτων που ήταν επιτεύξιμα μεταξύ Νέας Υόρκης και Λος Άντζελες.
Ωστόσο, αυτή η παγκόσμια ελλειμματική οικονομία, με το δολάριο ως παγκόσμιο χρήμα και τις ΗΠΑ ως το ηγεμονικό κέντρο της, επί του πρακτέου έχει αρχίσει να διαλύεται λόγω των κρίσεων του 2008 και 2020. Η στεγαστική κρίση του 2008 είχε ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο κομμάτι της ΗΠΑ-μεσαίας τάξης να πέσει σε παρακμή, στρώνοντας το δρόμο για το δεξιό προστατευτικό λαϊκισμό του Τραμπ, [29] καθώς η ραγδαία άνοδος στον πληθωρισμό κατά την πανδημία έθεσε ένα τέρμα στην επεκτατική χρηματική πολιτική των κεντρικών τραπεζών, [30] επί του πρακτέου καταπνίγοντας την παγκόσμια ελλειμματική οικονομία -εξαιρουμένων των ΗΠΑ, όπου το πράσινο (το χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου) παραμένει το (διαβρωτικό) έσχατο μέτρο της αξίας.
Έκτοτε, η ηγεμονία δεν μπορεί πια να διατηρηθεί διότι ουδέν υφίσταται αφημένο να “διανέμει” προκειμένου να διατηρήσει ένα σύστημα κανόνων βασισμένων στη συναίνεση ή στην ανοχή, συμπεριλαμβανομένων των αντίστοιχων ιδρυμάτων. Η Ουάσιγκτον δε θέλει πια να φορτώνεται τα κόστη της ηγεμονίας της -κοινωνικο-οικονομικά, λόγω των υψηλών εμπορικών ελλειμμάτων, της αποβιομηχάνισης, των τάσεων προς κοινωνική αποσύνθεση και της σχετιζόμενης πολιτικής αστάθειας. Και στρατιωτικά, η Ουάσιγκτον η οποία στενάζει υπ’ ενός γιγαντιαίου ελλείμματος προϋπολογισμού, επίσης απαιτεί η Ευρώπη να αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες της. Η από το Τραμπ οικοδόμηση αυτοκρατορίας είναι γι’ αυτό σημάδι αδυναμίας, όχι μια επιστροφή στην προτεραία δύναμη.
Οι ΗΠΑ δύνανται μονάχα να επιβάλουν τη βούλησή των στον εξώτερο κόσμο μέσω κυριαρχίας, λχ. μέσω της στρατιωτικής ή οικονομικής ενίσχυσης των συμφερόντων τους, τα οποία εσχάτως έχουν ήδη μετασχηματίσει την ηγεμονία της Ουάσιγκτον σε ιστορία. Επί του πρακτέου η Ευρώπη εγκαταλείπεται από την Ουάσιγκτον: το συνολικό ευρωπαϊκό ηγεμονικό σύστημα διατίθεται προς πώληση επειδή κατ’ αυτόν τον τρόπο πραγματώνεται η κρίση. Ό,τι η Γερμανία έκανε στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της κρίσης του ευρώ -μετατοπίζοντας τις συνέπειες της κρίσης στο Νότο- τώρα επιφέρεται στη διατλαντική συμμαχία. Κάποιος πρέπει να πέσει: η κρίση έχει για τα καλά προσεγγίσει τα κέντρα, και ο Τραμπ μοιάζει να θέλει να μετατρέψει τους Ευρωπαίους σε μια κρισιακά οδηγούμενη περιφέρεια κατά τον ίδιο τρόπο που ο Σόιμπλε έπραξε με τη νότια Ευρώπη. Η ΕΕ είναι αδύναμη -οικονομικά, αλλά πάνω απ’ όλα στρατιωτικά -και γι’ αυτό γίνεται στόχος.
Αυτό που ίσως τώρα συμβεί στο δυτικό συμμαχικό σύστημα από μια εγγυτέρα άποψη προσομοιάζει στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης -αφήνοντας ξωπίσω θραύσματα τα οποία πιθανά βουλιάξουν σε απομονωμένη, εθνική, φασίζουσα οπισθοχώρηση. Θα ήτο σαν η Ρωσία να αποχωρούσε από την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Η υπέρλαμπρη πρόβλεψη που έγινε από τον θεωρητικό της κρίσης Ρόμπερτ Κουρτς κατά το χρόνο κατάρρευσης του ανατολικού μπλοκ, είναι πιθανό να γίνει πραγματικότητα στα επόμενα χρόνια: η κατάρρευση του σοβιετικού στυλ ύστερου κρατικού καπιταλισμού στην Ανατολή, η οποία ενθουσιωδώς εορτάστηκε από τη Δύση, ήταν απλά ο πρόδρομος στην παγκόσμια κρίση του κεφαλαίου που θα μπορούσε εσχάτως να εγκολπώσει τα δυτικά κέντρα -επιχειρηματολόγησε ο Κουρτς στο θεωρητικό κλασικό (έργο) Η Κατάρρευση της Νεωτερικοποίησης. [31]
Αμέ, πανικός! [32]
Άνευ των ΗΠΑ που θέλουν τώρα στα σοβαρά να προσαρτήσουν τον Καναδά [33] και να καταλάβουν στρατιωτικά το Κανάλι του Παναμά, [34] η Δύση και το ΝΑΤΟ δεν είναι τίποτα περισσότερο από άδεια κελύφη. Ούτε θα υπάρξουν νέα, σταθερά συμμαχικά συστήματα: ο Τραμπ δε χτίζει μια διαρκή συμμαχία με τη Ρωσία. Δεν υπάρχει πια κάποιο οικονομικό θεμέλιο για σταθερά ηγεμονικά συστήματα, το οποίο μπορεί μόνο να υπάρξει υπό καπιταλισμού, αν υπάρχει μια επαρκώς ευρεία εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης στην παραγωγή εμπορευμάτων και μια επαρκής παροχή πόρων. Εν τω μέσω της έκδηλης κοινωνικο-οικολογικής κρίσης του κεφαλαίου, ουδεμία συνθήκη ικανοποιείται -τα διαβρωτικά, υστεροκαπιταλιστικά κρατικά κτήνη θα τείνουν να κλιμακώσουν τον κρισιακό ανταγωνισμό έως το σημείο της στρατιωτικής σύγκρουσης [35]. Μετά από τις πρώτες ρωγμές στη γεωπολιτική εξουσιαστική δομή της Δύσεως -όπως το Μπρέξιτ- η μείζονα ποιοτική ρήξη που θα τερματίσει την εποχή της δυτικής ηγεμονίας και το δυτικά-κυριαρχούμενο παγκόσμιο σύστημα, τώρα μοιάζει επικείμενη.
Οι δράσεις της Ρωσίας και της Τουρκίας μπορεί να παράσχουν μια σύντομη οπτική ενός χαοτικού παγκόσμιου συστήματος εντός του οποίου ουδεμία μείζονα δύναμη είναι ικανή να πετύχει μια ηγεμονική θέση εξ αιτίας του ανερχόμενου κρισιακού προτσές. Αμφότερα τα κρατικά κτήνη επιδιώκουν τους στενόμυαλους αυτοκρατορικούς στόχους -περιλαμβανομένων καταφυγής σε πόλεμο, σφαγών και εθνικής εκκαθάρισης- σε μονίμως μεταβαλλόμενες ομαδοποιήσεις, όπου οι χθεσινοί σύμμαχοι μπορούν να καταστούν πολύ γρήγορα σημερινοί εχθροί. Κάποιες φορές, η συν-επιχείρηση σε μια περιοχή (όπως η Ρωσία χτίζει ένα πυρηνικό εργοστάσιο στην Τουρκία) μπορεί να πάει χέρι-χέρι με την αντιπαράθεση σε μια άλλη (η Άγκυρα έχει επί του πρακτέου παλέψει η Συρία να τεθεί εκτός της σφαίρας επιρροής της Ρωσίας).
Το δυτικό κοινό το οποίο βλέπει το ΝΑΤΟ και τη Δύση ως μόνιμα, δεν έχει εισέτι συνηθίσει τη νομιμοποίηση απότομων αυτοκρατορικών αλλαγών της πορείας. Το τρολ του Πούτιν, [36] το οποίο παρά τις όλες ρωσικές συμφορές ερμηνεύει κάθε νεύμα του Κρεμλίνου ως μια έκφραση της διανοίας του Πούτιν, μπορεί να εξυπηρετήσει ως ένα υπόδειγμα για τη μελλοντική οργουελιανή επανερμηνεία της πραγματικότητας μέσω των φερεφώνων των μίντια. Λίαν συντόμως, ακόμα και τα αξιοσέβαστα δυτικά μίντια θα μάθουν να υιοθετούν αυτήν την επανερμηνεία της γεωπολιτικής πραγματικότητας, σύμφωνα με την παρεχόμενη αλλαγή των αστερισμών. Το Νew Yorker ήδη εξασκείται. [37]
Όλα τα κράτη που ακόμα έχουν τα μέσα να κάνουν έτσι, θα επιδιώξουν αμφότερες την απομόνωση και την επέκταση: απομόνωση για να προστατεύσουν τη βιομηχανική βάση τους και να υπερασπίσουν εαυτά από την κρισιακή μιζέρια της περιφέρειας, και επέκταση εντός του πλαισίου του κρισιακού-ιμπεριαλιστικού εξορυκτισμού [38] ώστε να εξασφαλίσουν τα αυξανόμενα σπανίζοντα ακατέργαστα υλικά, φαγητό και ενεργειακές πηγές. [39] Είναι εμφανές πως η Ευρώπη επίσης θα επηρεασθεί από αυτές τις κρισιακά-επιβαλλόμενες φυγόκεντρες δυνάμεις: η ΕΕ είναι πράγματι ο πιο αδύναμος κρίκος στη γεωπολιτική κρισιακή αλυσίδα. Το τρέχον προτσές της δυτικής αποσύνθεσης δεν θα έχει ως αποτέλεσμα μια ισχυρότερη ΕΕ, απεναντίας θα επιταχύνει το προτσές της διάλυσής της.
Λόγω του ενδο-ευρωπαϊικού ανταγωνισμού των, τα ΕΕ-κράτη προσφέρουν σε Ουάσιγκτον, Μόσχα ή στο Πεκίνο τέλειο μοχλό για να παρέμβουν στην Ευρώπη: η αφοσίωση της Ουγγαρίας στον Πούτιν, ο φραγκο-γερμανικός αγώνας για κυριαρχία, ο φόβος της Πολωνίας για μια επαναπροσέγγιση μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας, η διαίρεση μεταξύ βόρειας και νότιας Ευρώπης: η τραμπιανή Ευρώπη δεν θα μορφοποιήσει ένα ευσταθές γεωπολιτικό μπλοκ, αλλά θα βουλιάξει σε οπισθοχώρηση και εθνικισμό -παρόμοια προς τα υποπροϊόντα της αποσύνθεσης της Σοβιετικής Ένωσης. Η επόμενη οικολογική ή οικονομική κρίση θα φροντίσει για τα υπόλοιπα, σαρώνοντας τα τελευταία απομεινάρια των διεθνικών ιδρυμάτων και συμμαχιών.
Η κρίση είναι η οδηγήτρια δύναμη που τροφοδοτεί την αποσύνθεση των δυτικών ιδρυμάτων και συμμαχιών: ο Τραμπ, όπως γενικά η δεξιά, απλά υπηρετεί ως εκτελών αυτή. Αυτό που εμφανίζεται ως ανορθολογικό περί των Τραμπ -και καλά- “πολιτικών”, μονάχα αντανακλά την ανορθολογικότητα της θνήσκουσας μορφής του καπιταλιστικού προτσές από τις κλιμακούμενες κοινωνικές και οικολογικές αντιφάσεις. Ο πανικός και το χάος που τώρα συναρπάζουν το παγκόσμιο σύστημα, είναι γνήσια: δεν πυροδοτούνται απλά από την ιδιοτροπία ή τις προθέσεις του Τραμπ. Οι αντιφάσεις -όπως εκφράστηκαν για παράδειγμα στις αιωνίως προστατευτικές διορθώσεις του Τραμπ- είναι έμπρακτες, αυξανόμενες σε ένταση, και δεν μπορούν πλέον να γεφυρωθούν από τις νεοφιλελεύθερες στρατηγικές διαχείρισης της κρίσης. Η δεξιά που ολισθαίνει σε φασίζοντα εξτρεμισμό, είναι ο υποκειμενικός εκτελών [40] του ξεσπάσματος της αντικειμενικά ερχόμενης κρίσεως. Άπαντα πρέπει να τεθούν στις φλόγες επειδή το κεφάλαιο υπόκειται κατάρρευση εαυτού. [41] Ο Τραμπ είναι απλά το μέσο για την αυτο-καταστροφή του αυτοματικού υποκειμένου το οποίο υποφέρει από τις αντιφάσεις του.
Η καινούρια στιγμή είναι ότι οι λειτουργούσες ελίτ, λχ. οι κερδοσκόποι της χωρίς υποκείμενο κυριαρχίας του κεφαλαίου [42] τώρα συνειδητοποιούν αυτό που εσχάτως η γερμανική αριστερά στην οπισθοχωρητική λαϊκιστική χαζομάρα της αρνείται να αναγνωρίσει: το σύστημα είναι στα τελευταία του. Αυτό χαρακτηρίζει τις πολιτικές πανικού, όπου επί δεκαετίες ομαδοποιήσεις κόπτονται, σύνορα κλείονται, και πλούσιες σε πηγές περιοχές κατακτώνται για χάρη της απλής επιβίωσης. Είναι μια προσπάθεια να μετατοπισθούμε σε ένα διαφορετικό κρισιακό τρόπο κυριάρχησης με τα μέσα του ιμπεριαλισμού, του φασισμού και της καθαρής απομόνωσης. Ένα είδος πανικού σε αργή κίνηση ξεδιπλώνεται, όπου η αρχή της διά βίου μάθησης/του ενάρετου πολίτη (Prepper-Prinzip) καθίσταται η καθοδηγητική γεωπολιτική αρχή: η ψευδαισθησιακή πίστη του σφραγίζεσθαι εαυτόν εκ της κρίσεως, [43] που λειτουργεί εντός των εσώτερων αντιφάσεων κάθε καπιταλιστικής κοινωνίας. Οι Τραμπ, Μασκ και Σια δρουν σαν δισεκατομμυριούχοι ενάρετοι.
Ο κρισιακά επιβαλλόμενος πανικός σε αργή κίνηση εντός του οποίου οι ΗΠΑ καίνε το δικό τους παγκόσμιο σύστημα προκειμένου να επιδιώξουν την οικοδόμηση αυτοκρατορίας, μπορεί μονάχα να οδηγήσει σε αυξανόμενες στρατιωτικές συγκρούσεις. [44] Αυτά είναι η νομοτελειακή έκβαση του κρισιακού ανταγωνισμού στο επίπεδο του κράτους, ειδικά υπό το φως των αυξανόμενων διαδικασιών κρατικής διάβρωσης. Άπαντα θα καούν, [45] εκτός κι αν το κεφάλαιο καταργηθεί με χειραφετητικό τρόπο. Ακούγεται αυτό ψευδαισθησιακό? Κι όμως, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική να δοκιμάσουμε.
https://www.konicz.info/2025/03/15/alles-muss-in-flammen-stehen/
[2] https://www.youtube.com/watch?v=W_oJf54ZoRE
[3] https://www.konicz.info/2022/06/23/was-ist-krisenimperialismus/
[4] https://www.konicz.info/2013/10/05/2639/
[7] https://carnegieendowment.org/emissary/2025/02/panama-canal-trump-china-crisis?lang=en
[10] https://www.konicz.info/2025/02/06/cancel-culture-usa/
[11] https://time.com/7262241/trump-gaza-ai-video-truth-social-resorts-netanyahu/
[12] https://www.youtube.com/watch?v=83idzWTXYAM
[13] https://www.youtube.com/watch?v=W_oJf54ZoRE
[14] https://www.tagesschau.de/ausland/europa/vance-sicherheitskonferenz-104.html
[15] https://www.tagesschau.de/faktenfinder/kontext/musk-x-bundestagswahl-100.html
[17] https://www.bbc.com/news/articles/ce8yz5dk82wo
[18] https://apnews.com/article/russia-ukraine-war-trump-putin-talks-89e19bc56677064f6f9a6d6e03de7362
[19] https://x.com/tkonicz/status/1899843583550558326
[20] https://www.konicz.info/2022/05/24/eine-neue-krisenqualitaet/
[21] https://www.konicz.info/2022/06/20/zerrissen-zwischen-ost-und-west/
[22] https://www.konicz.info/2023/11/28/transatlantische-entkopplung/
[23] https://www.youtube.com/watch?v=9YJmuPSLrbk
[25] https://www.konicz.info/2025/01/18/die-schluesseluebergabe/
[26] https://www.konicz.info/2022/10/02/die-subjektlose-herrschaft-des-kapitals-2/
[27] https://jungle.world/artikel/2025/09/trump-regierung-abkehr-globalisierung-zoll-um-zoll-die-krise
[28] https://www.konicz.info/2024/04/19/ki-als-der-finale-automatisierungsschub/
[29] https://www.konicz.info/2025/01/22/a-countryfor-old-men/
[30] https://www.konicz.info/2021/11/16/zurueck-zur-stagflation/
[31] https://edition-tiamat.de/books/der-kollaps-der-modernisierung
[32] https://www.youtube.com/watch?v=C3c_j0dSjKA&
[33] https://abcnews.go.com/Politics/trump-talking-making-canada-51st-state/story?id=119767909
[35] https://www.konicz.info/2025/01/11/zum-ewigen-krieg/
[36] https://www.konicz.info/2016/12/16/putin-unser-der-du-bist-im-kreml/
[37] https://www.newyorker.com/news/q-and-a/why-john-mearsheimer-thinks-donald-trump-is-right-on-ukraine
[38] https://www.konicz.info/2022/06/23/was-ist-krisenimperialismus/
[39] https://www.konicz.info/2022/05/24/eine-neue-krisenqualitaet/
[40] https://www.konicz.info/2019/08/30/der-alte-todesdrang-der-neuen-rechten/
[41] https://www.youtube.com/watch?v=W_oJf54ZoRE
[42] https://www.konicz.info/2022/10/02/die-subjektlose-herrschaft-des-kapitals-2/
[43] https://www.konicz.info/2018/07/18/der-exodus-der-geldmenschen/
[44] https://www.konicz.info/2025/01/11/zum-ewigen-krieg/
[45] https://www.youtube.com/watch?v=W_oJf54ZoRE